GLOCAL (Think GLObal act loCAL)

Σε έντονο πρόβλημα για τους κατοίκους της Αθήνας και πολλών άλλων πόλεων της χώρας τείνει να εξελιχθεί η εγκατάλειψη παλαιών – και όχι μόνο – αυτοκινήτων στους δρόμους. Με την κατακόρυφη αύξηση των τελών κυκλοφορίας και τη γενικότερη οικονομική δυσπραγία, τα οχήματα, που εγκαταλείπονται από τους ιδιοκτήτες τους, έχουν τους τελευταίους μήνες πολλαπλασιαστεί, ένα φαινόμενο που γίνεται πλέον εύκολα αντιληπτό σε κάθε γειτονιά και Δήμο. Συνεπεία τούτου, αφενός οι θέσεις στάθμευσης περιορίζονται σε περιοχές που το πρόβλημα ήδη είναι οξυμένο, αφετέρου δημιουργούνται εστίες μόλυνσης. Read the rest of this entry »

Ο Ν. 3448/2006, ο οποίος επιτρέπει την αποτέφρωση των νεκρών στη χώρα της ψηφίστηκε την 1η Μαρτίου 2006. 

Με τρεις ερωτήσεις της στα αρμόδια υπουργεία το Νοέμβριο του 2007, το Νοέμβριο του 2009 και τον Φεβρουάριο του 2010 (η τελευταία μαζί με τον Φώτη Κουβέλη και τον Νίκο Τσούκαλη) ζητούσαμε επιμόνως εξηγήσεις για την απαράδεκτη καθυστέρηση της εφαρμογής του. 

Χρειάστηκε να περάσουν τρία χρόνια για την έκδοση του Προεδρικού Διατάγματος (13.3.2009) που καθόρισε της προϋποθέσεις λειτουργίας των κέντρων αποτέφρωσης και δεκατέσσερις ακόμα μήνες για την έκδοση Κ.Υ.Α. (10.5.2010) των υπουργείων Περιβάλλοντος, Εσωτερικών και Υγείας για τη ρύθμιση των θεμάτων που αφορούν την ίδρυση και τη λειτουργία κέντρων αποτέφρωσης νεκρών. 

Έστω κι έτσι, ένα έχουμε να πούμε: Κάλιο αργά παρά ποτέ…

Υ.Γ. Σύμφωνα με ανακοίνωσή της η Εκκλησία της Ελλάδος «συνιστά ως μοναδικό τρόπο αποσυνθέσεως του νεκρού σώματος την ταφή σύμφωνα με την αγία Διδασκαλία Της και την από αιώνων Παράδοσή Της». Ευχαριστούμε πολύ, θα το έχουμε υπόψη.

Φώτης Κουβέλης, Συνέντευξη στον Σωτήρη Σιδέρη, Veto, 11/04/2010

Στην πορεία προς το έκτακτο συνέδριο ο ΣΥΝ δίνει την εικόνα αντιμαχόμενων παρατάξεων, εικόνα που κυριαρχεί από τις ευρωεκλογές του 2009 μέχρι σήμερα. Βρίσκεται πράγματι το κόμμα σας, σε οριακή κατάσταση όσον αφορά την ενότητά του?
-Ο «Συνασπισμός» αντιμετωπίζει προβλήματα που αφορούν τα πολιτικά και ιδεολογικά του χαρακτηριστικά. Οι διαφωνίες για την ορθότητα και την αποτελεσματικότητα των πολιτικών του επιλογών έχουν επιπτώσεις και στην καθημερινή λειτουργία του και σημαντικές δυνάμεις του κόμματος δεν εμπνέονται από την πολιτική του γραμμή. Αυτά τα στοιχεία γεννούν πολιτικές διαφωνίες και αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του κόμματος. Είναι λάθος τα συμπτώματα της κρίσης των πολιτικών επιλογών να ανάγονται σε αιτίες και να καλλιεργείται η αυταπάτη ότι με οργανωτικά μέτρα θα ξεπεραστούν τα προβλήματα Παράγωγο αυτής της λογικής είναι η κριτική στον πολυτασικό χαρακτήρα του κόμματος και η καλλιέργεια αντιλήψεων που προωθούν, στο όνομα της αποτελεσματικότητας, ξεπερασμένα από την εμπειρία της αριστεράς μονολιθικά πρότυπα λειτουργίας. Η μετάβαση από τα κόμματα της ιδεολογικής καθαρότητας, σε κόμμα πολιτικής ενότητας, η μετάβαση από τα κόμματα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού σε πολυτασικό κόμμα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οφείλουμε όμως ως Συνασπισμός να είμαστε πεισμένοι ότι οι επιλογές μας αυτές είναι επιλογές χωρίς επιστροφή και πρέπει συστηματικά να τις στηρίζουμε. Εκεί βρίσκεται η ενότητα του κόμματος και στη συνεχή ανάδειξή του, χωρίς παλινωδίες, με τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης ανανεωτικής αριστεράς. Read the rest of this entry »

ΦΩΤΙΟΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είμαι βέβαιος ότι εάν δεν είχε επενδυθεί κομματική αντιπαράθεση και διάθεση πολιτικής διελκυστίνδας, το νομοσχέδιο από όλες τις πτέρυγες της Βουλής θα είχε διαφορετική αντιμετώπιση. Και ακριβέστερα, όχι το σχέδιο νόμου της Κυβέρνησης, αλλά η αντιμετώπιση του ζητήματος της ιθαγένειας, της πολιτογράφησης και ειδικότερα, των πολιτικών δικαιωμάτων των επί μακρόν διαβιούντων στην Ελλάδα ξένων πολιτών, των μεταναστών.

Βεβαίως, δεν μπορώ να υποτιμήσω το γεγονός ότι υπάρχουν φωνές, υπάρχουν αντιλήψεις μέσα στην Αίθουσα, που με μια ειδική ιδεολογική φόρτιση, αρνητική σε ό,τι έχει σχέση με τους ξένους πολίτες, αντιπαλεύει αυτήν την ρύθμιση και βεβαίως, διεκπεραιώνει την ιδεολογική της άποψη και την ιδεολογική της εμμονή. Read the rest of this entry »

Φώτης Κουβέλης, Κυρ. Ελευθεροτυπία, 24/01/2010

Η χώρα μας χαρακτηρίζεται από ένα συγκεντρωτικό πολιτικό-διοικητικό σύστημα, μέσα από το οποίο οι θεσμοί της τοπικής αυτοδιοίκησης ασκούν περιορισμένο ρόλο στις δημόσιες υποθέσεις.

Είναι, επομένως, αναγκαία η ριζική μεταρρύθμιση του πολιτικού μας συστήματος με νέους θεσμούς, για την ενίσχυση της δημοκρατίας, της περιφερειακής συγκρότησης, της ανάπτυξης σε νέα πεδία κοινωνικής δραστηριότητας, της συμμετοχής των πολιτών στην ασκούμενη πολιτική. Read the rest of this entry »

Η  Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί συλλογικά και έχει ενιαία έκφραση στην εκπλήρωση του κοινοβουλευτικού της έργου. Παράγει πολιτική και ασκεί ουσιαστική μαχητική αντιπολίτευση στις κυβερνητικές επιλογές από θέσεις ριζοσπαστικής αριστεράς.

Τα μέλη και οι εκπρόσωποι της Κ.Ο. εκφράζουν τις συλλογικές της αποφάσεις και χαίρουν της συλλογικής της εμπιστοσύνης στην άσκηση των κοινοβουλευτικών τους καθηκόντων.

 Ανεξάρτητα από τις όποιες κριτικές στις διαφορετικές απόψεις, η Κ.Ο. δεν αποδέχεται ότι υπάρχει θέμα συζήτησης για την αντικατάσταση του Φώτη Κουβέλη από τη θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου.

 Η στοιχειώδης ευθύνη για τη διαφύλαξη της ενότητας του ΣΥΡΙΖΑ, μας υπαγορεύει την ανάγκη να συνθέτουμε, να συζητάμε στα αρμόδια όργανα τις διαφορετικές απόψεις, συλλογικά να αποφασίζουμε και ενιαία να εφαρμόζουμε τις συλλογικές αποφάσεις.

 Σε αυτή τη βάση η Κ.Ο., που θα συνεδριάσει από κοινού με τη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, για να συζητηθούν όσα θέματα έχουν προκύψει και επισημαίνει την ανάγκη να διαμορφωθεί ένα νέο συμβόλαιο αλληλεγγύης και συνεννόησης εντός του ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας τις πιο θετικές παραδόσεις του ενωτικού μας εγχειρήματος.

 Τέλος, κάνει έκκληση σε όλες τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθούν με ευθύνη σε αυτή την ανάγκη και απαίτηση του κόσμου της Αριστεράς και δηλώνει ότι σκοπεύει σε αυτή την κατεύθυνση να αναλάβει σχετικές πρωτοβουλίες, στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της.

 20/1/2010

Ο Γρηγόρης Ψαριανός, βουλευτής Β΄Αθήνας ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε:

Η πρόταση αυτή είναι σε εντελώς λάθος κατεύθυνση . Η πρόθεση των εμπνευστών είναι να προκαλέσουν σοβαρά έως και βαθειά ρήγματα στον ΣΥΝ.
Η στάση του Φώτη Κουβέλη είναι πολύ συγκεκριμένη και γνωστή . Η επιλογή να είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ήταν ομόφωνη. Υπάρχουν εξωθεσμικά κέντρα που προσπαθούν να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν. Αυτό δεν πρέπει να γίνει. Κανείς από αυτούς που ζητούν την παραίτηση του Φ. Κουβέλη δεν είναι εκλεγμένος από κανένα και πουθενά

Θεωρείτε σωστό που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συμμετέχει στον κοινωνικό διάλογο;

-Ο κοινωνικός και πολιτικός διάλογος είναι αναγκαίος και πρέπει να γίνει. Πρέπει να είναι ουσιαστικός και όχι προσχηματικός. Στο διάλογο προσέρχεσαι με θέσεις, απόψεις και προτάσεις. Η συμμετοχή στο διάλογο δεν σημαίνει εκχώρηση των πολιτικών σου απόψεων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του τόπου. Άλλωστε, αν διαπιστωθεί και προκύψει ότι ο διάλογος προκλήθηκε ως πρόσχημα, αποχωρείς και αναδεικνύεις στην κοινωνία τους λόγους της αποχώρησης. Η εκ των προτέρων απόρριψη της συμμετοχής στο διάλογο είναι πολιτικό λάθος. Read the rest of this entry »

17/10/2009

«Οι έλληνες πολίτες, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, απέρριψαν την πολτική που βάθυνε τις κοινωνικές ανισότητες, υποβάθμισε την εργασία και δεν διαμόρφωσε προοπτική για βιώσιμη ανάκαμψη της απασχόλησης, των εισοδημάτων, της παραγωγής και των επενδύσεων. Οι πολίτες διεκδικούν αλλαγή της συντηρητικής πολιτικής που σώρευσε προβλήματα και δημιούργησε αδιέξοδες καταστάσεις για την κοινωνία.

Ανεξάρτητα από διακηρυγμένες προθέσεις, τα προγράμματα και η πολιτική κρίνονται στην υλοποίησή τους. Εκεί που αναδεικνύεται η ανάγκη ρήξεων και συγκρούσεων. Είναι αναγκαία η ριζική μεταρρύθμιση του πολιτικού μας συστήματος με νέους θεσμούς, για την ενίσχυση της δημοκρατίας, της περιφερειακής συγκρότησης και της ανάπτυξης σε νέα πεδία κοινωνικής δραστηριότητας. Read the rest of this entry »

Κεντρική πολιτική συγκέντρωση ΣΥΡΙΖΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, 27/9/2009, Ιβανοφειο. Ομιλητές: Γ.Μπανιάς, Χρ.Κατσούλας, Φ.Κουβέλης.

[vodpod id=ExternalVideo.891151&w=425&h=350&fv=]

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

• Συναντιόμαστε λίγες μέρες μετά τις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου, νοιώθοντας τη μεγάλη απουσία. Τιμούμε και σήμερα το Μιχάλη Παπαγιαννάκη, το δικό μας Μιχάλη, τη σκέψη του, τους ανοικτούς ορίζοντές του. Ξέρουμε, και εκείνος το ήξερε, πόσο σφράγισε την συλλογική μας πολιτική πορεία, αλλά και την προσωπική για πολλούς από μας. Θα τον τιμούμε με τις πράξεις μας, με τη στάση μας.

• Συναντιόμαστε σήμερα καθώς ο πολιτικός χώρος του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ έχει εισέλθει σε φάση βαθιάς κρίσης.

Συναντιόμαστε για μια ακόμα φορά, μέλη και στελέχη του ΣΥΝ που ανήκουμε στην Ανανεωτική του Πτέρυγα, πολλοί φίλοι και φίλες που βρίσκονται πάντα κοντά μας, αγωνιστές και αγωνίστριες του ευρύτερου χώρου της Αριστεράς, που κράτησαν για χρόνια ζωντανή τη φλόγα της ανανέωσής της, σύντροφοι και συντρόφισσες του δημοκρατικού, του σύγχρονου και μεταρρυθμιστικού της ρεύματος. Σφίγγω δυνατά το χέρι των συντρόφων μας που είναι σήμερα μαζί μας.

Συναντιόμαστε σήμερα για να δούμε πώς διαμορφώνεται το νέο πολιτικό τοπίο και τι μπορούμε εμείς να πράξουμε για να αντιστοιχηθούμε με τις χιλιάδες αριστερούς πολίτες με έκδηλες αγωνίες για τη μελλοντική πορεία της αριστεράς και της χώρας μας.

• Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Οι κάλπες έστειλαν – και με την άνευ προηγουμένου αποχή – ισχυρά μηνύματα κριτικής και απόρριψης πολιτικών επιλογών που αφορούν σε όλα τα κόμματα. Σε όλα, και στον πολιτικό χώρο του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Συγχρόνως, με αντιφατικό τρόπο, οι ευρωεκλογές εξέφρασαν την αγωνία και την προσδοκία των πολλών πολιτών για μια νέα πορεία της χώρας μας.

Η μεγάλη υποχώρηση της επιρροής της ΝΔ θέτει ξανά στην ημερήσια διάταξη το περιεχόμενο της διακυβέρνησης της χώρας. Οι κεντρικές πολιτικές της κυβέρνησης είναι αποδεδειγμένα αντίθετες με τη βούληση της πλειοψηφίας του λαού. Η χώρα δεν μπορεί να κυβερνάται, και τώρα και στο μέλλον, από κυβερνήσεις που δεν στηρίζονται ούτε καν στο 40% όσων ψηφίζουν.

Απάντηση δημοκρατική και σύμφωνη με τη βούληση της πλειοψηφίας δεν είναι βεβαίως η επιστροφή στο παρελθόν. Η δικομματική εναλλαγή την οποία προσδοκά η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είναι και αυτή μειοψηφική. Μειοψηφική διακυβέρνηση σημαίνει εφαρμογή μειοψηφικών πολιτικών. Σημαίνει πραγματικά αδύναμες κυβερνήσεις απέναντι στα ποικιλώνυμα κέντρα οικονομικής εξουσίας. Έτσι, καταλήγουν κυβερνήσεις και στελέχη τους στο ρόλο του μεσολαβητή παράνομων πράξεων σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος και της δημόσιας περιουσίας. Έτσι ζουν και βασιλεύουν τα σκάνδαλα, η αδιαφάνεια, η προσβολή και η λεηλασία του δημόσιου αγαθού και του δημόσιου χρήματος.

Δεν εθελοτυφλούμε. Η κάλπη των ευρωεκλογών δυνάμωσε ανησυχητικά την ξενοφοβική δεξιά του ΛΑΟΣ. Η άνοδος των ψήφων του είναι εν μέρει, μόνον, ψήφος διαμαρτυρίας. Η δυναμική του παρέμβαση στην ατζέντα της δημόσιας συζήτησης δυστυχώς σφράγισε τις πρώτες μετεκλογικές εξαγγελίες της κυβέρνησης. Μπορεί να μην σχηματίστηκε κυβέρνηση ΝΔ-ΛΑΟΣ, κίνδυνο που εγκαίρως και καίρια επισήμανε ο πάντα οξυδερκής Λεωνίδας Κύρκος, αλλά τη στολή της βίαιης εκστρατείας κατά των μεταναστών τη φόρεσε αμέσως η κυβέρνηση. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια εξέλιξη που επιβάλλει δημοκρατική εγρήγορση και ενωτικές πρωτοβουλίες αντιμετώπισης του ακροδεξιού χώρου.

Συγχρόνως υπογραμμίζουμε ότι στις ίδιες κάλπες εκδηλώθηκε η αναζήτηση νέων δρόμων. Η αξιοσημείωτη είσοδος των “Οικολόγων – Πράσινων” εκφράζει την αγωνία για το περιβάλλον, την αντίθεση στις πολιτικές που το καταστρέφουν, αλλά και υπογραμμίζει τις οικολογικές ασυνέπειες και ανεπάρκειες των άλλων δυνάμεων και του ΣΥΡΙΖΑ.

• Όσο για το ΣΥΡΙΖΑ και το ΣΥΝ δεν χωρούν μισόλογα.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη.

Η Ανανεωτική Πτέρυγα χαρακτήρισε το 4,7% καθαρή ήττα του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ και των επιλογών της ηγεσίας του ΣΥΝ. Είναι ήττα της πολιτικής του.

Η αποτυχία των εκλογικών στόχων που πρόσφατα τέθηκαν – τρίτη θέση, τρεις ή τέσσερις ευρωβουλευτές – είναι και οδυνηρή και σοβαρή.

Για πρώτη φορά στην ιστορία μας το ποσοστό στις ευρωεκλογές είναι χαμηλότερο των εθνικών εκλογών.

Οι αριθμοί δείχνουν απώλεια 120.000 ψηφοφόρων από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2007, ούτε ενάμισι χρόνο πριν.

Δεν πρόκειται για απώλειες περιφερειακές. Είναι απώλειες από το σώμα

του ανανεωτικού χώρου.

Το μέγεθος των απωλειών σε συνδυασμό με ποιοτικά στοιχεία για το ιδεολογικο-πολιτικό στίγμα, μας οδηγούν στο εξαιρετικά σημαντικό πολιτικό συμπέρασμα ότι στις 7 Ιουνίου εκδηλώθηκε αποφασιστικά και δυναμικά μεγάλη κρίση εκπροσώπησης στο δικό μας πολιτικό χώρο.

Χιλιάδες πολίτες και αγωνιστές, αγωνίστριες της ανανεωτικής αριστεράς δεν αναγνώρισαν τις δικές τους διακριτές πολιτικές απόψεις και ιδέες στις βασικές επιλογές που προσδιορίζουν την πολιτική της πλειοψηφίας και της ηγεσίας του χώρου. Και αρνήθηκαν να ψηφίσουν το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Ίδιες ενστάσεις και ανησυχίες εκφράζονται και από ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς, που έφθασαν στην κάλπη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., χωρίς πολιτική έμπνευση, που ψήφισαν όμως ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με πολιτική ανοχή, γεγονός που δημιουργεί ανησυχίες για μεγάλη συρρίκνωση και στο μέλλον.

Γι αυτό και τις αιτίες της ήττας, άρα και τις σχετικές ευθύνες, δεν θα τις βρούμε σε επιμέρους επικοινωνιακά λάθη, σε διαδικαστικά ζητήματα και τακτικούς χειρισμούς. Δεν τα υποτιμώ. Αυτά όμως δεν είναι η ουσία της μειωμένης εκλογικής απήχησης του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Η ουσία είναι η στρατηγική, οι πολιτικές θέσεις και δράση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Αυτές έκριναν οι πολίτες. Γιʼ αυτές ψήφισαν ή απείχαν. Έκριναν τις βασικές επιλογές που σφράγισαν την πολιτική εικόνα του χώρου και έπληξαν, δυστυχώς, την ενότητά του.

• Εμείς καταθέτουμε σήμερα βασικές μας σκέψεις και τις θέτουμε στη βάσανο της δημόσιας κριτικής.

Το μήνυμα των ευρωεκλογών για τον ΣΥΝ ήταν καθαρό, δυνατό και ταυτόχρονα σήμα κινδύνου. Μήνυμα αποδοκιμασίας της πολιτικής του ΣΥΝ και ηχηρή προειδοποίηση για τις επόμενες εθνικές εκλογές.

Με τα δύο μεγάλα κόμματα να συγκεντρώνουν, για πρώτη φορά μετά τις ευρωεκλογές του 99, ποσοστά κάτω από 70%, με διάχυτη την αποδοκιμασία για την εφαρμοζόμενη πολιτική της ΝΔ και την αποστροφή για τα σκάνδαλα και τη διαφθορά, με την αποτυχία του ΠΑΣΟΚ να δώσει δημοψηφισματικό χαρακτήρα στις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεισε. Δεν έπεισε ότι είναι κάτι διαφορετικό από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, αλλά κυρίως δεν έπεισε ότι μπορεί να αποτελέσει δύναμη διεξόδου, δύναμη εγγύησης για μια διαφορετική πορεία της χώρας.

Είχαμε επισημάνει από καιρό τα σοβαρά πολιτικά ζητήματα που συνόδεψαν τον ΣΥΝ από το τακτικό του συνέδριο και μετά, όλη την προηγούμενη περίοδο.

Από την πρώτη κιόλας φάση υλοποίησης των κατευθύνσεων του συνεδρίου, κατευθύνσεων της πλειοψηφίας βεβαίως, αφού η Ανανεωτική Πτέρυγα τις είχε καταψηφίσει, φάνηκαν τα τεράστια αδιέξοδα του γενικού μας προσανατολισμού. Δεν διαμορφώθηκε ποτέ ένα σαφές και σταθερό πολιτικό σχέδιο με συγκεκριμένους στόχους και με αναφορά στο μπλοκ των πολιτικών δυνάμεων που θα το υλοποιήσουν.

Όταν εκφραζόταν η απόλυτη αδιαφορία μας για το θέμα της διακυβέρνησης της χώρας και επιχειρούσαμε υπό την πίεση των πραγμάτων να απαντήσουμε στο μέγα αυτό ζήτημα, το εναλλασσόμενο γαϊτανάκι των εκδοχών που εκπέμπαμε, όταν δεν προκαλούσε στους πολιτικούς παρατηρητές μειδιάματα, προκαλούσε εκπλήξεις και απορίες για την προχειρότητα του πολιτικού μας μηνύματος.

Στη δημοσκοπική μας έκρηξη, στα 18% (που βεβαίως ποτέ δεν αναλύθηκαν με σύνεση και σοβαρότητα όπως θα έπρεπε), δηλώναμε έτοιμοι να διαδεχθούμε το ΠΑΣΟΚ στον πολιτικό χάρτη της χώρας, καταγραφόμενοι -όπου να ναι – όχι μόνο ποιοτικά αλλά και αριθμητικά ως η κύρια αντιπολιτευτική δύναμη.

Όταν τα δημοσκοπικά ευρήματα άρχισαν να περιορίζονται, καταθέσαμε το σχήμα ΣΥΝ-ΚΚΕ για κυβέρνηση της Αριστεράς.

Όταν μας θεώρησαν επιεικώς ανεδαφικούς, περάσαμε στο σχήμα ΣΥΝ-ΚΚΕ και διαγραμμένοι/αποχωρούντες του ΠΑΣΟΚ.

Όταν δεν κατέφθαναν αποχωρούντες από το ΠΑΣΟΚ, επιστρέψαμε στο «κυβέρνηση της Αριστεράς με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ»

Όταν το ΚΚΕ μας έστελνε την άρνησή του και τις ειρωνείες του, επιστρέψαμε στο «ΣΥΝ και ριζοσπαστικές δυνάμεις της Αριστεράς, ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή», έχοντας όμως αφήσει «άδεια την καρέκλα» δίπλα μας για το ΚΚΕ.

Όταν τον Δεκέμβρη το ΚΚΕ μας επετέθη με τον γνωστό βίαιο τρόπο, θυμώσαμε, και λόγω θυμού πετάξαμε την καρέκλα.

Και όταν μια βδομάδα πριν την κάλπη οι δημοσκοπήσεις μας βύθιζαν, επανήλθε ο τρίτος πόλος με ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ, αλλά αυτή τη φορά και με Οικολόγους, που ήταν επίκαιροι.

Με ένα τέτοιο πολιτικό «σχέδιο πινγκ-πονγκ» και με μια απολύτως αδικαιολόγητη αλαζονεία και αμετροέπεια, η πολιτική μας αξιοπιστία άρχισε να γίνεται ζητούμενο πια.

Τα όσα αλαζονικά και αμετροεπή λέγονταν ερέθιζαν επαναστατικά στις γραμμές μας διάφορους αφελείς, όταν τα άκουγαν, αλλά απωθούσαν κατά μάζες έναν κόσμο, κυρίως από το ΠΑΣΟΚ, που είχε παράσχει σʼ αυτή τη φάση απλόχερα την εμπιστοσύνη του στον ΣΥΝ.

Ακολούθησε ο Δεκέμβρης με όσα τραγικά ζήσαμε: Τις σπουδαίες διαδηλώσεις, την οργή και την απόγνωση της νεολαίας. Το αίμα του μικρού μαθητή, την καμένη πόλη, τη βία, την απόγνωση, αλλά και τους βανδαλισμούς και το πλιάτσικο της κουκούλας.

Σοβαρές παραλείψεις και λάθη του κόμματος επέτρεψαν τη συκοφάντησή του και κατέγραψαν με αρνητικό τρόπο τον ΣΥΝ στην κοινωνία.

Υπάρχουν ευθύνες γιʼ αυτό, μεγάλες ευθύνες. Δεν θέλω να πω αυτή την ώρα τίποτα άλλο γιʼ αυτήν την περίοδο. Ένα μόνο θα πω: συντρόφισσες και σύντροφοι, ο Δεκέμβρης μας στοίχισε πολύ ακριβά.

Για να φθάσουμε τέλος στις ευρωεκλογές.

Στις ευρωεκλογές, η ηγετική πλειοψηφία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σφράγισε με τον αρνητικότερο τρόπο την πολιτική και εκλογική μας προσπάθεια. Απομακρύνθηκε από το βασικότερο ίσως χαρακτηριστικό της ύπαρξης μας, από τον αριστερό μας ευρωπαϊσμό και δημιούργησε κύματα πικρίας στον κόσμο μας, στην ιστορική βάση του χώρου μας, στους πολίτες της ανανεωτικής αριστεράς.

Το προγραμματικό κείμενο του ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανίστηκε ως περιληπτικό, επί τα χείρω, των 15 σημείων και η ευρωδιακήρυξη, ήταν κείμενα στα οποία καταγράφονταν οι κοινοί τόποι των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ που διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουν ως «αντισυστημική και αντικαπιταλιστική αριστερά». Δηλαδή:

Απόρριψη των μεταρρυθμίσεων

Απόρριψη της πράσινης ανάπτυξης

Απόρριψη της κρατικής ρυθμιστικής παρέμβασης

Όλα τα παραπάνω θεωρούνταν απλώς κόλπα και τεχνάσματα διάσωσης και επιβίωσης του καπιταλισμού, τα οποία δεν ενδιαφέρουν την Αριστερά, και στα οποία η Αριστερά δεν πρέπει να ανακατεύεται, δηλαδή να ασκεί πραγματική πολιτική.

Δεν είχε συγκεκριμένο και σαφές στίγμα για τα κοινωνικά ζητήματα. Δεν ανέδειξε τον αριστερό ευρωπαϊσμό. Περιορίσθηκε στον καταγγελτικό λόγο, χωρίς ταυτόχρονα να προτάξει συστηματικά διεκδικητικές – μεταρρυθμιστικές προτάσεις για τα προβλήματα των πολιτών και της χώρας. Ο καταγγελτισμός δεν είναι ικανός από μόνος του να συντελέσει στην αλλαγή των συσχετισμών. Δεν διαμόρφωσε σχέση προγραμματικής εμπιστοσύνης με τους πολίτες.

Η Αριστερά καταγράφεται ως μία μετωπική, αντισυστημική, αντικαπιταλιστική δύναμη απέναντι στις δυνάμεις του αστισμού.

Ειδικότερα στο κείμενο της διακήρυξης για τις ευρωεκλογές, η ΕΕ παρουσιάστηκε ως το απόλυτο κακό. Η παρούσα Ευρώπη δεν αφορά την Αριστερά. Απορρίπτονταν όλες οι συνθήκες που συγκροτούν την ΕΕ. Δεν υπήρχε παρά μόνο μία αναφορά στο ΚΕΑ για να δηλωθεί ότι πρέπει να συμμαχήσει με την αντικαπιταλιστική Αριστερά στην Ευρώπη. Δεν υπήρχε καμία αναφορά στην ανάγκη για μια νέα ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη. Απαξιώνονταν πλήρως οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, ακόμα και οι εκλεγμένοι όπως το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ως έχοντες μόνη αποστολή την καταδυνάστευση των υποτελών τάξεων, χωρίς να υπάρχει καμιά πρόταση για τη θεσμική συγκρότηση της ΕΕ. Εννοείται ότι απουσίαζε οποιαδήποτε αναφορά στο σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.

Η Ευρώπη εμφανιζόταν μόνο ως πεδίο ταξικών, κινηματικών αγώνων και διεκδικήσεων και έτσι «από τα κάτω», θα προέκυπτε μια άλλη Ευρώπη του σοσιαλισμού σε έναν διαφορετικό κόσμο. Και αυτό, ακόμα χειρότερα, με την εντελώς λανθασμένη, εθνικής αναδίπλωσης αντίληψη, της αλλαγής των συσχετισμών πρώτα σε κάθε επί μέρους χώρα.

Ο πολιτικός εκτοπισμός του συντρόφου μας Δημήτρη Παπαδημούλη, του καλύτερου έλληνα ευρωβουλευτή, σε σίγουρα μη εκλόγιμη θέση κορύφωσε την έλλειψη αξιοπιστίας. Πέραν πάσης αμφιβολίας ο καθένας πια καταλάβαινε τις πραγματικές στοχεύσεις. Τώρα όλοι αντιλαμβάνονται πόσο αυτοκτονική πολιτική επιλογή ήταν.

• Δεν φοβηθήκαμε να προειδοποιήσουμε. Και γι αυτά και για τα προβλήματα που θα προκαλούσε το ηγετικό δίδυμο στην ηγεσία του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Προσπαθήσαμε εγκαίρως και στα όργανα και στις οργανώσεις και δημόσια να αποτρέψουμε όλη αυτή την καταστροφική πορεία.

Τώρα, μετά την κατάρρευση των αυτάρεσκων και αποδεδειγμένα παραπλανητικών προβλέψεων, ήρθε η κρίση.

Δεν είναι μόνον η αποτυχία αποτελεσματικής διεύθυνσης του κόμματος και των πολιτικού χώρου. Δεν είναι μόνον η πρόκληση διαίρεσης στην κοινωνική μας βάση. Δεν είναι μόνον η κρίση εκπροσώπησης του ανανεωτικού αριστερού χώρου στην οποία αναφερθήκαμε.

Εδώ και μήνες βαθαίνει η κρίση ταυτότητας του ΣΥΝ, του ΣΥΡΙΖΑ, ευρύτερα του πολιτικού μας χώρου. Τι πολιτική δύναμη θα είναι; Αντισυστημική, όπως διαφημίζεται, που θα ενισχύει τις διαιρέσεις στο λαό για να παράγει τηλεοπτικό θέαμα; Ή αποφασισμένη ενωτική δύναμη των ώριμων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία;

Οι κεντρικές επιλογές της πλειοψηφίας της ηγεσίας δοκιμάστηκαν, όπως άλλωστε η ίδια είχε ζητήσει.

Δοκιμάστηκαν. Πέτυχαν;

Όλες απέτυχαν.

• Τώρα απαιτείται μια μεγάλη πολιτική στροφή.

Η αναγνώριση της αποτυχίας είναι το πρώτο βήμα για τη διόρθωση. Η ομολογία των λαθών πρέπει να γίνεται όχι για να δηλώνει καταστροφικές διαθέσεις, αλλά για να υπάρχει η κρίσιμη και πολιτικά ειλικρινής συναγωγή συμπερασμάτων. Δυστυχώς στον ίδιο αυτό χώρο πριν μια βδομάδα η Κεντρική επιτροπή του ΣΥΝ αρνήθηκε να σεβαστεί την πραγματικότητα και αποφάσισε κατά πλειοψηφία ότι δεν χρειάζεται να αλλάξει τίποτα.

Και αμέσως μετά ξέσπασε η κρίση με την παραίτηση – και την ανάκλησή της – του Αλέκου Αλαβάνου, ο οποίος έθεσε εν αμφιβόλω σειρά επιλογών της τελευταίας περιόδου.

Η κρίση είναι παρούσα και θα εξελίσσεται αν δεν αντιμετωπισθούν τα πολιτικά ζητήματα που την προκάλεσαν.

Σε κάθε περίπτωση οι αιτίες και οι σχετικές ευθύνες είναι αναγκαίο να συζητηθούν το επόμενο διάστημα όχι μόνο από την ηγεσία, αλλά ανοικτά μπροστά στα μέλη και τους αριστερούς πολίτες που θέλουν να αναζητήσουν, να συζητήσουν, να πάρουν θέση. Μόνον ένας ανοιχτός, δημοκρατικός διάλογος θα δώσει λύσεις και προτάσεις. Ένας διάλογος μπροστά στην κοινωνία, ειλικρινής διάλογος, χωρίς βεβαιότητες και εφησυχασμούς, χωρίς στοιχίσεις, και περιχαρακώσεις σε κομματικές πλειοψηφίες και μειοψηφίες.

Κάνουμε δραματική έκκληση.

Η Ανανεωτική Πτέρυγα μπροστά στις εξαιρετικά δύσκολες στιγμές που περνάει ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, μπροστά στην κρίση και του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, μπροστά στη μεγάλη κρίση στην ηγεσία τους, επιμένει ότι απαιτείται και προτείνει :

- Αναβάπτιση στις μεγάλες ανανεωτικές, σύγχρονες και δημοκρατικές αρχές που γέννησαν τη δική μας Αριστερά.

- Μεγάλη στροφή στην πολιτική και κοινωνική παρέμβαση

- Ανακαθορισμός σε νέα βάση του ΣΥΡΙΖΑ

Είναι δραματική έκκληση.

Δικαιούμαστε – με βάση όσα έγιναν – να την χαρακτηρίσουμε και προειδοποίηση.

Δεν καταστροφολογούμε.

Θέλουμε να δούμε το 4,7% ακριβώς σαν ευκαιρία.

Προϋπόθεση για να αλλάξει ρότα το καράβι, είναι να στρίψουμε το τιμόνι, να μην συνεχίσει να σημαδεύει και τη δεύτερη ξέρα.

Στη διαφορετική πορεία μπορούν να συμβάλουν μόνον όσοι είναι διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν το δογματικό αλάθητο.

• Οι κεντρικές μας θέσεις οργανώνονται σε τρείς ενότητες :

Πρώτο βήμα είναι να εγκαταλειφθεί η επιθετικότητα προς τις ανανεωτικές αριστερές αρχές και ρίζες μας. Καταλαβαίνουμε τη δυσκολία σειράς ηγετικών στελεχών στο ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σήμερα δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ο ευρύτερος πολιτικός χώρος της σύγχρονης αριστεράς στη χώρα μας δεν μπορεί να δρα με συνέπεια και συνεκτικά όταν απορρίπτει τις κεντρικές επιλογές του δημοκρατικού δρόμου, της ευρύτερης δυνατής λαϊκής ενότητας, της αναμόρφωσης των θεσμών με τη διεύρυνση της δημοκρατίας. Όταν συγκρούεται με αυτές τις επιλογές εκπίπτει σε αριστερίστικη ομάδα που προκαλεί διεργασίες που ποτίζουν ξένες αυλές, και κυρίως τη δεξιά και την ακροδεξιά.

Μακριά, λοιπόν, από αριστερίστικες επιλογές και συμμαχίες, προκατασκευασμένες απαντήσεις σκοπιμότητας. Με ανοιχτά μάτια και σκέψη για να μελετούμε τις κοινωνικές διεργασίες, με αντιδογματική πνευματική στάση, ελεύθερη σκέψη και κρίση.

Εντάσσουμε τους μικρούς και μεγάλους κοινωνικούς αγώνες στη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου προς το σοσιαλισμό, ειδικά μέσα στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης και της πολιτικής – ηθικής κρίσης. Με καθημερινό αγώνα για τη διεύρυνση της δημοκρατίας, για τα δικαιώματα των εργαζομένων, των νέων, των γυναικών, των ανέργων, των μεταναστών, την προστασία του περιβάλλοντος, την δημοκρατική ολοκλήρωση και την προοδευτική Ευρωπαϊκή πορεία.

Πρόκειται για μια πορεία χωρίς εμπόδια, εσωτερικά και διεθνή, για μια ανθισμένη λεωφόρο; Όχι βέβαια. Ξέρουμε ότι για να διασφαλισθούν τα προνόμια, οι ανισότητες, τα υπερκέρδη έχουν επιστρατευθεί και στην Ελλάδα και αλλού ένα εύρος “εργαλείων”: από την λαϊκή διαίρεση, το φόβο, τη διαφθορά έως τη βία και την καταστολή.

Η στάση ενός κόμματος του δημοκρατικού δρόμου απέναντι στη βία είναι από τα κεντρικά ζητήματα.

Το ξέραμε.

Η διαίρεση του λαού, η πρόκληση αισθημάτων ανασφάλειας και φόβου, οδηγεί μόνον σε στροφή προς συντηρητικές θέσεις και ακροδεξιά ατζέντα.

Δύναμη της προοδευτικής πορείας είναι η συσπείρωση των λαϊκών, των κοινωνικών δυνάμεων και η δημοκρατία.

Η αναβάπτισή στις μεγάλες ανανεωτικές, σύγχρονες και δημοκρατικές αρχές που γέννησαν τη δική μας Αριστερά είναι θεμελιώδης προϋπόθεση για τα επόμενα βήματα.

Η θέση της ευρείας ενότητας, που αναφέραμε, είναι ο πυρήνας της πολιτικής στροφής. Ενότητα θέσεων και προτάσεων.

• Χωρίς να επιδεικνύει αλαζονικές συμπεριφορές που προσβάλλουν ακριβώς τους πολίτες με τους οποίους θέλουμε μια κοινή πορεία, η ανανεωτική αριστερά αναζητεί τις πραγματικές συγκλίσεις ανάμεσα στις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, όπως αυτές εκφράζονται και δρουν στην κοινωνία μας, όχι στο μυαλό μας ή σε αναλύσεις για άλλες εποχές και περιόδους.

Αυτή είναι μια πολιτική που αναπαράγει τους υπάρχοντες συσχετισμούς, όπως μας κατηγορούν οι λάτρεις μιας κάποιας, νέας “αριστερής στροφής”; Είναι μια πολιτική που δεν λογαριάζει την κοινωνική αμφισβήτηση, τις εντάσεις που προκάλεσαν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, η περιθωριοποίηση, ο αυταρχισμός;

Ακριβώς το αντίθετο.

Αλλαγή στις πολιτικές του κράτους, του δήμου, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί να γίνει αν δεν υπάρξουν συμπτώσεις, συνεργασίες που να δημιουργούν δημοκρατικές πλειοψηφίες αλλαγών. Κάθε άλλη επιλογή στο όνομα συνήθως μιας επαναστατικότητας, παριστάνει ότι θέλει να αλλάξει τα πράγματα, αλλά δεν τολμά να το κάνει ή τα αλλάζει προς το χειρότερο.

Οι κοινωνικές αμφισβητήσεις, οι εντάσεις, οι εκρήξεις είναι αποτελέσματα των κυρίαρχων πολιτικών αποκλεισμού, ακόμη και βίας. Είναι εκδηλώσεις του προβλήματος , της κοινωνικής κρίσης. Δεν είναι αυτόματοι οι τρόποι λύσης του προβλήματος, της κρίσης. Πολλές φορές μάλιστα οδήγησαν στην επιδείνωση των πολιτικών συσχετισμών. Εκείνο που μετράει και έχει αποτέλεσμα, είναι η αλλαγή στις πολιτικές.

Εμείς δεν έχουμε αυταπάτες. Ξέρουμε ότι οι κατεστημένες εξουσίες έχουν όρια ελιγμών και δικές τους στοχεύσεις. Γι αυτό και πάντα συνδυάζουμε τους μικρούς (εντός εισαγωγικών μικρούς) και μεγάλους αγώνες με την αλλαγή στην εξουσία – στη διακυβέρνηση της χώρας, αλλά όχι μόνον σε αυτή.

Δεν εγκαταλείπουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς στους διαχειριστές των σκοτεινών κέντρων εξουσίας και νομής του πλούτου. Στηρίζουμε τη συλλογικότητα που δυναμώνει μέσα από την δημοκρατική, χωρίς εκβιασμούς και απειλές, λειτουργία των αποκεντρωμένων θεσμών στην αυτοδιοίκηση, στα πανεπιστήμια. Έχουμε προσδοκίες για την ανανεωτική δράση των μικρών συλλογικοτήτων και των πρωτοβουλιών των πολιτών. Θεωρούμε σημαντικό το ρόλο των μη κυβερνητικών οργανώσεων. Έχουμε εγκαταλείψει τη δογματική, γενικευμένη εχθρότητα προς την επιχειρηματική δραστηριότητα, πεισθήκαμε ότι αλλαγή πορείας δεν σημαίνει γενικευμένες κρατικοποιήσεις. Στηρίζουμε τις προτάσεις μας για την ενίσχυση των δυνάμεων της εργασίας στο δυνάμωμα των συλλογικών αγαθών, στις επενδύσεις για τα δημόσια αγαθά, την παιδεία, την έρευνα, την υγεία.

Δεν αντιμετωπίζουμε τη νεολαία ως επικοινωνιακό υλικό προς διαχείριση και αξιοποίηση. Ξέρουμε ότι θέλει υλικό και θεσμικό πεδίο για να αναπτύξει τη δυναμική και τις δράσεις της, ότι αναζητεί προοπτικές και αξίες.

Επαναλαμβάνουμε όσα είχαμε τονίσει τον Ιανουάριο, στην προηγούμενη συνάντησή μας :

Όσο λάθος είναι να θεωρούμε ότι ο αριστερός μεταρρυθμισμός εξαντλείται στο στόχο της συμμετοχής στην άσκηση της εξουσίας, δηλαδή σε έναν άμετρο κυβερνητισμό, άλλο τόσο είναι λάθος, ερμηνεύοντας την κρίση με φθαρμένα ερμηνευτικά εργαλεία, να θεωρούμε «αριστερή» την εκτόπισή μας από τις κεντρικές πολιτικές διαδικασίες.

O νέος αριστερός μεταρρυθμισμός έχει νόημα και γόνιμες προοπτικές μόνον όταν επιχειρείται σε κάθε βήμα με τη συμμετοχή, την πάλη και τον έλεγχο των εργαζομένων, όταν οι συγκεκριμένες λύσεις και πολιτικές που προωθεί εμπνέονται και χαρακτηρίζονται από τις αρχές του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της οικολογίας, όταν είναι δηλαδή κοινωνικά γενικεύσιμες και υπηρετούν την ελευθερία, την ισότητα και την αλληλεγγύη, όταν είναι συμβατές με την προστασία και την αναβάθμιση του περιβάλλοντος, όταν εγγράφονται στη λογική της αειφορίας

Τονίσαμε και επιμένουμε ότι η δική μας εναλλακτική πρόταση εξουσίας, στηριγμένη σε μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία, έχει στόχο να διαμορφωθεί μια αποτελεσματική απόκρουση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Ν.Δ., να υπάρξει ελπιδοφόρα διέξοδος στον αποδυναμωμένο δικομματισμό, και αποτροπή της αναστήλωσής του και να μετατοπιστεί ο πολιτικός συσχετισμός δυνάμεων υπέρ των αναγκαίων αλλαγών.

Τρίτη ενότητα θέσεων μας, συνέπεια των δυο προηγουμένων, είναι πώς βλέπουμε το ΣΥΡΙΖΑ και το ΣΥΝ.

Ας προσέξουμε τα επόμενα που σχετίζονται με τις συζητήσεις των ημερών:

α) Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι επιλογή του κόμματός μας με συνεδριακές αποφάσεις. Σεβόμαστε αυτή την επιλογή που πλειοψήφησε, γιατί σεβόμαστε τη δημοκρατία και τις συλλογικές μας κατευθύνσεις.

Ζητάμε όμως αποσαφήνιση του χαρακτήρα του και των εσωτερικών του δομών.

Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουν πράγματα αντίθετα από αυτά που μας πληροφορεί η ηγεσία του Συνασπισμού ότι ισχύουν και απορρίπτουν τον ιδιαίτερο ρόλο του κόμματός μας στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Εμείς δηλώνουμε ότι αρνούμαστε τον υπερσυγκεντρωτικό χαρακτήρα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και δεν δεχόμαστε την εν λευκώ εξουσιοδότηση στις πολιτικές του αποφάσεις που νομιμοποιούνται εκ των υστέρων, χάριν της «αυταξίας» της ύπαρξής του. Εμείς ζητάμε τον ανακαθορισμό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., τυπικά και ουσιαστικά, ως πολιτικό συνεργατικό σχήμα και όχι ως σχήμα που θα υποκαθιστά και θα ακυρώνει τον Συνασπισμό και το δικαίωμα διατήρησης των δικών του θέσεων. Δεν αποδεχόμαστε την επιχειρούμενη, με τον έναν ή άλλο τρόπο, μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό σχηματισμό. Μια τέτοια επιλογή είναι έξω από την ιδρυτική μας συμφωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υποκαταστήσει το κόμμα μας. Κάρτα μέλους έχουμε μόνο σε ένα κόμμα.

β) Η Ανανεωτική Πτέρυγα και εγώ προσωπικά θέλουμε να διαφυλάξουμε την ενότητα του κόμματός μας. Θέλουμε όμως να δηλώσουμε κατηγορηματικά ότι είμαστε στελέχη με κριτική σκέψη που μας ακολουθεί η παράδοση της αμφισβήτησης μιας ολόκληρης κομμουνιστικής παράδοσης σε πολύ πιο χαλεπούς καιρούς και η επιμονή στον αγώνα για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.

Στηρίζουμε και υποστηρίζουμε το κόμμα, μέσα από πολιτική και δράση χωρίς μεταφυσικούς παραλογισμούς. Το κόμμα είναι αυτό που εκφράζεται κάθε φορά ως σχέδιο, ως πολιτική και ως αντίληψη.

Αν επιμένουν σήμερα να εμφανίζονται και να επιχειρούν να κυριαρχήσουν στον ΣΥΝ ιδέες που τον απομακρύνουν από την ιστορική ανανεωτική του διαδρομή, την πορεία του, τα μέλη, τα στελέχη και οι φίλοι του πρέπει να σταθούν όρθιοι και άγρυπνοι φύλακες αυτής της διαδρομής.

Θέλω από αυτό το βήμα να απευθυνθώ και σε όλα τα μέλη του ΣΥΝ και πέραν των συντρόφων μου της Ανανεωτικής Πτέρυγας, σε όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που περπατήσαμε μαζί όλα τα άνυδρα χρόνια, για να τους πω:

Αν κάποιος αγαπάει πραγματικά και όχι μεταφυσικά αυτό το κόμμα και θέλει να το υπερασπιστεί, οφείλει να έχει ως ενδιαφέρον όχι μόνο την ενότητα και την ενιαία έκφρασή του, ανεξαρτήτως του τι αυτό εκπέμπει, αλλά και την αταλάντευτη και συνεχή διεκδίκηση γιʼ αυτό που προσπάθησε να είναι και να φέρει στην ελληνική πολιτική σκηνή. Οφείλει λοιπόν να έχει σαφές μέτωπο απέναντι σε ό,τι αλλοιώνει τη φυσιογνωμία του.

• Το κέντρο του κόσμου δεν είμαστε εμείς.

Οι αναζητήσεις και οι αντιπαραθέσεις μας έχουν αξία όταν προσφέρουν σε μια διαφορετική πορεία της χώρας.

Μάλιστα, όχι γενικά σε μια διαφορετική πορεία.

Αλλά σε μια προοδευτική, δημοκρατική πορεία βαθιών, σημαντικών αλλαγών.

Στο νέο τοπίο μετά τις εκλογές, κεντρικό ζήτημα παραμένει η κατεύθυνση που θα πάρει η χώρα εν μέσω της οικονομικής κρίσης. Ποιό μοντέλο θα κυριαρχήσει, ποιοί θα ωφεληθούν, ποιοί θα πληρώσουν, όχι μόνον βραχυπρόθεσμα, αλλά και μακροπρόθεσμα.

Η τύχη του δικομματισμού και της δικομματικής εναλλαγής θα κριθεί κυρίως από το πού θα στραφούν οι πολίτες που απείχαν από τις εκλογές. Εμείς δεν μπορούμε να επιδράσουμε καθοριστικά στο σύνολο αυτών των πολιτών. Μπορούμε όμως να κάνουμε το δικό μας καθήκον.

Στο μερίδιο που μας αναλογεί να καλύψουμε το πολιτικό κενό που δημιουργήθηκε στην έκφραση της ανανεωτικής αριστεράς.

Να μιλήσουμε και να πείσουμε τους πολίτες της κοινωνικής αριστεράς, τους προοδευτικούς πολίτες, όλους εκείνους που προσδοκούν και θέλουν τη ρηγμάτωση του πολιτικού στερεότυπου του δικομματισμού, που κυριάρχησε και σώρευσε τεράστια προβλήματα στην κοινωνία.

Σε αυτό αποσκοπούν οι πρωτοβουλίες και οι προτάσεις μας.

Η συγκρότηση μιας εναλλακτικής πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας είναι το μόνο στρατηγικό σχέδιο που αμφισβητεί έμπρακτα τη διαιώνιση της κυριαρχίας του δικομματισμού.

• Σύντροφοι και συντρόφισσες

Βρισκόμαστε σήμερα, μετά την εκλογική ήττα, σε σημείο καμπής και οφείλουμε να ξεδιπλώσουμε τα επιχειρήματά μας, να κρατάμε ανοικτά τα αυτιά μας στον αντίλογο, αλλά και να απαντούμε με σαφήνεια.

Θέλω να σας δηλώσω εκφράζοντας και όλα τα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας, τα στελέχη της ΠΓ και της ΚΠΕ, ότι όσοι συγκροτήσαμε μέσα από πολλές δυσκολίες αυτό το ανανεωτικό ρεύμα μέσα στο κόμμα, θα επιμείνουμε στην Πολιτική και μόνον στην Πολιτική.

Θα μείνουμε αδιάφοροι στις εσωκομματικές συγκρούσεις που γίνονται ερήμην της πολιτικής.

Η κοινωνική και πολιτική υποχρέωση της σύγχρονης, ανανεωτικής και ανανεούμενης αριστεράς, είναι να πρωτοστατήσει, να μην αδρανήσει στη νέα φάση.

Τώρα, πρώτη προτεραιότητα είναι η ανασύνταξη, η ενεργοποίηση όλων των ανανεωτικών αριστερών δυνάμεων και πολιτών ανεξάρτητα από τη στάση τους μπροστά στην κάλπη.

Η σημερινή μας συνάντηση είναι κάλεσμα συσπείρωσης, προβληματισμού και δράσης.

Όλοι μοιραζόμαστε κοινές αγωνίες, ανησυχίες για τη μελλοντική πορεία. Δεν μας αξίζει όμως η παραίτηση και η απογοήτευση.

Αξίζει και μπορούμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς.

Αγωνιστήκαμε και αγωνιζόμαστε για μια Αριστερά που εργάζεται με ευθύνη για προγραμματικές συμμαχίες και που δεν αναλίσκεται στην πεισματάρικη αναζήτηση εχθρών, δηλαδή στην αναπαραγωγή μικροκομματικών εξουσιών.

Επιμένουμε στη στρατηγική σημασία της συνάντησης με τις δυνάμεις της Οικολογίας.

Αγωνιζόμαστε για την πραγματική αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών στη χώρα μας, την αποτελεσματική απόρριψη της δικομματικής εναλλαγής.

Απάντηση στην κρίση ταυτότητας του πολιτικού χώρου του Συνασπισμού είναι η ανανεωτική αριστερή και οικολογική φυσιογνωμία.

Απευθυνόμαστε σε κάθε αριστερό, προοδευτικό πολίτη. Σε κάθε μέλος, φίλο του πολιτικού μας χώρου.

Υποστηρίζουμε, χωρίς αλαζονεία, ότι οι πολιτικές προτάσεις, αξίες και αντιλήψεις της ανανεωτικής αριστεράς και της οικολογίας είναι απάντηση στην κρίση της ελληνικής πολιτικής, στην κρίση προοπτικής της χώρας.

Αποκαθιστούν την αξιοπιστία και το κύρος της συλλογικής δημοκρατικής δράσης, εκφράζουν τα άμεσα και γενικότερα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζόμενων, ανδρών και γυναικών, των νέων, των ανέργων, των δημιουργών, των ανθρώπων της επιστήμης και του πολιτισμού.

Επαναφέρουν στο επίκεντρο το κρίσιμο θέμα της Ευρωπαϊκής πορείας, της θέσης της Ευρώπης της δημοκρατίας και των λαών σε ένα κόσμο που αλλάζει δραματικά, μέσα από μεγάλες αντιπαραθέσεις.

Οι θέσεις μας δίνουν πλειοψηφικό περιεχόμενο στον αγώνα για τα δικαιώματα όλων, ελλήνων υπηκόων και μεταναστών, προσωρινών και μόνιμων κατοίκων των πόλεων και των γειτονιών μας, απομονώνοντας το ακροδεξιό μίσος, το φόβο και τη βία, στηρίζοντας την αρμονική κοινωνική συνύπαρξη.

Το ξέρετε. Οι ανανεωτικές ιδέες και θέσεις υποστηρίχθηκαν και ρίζωσαν σε αντίξοες και δύσκολες συνθήκες. Δεν σπάζουμε αυτές τις ρίζες. Τιμούμε τους πρωτεργάτες για τη διορατικότητα και την τόλμη τους. Διδασκόμαστε.

Οι ιδέες και οι θέσεις της ανανέωσης εμπνέουν σήμερα και κομματικές δυνάμεις, αλλά και αριστερές δυνάμεις ανένταχτες, εμπνέουν συναγωνιστές και συναγωνίστριές μας που χρόνια παλεύουν μαζί μας για την μεγάλη υπόθεση της ανανέωσης της Αριστεράς.

Η σημερινή μας συνάντηση ας γίνει κοινή δέσμευση.

Δέσμευση δική μας, δέσμευση δική σας.

Επιτρέψτε μου τον προσωπικό λόγο:

Σας διαβεβαιώ: είναι και προσωπική μου δέσμευση.

Θα ξαναφέρουμε στο προσκήνιο την Αριστερά που ονειρευτήκαμε.

Την αριστερά που χρειάζεται η κοινωνία και την περιμένει.

Σας ευχαριστώ.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης, μιλώντας στην πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ «Πρώτη Γραμμή», υπογράμμισε:

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Λοιπόν καλημερίζουμε τον κ. Κουβέλη, εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ.

Πολλοί εκτιμούν ότι το αποτέλεσμα που πήρατε που δεν είναι καλό το θεωρείτε ήττα;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Για μένα είναι πολύ κατώτερο των προσδοκιών, αλλά και των στόχων που είχαν τεθεί. Θεωρώ ότι είναι ένα αποτέλεσμα το οποίο πρέπει να μας δημιουργήσει, την υποχρέωση να δούμε ποια ήταν εκείνα τα στοιχεία τα οποία οδήγησαν σε αυτό το εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Δεν θέλω να συνδυάσω το αποτέλεσμα που πήρατε με τα δημοσκοπικά ευρήματα του περασμένου χρόνου που σας έδιναν 15, 17, 18%. Θέλω να μου εξηγήσετε γιατί, κατά τη δική σας εκτίμηση, αφού έχει ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος, γιατί ενώ για πρώτη φορά ο χώρος σας είχε ένα τόσο ευρύ ακροατήριο που φάνηκε και από τα δημοσκοπικά ευρήματα, αλλά που φάνηκε περισσότερο και από το αποτέλεσμα των εκλογών καθώς τα δύο μεγάλα κόμματα δεν συγκέντρωσαν ποσοστά θηριώδη αλλά και καθώς υπήρχε ένας πολύ μεγάλος αριθμός πολιτών που δεν πήγε καν να ψηφίσει, γιατί λοιπόν το κόμμα σας γιατί ενώ είχε ένα τόσο μεγάλο ακροατήριο και δεν πιεζόταν να σώσει την ψήφο του δεν κατόρθωσε να πείσει αυτό τον κόσμο;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Έχω την εκτίμηση ότι ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν υπηρέτησε σε τούτη εδώ την εκλογική μάχη όσο και αναμέτρηση βασικά στοιχεία της πολιτικής φυσιογνωμίας που όφειλε να αναδείξει. Για παράδειγμα δεν υπηρέτησε τον αριστερό ευρωπαϊσμό. Δεν είχε ένα σαφές στίγμα σε ό,τι αφορά άλλα πολιτικά ζητήματα τα οποία αφορούν την εσωτερική πολιτική ζωή της χώρας όσο και την κοινωνική ζωή σε συνάρτηση και με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα η οποία αναμφισβήτητα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την εσωτερική πολιτική κατάσταση.

Όλα αυτά ήσαν θέματα τα οποία οδήγησαν σε μία ασάφεια του πολιτικού στίγματος με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εκφρασθεί η αναγκαία όσο και χρήσιμη πρόσληψη από τη μεριά του ελληνικού λαού.

ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: O ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κάτι ενιαίο από ό,τι έχουμε καταλάβει, κύριε Κουβέλη. Βέβαια εσείς μιλάτε τώρα για την ευρωπαϊκή πρόταση της Αριστεράς. Αυτό είναι ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξάλλου αυτό είναι. Γι αυτό σας έθεσα το ερώτημα Συνασπισμός ή ΣΥΡΙΖΑ.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Θεωρείτε δηλαδή ότι η πολιτική συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ αλλοιώνει την φυσιογνωμία του Συνασπισμού;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Δημιουργεί προβλήματα, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα συνεργατικό σχήμα, αναζητείται κάθε φορά ο κοινός πολιτικός τόπος ο οποίος προσδιορίζει και την πολιτική παρουσία του συνεργατικού σχήματος του ΣΥΡΙΖΑ. Ε, λοιπόν, αυτό το πολιτικό στίγμα του συνεργατικού σχήματος που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ νομίζω ότι ήταν εκείνο το οποίο δεν επέτρεψε να διαμορφωθεί μία ουσιαστική σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Θα πρέπει να επανεξεταστεί κατά τη γνώμη σας κύριε Κουβέλη;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Εκείνο το οποίο για μένα τίθεται είναι ο ανακαθορισμός της πολιτικής του Συνασπισμού σε σχέση και με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ο ανακαθορισμός βασικών στοιχείων της πολιτικής του συνεργατικού σχήματος.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Αυτός ο επανακαθορισμός της πολιτικής του περιλαμβάνει επανακαθορισμό και σε ηγετικό πεδίο;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Όχι, δεν τίθεται για μένα, εγώ δεν θέτω τέτοιο θέμα. Για μένα το ζητούμενο είναι να εξασφαλιστεί η σαφήνεια των σύγχρονων ανανεωτικών ριζοσπαστικών χαρακτηριστικών.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Κύριε Κουβέλη, θα έλεγε κανείς, τα πρόσωπα είναι φορείς ιδεών. Μπορεί κάποιος να εξυπηρετεί ιδέες τις οποίες δεν πιστεύει ή πιστεύει κάτι διαφορετικό;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Η συλλογικότητα είναι εκείνη που διαμορφώνει σ’ ένα κόμμα, όπως είναι ο Συνασπισμός και κατ΄ επέκταση στο ΣΥΡΙΖΑ, την πολιτική παρουσία, την πολιτική πρόθεση και την προγραμματική διεκδίκηση . Κατά συνέπεια το ζητούμενο είναι οι προγραμματικές θέσεις, το πολιτικό στίγμα, η πολιτική φυσιογνωμία του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ να ανακαθοριστεί στη βάση των σύγχρονων στοιχείων μιας Αριστεράς.

ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ : φαίνεται ότι υπήρχε πρόβλημα και στην ηγεσία, μια και το λέμε, διότι λίγες μέρες πριν από τις εκλογές δημιουργήθηκε ένα μεγάλο θέμα, ακόμα και το ποιός θα πάει στο Debate. Θα πάει ο κος Τσίπρας ή ο κος Αλαβάνος. Θέλω να πω λειτούργησε το σχήμα αυτό;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Εγώ δεν θέλω να υποτιμήσω και επιμέρους τέτοια ζητήματα τακτικών χειρισμών, όσο και διαδικαστικά θέματα. Αλλά νομίζω ότι πρέπει να δεχθείτε ότι το πολιτικό πλαίσιο είναι που διαμορφώνει και τους τακτικούς χειρισμούς και τα διαδικαστικά ζητήματα. Επομένως το μεγάλο θέμα για ‘μενα, αξιολογώντας και θεωρώντας στην ουσία του το εκλογικό αποτέλεσμα, είναι ο ανακαθορισμός της πολιτικής του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ σε βασικά, εξαιρετικά όμως κρίσιμα, στοιχεία της πολιτικής του.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ. Ένα από αυτά τα στοιχεία την τελευταία βδομάδα προβλήθηκε πολύ κε Κουβέλη, ήταν η δημιουργία του τρίτου πόλου στ’ αριστερά του πολιτικού συστήματος με ανοιχτή πρόταση στο ΚΚΕ και τους Οικολόγους. Εσείς εκτιμάτε ότι σ’ αυτή τη γραμμή θα πρέπει να συνεχίσει ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ την πολιτική του, δηλαδή τις προσπάθειες της ευρύτερης ενότητας του χώρου της ευρύτερης Αριστεράς για τη διαμόρφωση αυτού του πόλου; Περιλαμβάνεται το ΚΚΕ στους εν δυνάμει συμμάχους σας;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Κανένας δεν μπορεί να μη δεχτεί ότι η συμπόρευση με δυνάμεις της πολιτικής οικολογίας, η κοινή δράση, είναι αναγκαίο στοιχείο και χρήσιμο. Όμως όσο σημαντικό είναι να βλέπει κανείς το μεγάλο θέμα του πολυκερματισμού των δυνάμεων της Αριστεράς, άλλο τόσο σημαντικό όσο και πολιτικά υπεύθυνο είναι να ξέρουμε ότι η ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί ερήμην και μακριά από τις υπαρκτές μεγάλες διαφωνίες. Το ΚΚΕ έχει τη δική του πολιτική με την οποία διαφωνώ. Έχει διαφορετικούς στρατηγικούς στόχους. Έχει διαφορετική αντίληψη για ζητήματα μεταρρυθμίσεων, αλλαγών, για τον δημοκρατικό δρόμο για το Σοσιαλισμό. Επομένως η γενικόλογη αναφορά σε μια ενότητα με το ΚΚΕ, χωρίς την αναζήτηση αυτών των στοιχείων όσο και την αξιολόγησή τους, νομίζω ότι γίνεται ευχή, γίνεται εξαγγελία και εγκυμονεί και τον κίνδυνο αφομοίωσης από μια πολιτική η οποία εντέλει αλλοιώνει τα σύγχρονα ριζοσπαστικά και ανανεωτικά χαρακτηριστικά μιας Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπως τουλάχιστον την διεκδικούμε και την θέλουμε.

ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ:. Με το ΠΑΣΟΚ που είναι σ’ αυτό το μήκος κύματος, που λέτε τώρα της Ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς ας πούμε ανοίγει νέος δρόμος μετά από αυτό το αποτέλεσμα; Τι λέτε;

ΛΥΡΙΤΖΗΣ. Επειδή έχουμε ακούσει πολλές φορές στελέχη του Συνασπισμού, ν΄ απευθύνονται στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, και τον κο Τσίπρα, στη λεγόμενη Σοσιαλιστική Συνιστώσα όχι όμως ως πολιτικό μόρφωμα αλλά ως πολίτες και ως ψηφοφόροι, θεωρείτε ότι θα έπρεπε ο Συνασπισμός ή ο ΣΥΡΙΖΑ να προχωρήσουν σε μια προγραμματικού τύπου πρόταση προς το ΠΑΣΟΚ;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις αυτή την ώρα. Εκείνο το οποίο πρέπει να υπηρετήσει ο Συνασπισμός όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι η διαμόρφωση στοιχείων για την εναλλακτική πολιτική πρόταση εξουσίας, η οποία δεν μπορεί ν’ αναπτυχθεί δεν μπορεί να προωθηθεί ερήμην μιας εναλλακτικής προγραμματικής πρότασης αναφορικά με τα μεγάλα πολικά ζητήματα των πολιτών, της κοινωνίας και της χώρας . και όπως η παρουσία της χώρας προσδιορίζεται στο υπό διαμόρφωση πολιτικό και οικονομικό ολοκλήρωμα της Ευρώπης.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Κε Κουβέλη, ακούγοντας και σήμερα είναι φανερό ότι υπάρχουν σημαντικές διαφορές , πολιτικών απόψεων εννοώ και προτάσεων στο εσωτερικό του Συνασπισμού. Εκτιμάτε ότι υπό το βάρος του εκλογικού αποτελέσματος και με βάση αυτές τις διαφορές των απόψεων υπάρχει θέμα ενότητας στο Συνασπισμό; Κινδυνεύει η ενότητα του Συνασπισμού;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Η ενότητα μπορεί να σφυρηλατείται, να αναδεικνύεται, ως πολύ σημαντικό στοιχείο στη βάση της συνεργασιών των ιδεών και των απόψεων . Γι’ αυτό το ζητούμενο, κατά τη γνώμη μου είναι αξιολογώντας το 4,7% των ευρωεκλογών, να υπάρξει αυτός ο χρήσιμος διάλογος στο εσωτερικό του κόμματος, βεβαίως και μπροστά στην κοινωνία, διότι τίποτα δεν γίνεται κεκλεισμένων των θυρών, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί ο χρήσιμος δρόμος, η χρήσιμη πορεία που κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να είναι άλλος αυτός ο δρόμος παρά ο δρόμος που ενισχύει που οδηγεί στη σύγχρονη Αριστερά.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Οργανωτικά πώς μπορεί να γίνει αυτό; Πώς θα γίνει αυτός ο διάλογος;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Ο διάλογος μπορεί να γίνει σε πολλά όσο και σε πολλαπλά επίπεδα. Ο διάλογος στη βάση, ο διάλογος στα όργανα, ο διάλογος στην Κεντρική Επιτροπή, ο διάλογος μπροστά στην κοινωνία.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Χρειάζεται Συνέδριο ο Συνασπισμός;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Κατά τη γνώμη μου όχι. Εκείνο το οποίο χρειάζεται είναι οι ανοικτές διαθέσεις. Χρειάζονται οι ανοικτές συνειδήσεις, η μη οχύρωση πίσω από απολυτότητες και από την υπεράσπιση ενός εκλογικού αποτελέσματος, το οποίο είναι αποτέλεσμα ήττας.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Η Τρίτη θέση για τον κ. Παπαδημούλη, κύριε Κουβέλη ήταν λάθος, έστω και αν προβλέπεται από τις διαδικασίες και όλα αυτά που λέμε.

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Και αυτό έπαιξε ρόλο. Έπαιξε ρόλο, αλλά επαναλαμβάνω, απαντώντας στο ερώτημά σας, όλα αυτά θα πρέπει να τα δει κανείς και να τα αξιολογήσει σε συνάρτηση με το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο προέκυψαν αυτές οι επιλογές και αυτές οι αποφάσεις.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ξέρετε, κύριε Κουβέλη, από τους συντρόφους σας που κρατήσατε μία διαφορετική κατεύθυνση, φωνές κριτικής για να το πω έτσι για την Ανανεωτική Πτέρυγα της Αριστεράς του Συνασπισμού ότι με έναν τρόπο απείχατε από την προεκλογική διαδικασία –δεν το λέω για εσάς προσωπικά- αλλά υπονόμευσε και με την εσωστρέφεια και με την γκρίνια και με το διάλογο κλπ., την δουλειά του Συνασπισμού.

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Όχι είναι άδικος και εύχομαι να μην είναι και προσχηματικός αυτός ο λόγος. Στελέχη της ανανεωτικής πτέρυγας κινητοποιήθηκαν στο βαθμό που θέλησε η πλειοψηφία να αξιοποιηθεί η παρουσία τους. Σε ό,τι αφορά τον ομιλούντα πρέπει να σας πω ότι έδωσα με όλες μου τις δυνάμεις τη μάχη του προεκλογικού αγώνα, γυρίζοντας σε ολόκληρη την Ελλάδα, πηγαίνοντας σε χώρους δουλειάς. Κατά συνέπεια οτιδήποτε αντίθετο λέγεται φοβάμαι ότι αποτελεί μια εύκολη δικαιολογία η οποία θέλει να προστεθεί –εύχομαι να μη συμβαίνει αυτό – σε μία επιχειρηματολογία η οποία ενδεχομένως να θελήσει να δικαιολογήσει το εκλογικό αποτέλεσμα.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Μάλιστα, σαφές. Κύριε Κουβέλη, σας ευχαριστούμε πολύ.

Οι επαγγελματίες αλιείς στο Μαλιακό Κόλπο, αλλά και οι κάτοικοι και οι οικολογικές οργανώσεις  της περιοχής,  αναφέρουν ότι  από τις αρχές Μαρτίου  τρέχοντος έτους, παρατηρείται μεγάλος αριθμός νεκρών ή ετοιμοθάνατων ψαριών, όλων των ειδών.

Το ανωτέρω φαινόμενο  δεν παρουσιάζεται για πρώτη φορά.

Δυστυχώς, η εικόνα των νεκρών ψαριών, η οποία υποδηλώνει σοβαρή ρύπανση στην περιοχή, έχει παρουσιασθεί ξανά την 1/8/2008 (Μεριστή), 25/1/2009 (Αυλάκι Στυλίδας), 11/3/2009 (Αγία Τριάδα) και 24/3/2009 (Αγία Μαρίνα).

Όπως είναι γνωστό, η ανωτέρω περιοχή είναι ενταγμένη στο Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο Natura 2000, ενώ, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, απαγορεύεται ακόμα και η διέλευση  μηχανοκίνητων πλωτών μέσων  για την προστασία της εκκόλαψης του γόνου των ψαριών.

Ωστόσο, όπως καταγγέλουν  κάτοικοι, αλιείς και  οικολογικές οργανώσεις,  σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, η ανωτέρω θαλάσσια περιοχή  υποβαθμίζεται  σταδιακά και σταθερά, σε χώρο υποδοχής  λυμάτων και  απορριμμάτων.

Ειδικότερα, στον Μαλιακό  κόλπο  καταλήγουν τα απόβλητα  από την επεξεργασία  ελαιουργικών προϊόντων, τα οποία περιέχουν  υψηλές συγκεντρώσεις  φαινολικών ενώσεων που προκαλούν  προβλήματα τοξικότητας σε ζώντες οργανισμούς, ενώ η καταστροφή ολοκληρώνεται  με την ανεξέλεγκτη  λειτουργία  παράνομων χωματερών  κατά μήκος του Σπερχειού ποταμού.

Η αλόγιστη διαχείριση των λυμάτων, η παράνομη λειτουργία  βιομηχανιών, ελαιουργείων  και παράνομων  χωματερών, σε συνδυασμό με την έλλειψη  σύγχρονων και αποτελεσματικών ελεγκτικών μηχανισμών, οδηγούν τον Μαλιακό Κόλπο  σε ασφυξία και τους επαγγελματίες αλιείς σε επαγγελματικό και οικονομικό αδιέξοδο.

Με δεδομένο ότι τα νεκρά ψάρια στον Μαλιακό Κόλπο στέλνουν ένα σήμα κινδύνου, προς κάθε αρμόδιο φορέα και οικολογικά ευαίσθητο πολίτη,

Ερωτώνται οι αρμόδιοι Υπουργοί:

•    Πού αποδίδεται το επαναλαμβανόμενο φαινόμενο της παρουσίας νεκρών ψαριών στην περιοχή; Έχουν πραγματοποιηθεί επιστημονικές έρευνες και μετρήσεις και ποια τα αποτελέσματα αυτών;

•    Για ποιο λόγο συνεχίζουν τη λειτουργία τους οι παράνομες χωματερές, οι οποίες θα έπρεπε να έχουν παύσει τη λειτουργία τους από 1.1.2009,  σύμφωνα με τις υποδείξεις της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης και γιατί έχει καθυστερήσει η  χωροθέτηση Χώρου Υγειονομικής Ταφής  Υπολειμμάτων ή Απορριμμάτων;

•    Σε ποιες ενέργειες προτίθενται να προβούν αναφορικά με την παράνομη λειτουργία  βιομηχανιών και ελαιοτριβείων που ρυπαίνουν με τα απόβλητά τους τα νερά του Μαλιακού Κόλπου;

•    Σε ποιες ενέργειες προτίθενται να προβούν  για την άμεση αναβάθμιση του Τμήματος Προστασίας Περιβάλλοντος  της Διεύθυνσης Χωροταξίας – Περιβάλλοντος  της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Φθιώτιδας  ώστε να λειτουργήσουν αποτελεσματικά οι απαιτούμενοι  μηχανισμοί ελέγχου και προστασίας;

Ο ερωτών βουλευτής

Φώτης Κουβέλης

-Τι σας ανησυχεί περισσότερο στην πορεία της χώρας;

-Η επελαύνουσα οικονομική κρίση και η ύφεση η οποία ανεξάρτητα από τα παγκόσμια χαρακτηριστικά της συναντιέται με μια εξαιρετικά εύθραστη ελληνική οικονομία και φοβάμαι ότι τα αποτελέσματα που θα καταγράφονται θα είναι εξαιρετικά δυσμενή για μεγάλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας.

-Εκτιμάτε ότι βαδίζουμε σε πρόωρες κάλπες πριν τις ευρωεκλογές;

-Δεν αποκλείω τις πρόωρες εκλογές γιατί ακριβώς τα στοιχεία της οικονομικής κρίσης θα δημιουργήσουν μια πολιτική ασφυξία η οποία εκ των πραγμάτων θα αναγκάσει την κυβέρνηση να επιλέξει τις πρόωρες εκλογές. Βεβαίως όλα τα δημοσκοπικά στοιχεία δείχνουν ότι η ΝΔ είναι δεύτερο κόμμα. Παρόλα αυτά εκλογές κάνει κάποιος είτε για να τις κερδίσει, είτε για να περιορίσει το εύρος και τον βαθμό της ήττας. Εκτιμώ ταυτόχρονα ότι ο κ. Καραμανλής είναι δυνατόν επειδή διαθέτει την εξουσία να έχει πρωτοβουλίες οι οποίες θα δημιουργήσουν καταστάσεις που θα είναι δυνατόν να αξιοποιηθούν ώστε να περιοριστεί ο βαθμός της ήττας και να δημιουργηθούν οι συνθήκες, όπως πιστεύουν, οι οποίες μέσα από διλημματικές καταστάσεις για τον ελληνικό λαό να βελτιώσουν τη θέση της ΝΔ.

-Ο στόχος του κόμματός σας στην κάλπη ποιος πρέπει να είναι;

- Όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό.

-Σας είναι αδιάφορο ποιος θα είναι στην κυβέρνηση;

-Προσωπικά όχι. Θεωρώ ότι πρέπει να ενδιαφέρει τη σύγχρονη ριζοσπαστική αριστερά το περιεχόμενο της διακυβέρνησης.

- Αυτό κατά τη γνώμη σας πρέπει να εκφρασθεί και στην περίπτωση που δεν υπάρχει αυτοδυναμία, με το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα;

- Είναι εξαιρετικά σύνθετο ζήτημα. Πρέπει να εξαρτηθεί από στοιχεία προγραμματικού χαρακτήρα, από στοιχεία δεσμεύσεως προγραμματικών θέσεων. Δεν αναφέρομαι σε έναν άκρατο κυβερνητισμό, αλλά δεν αναφέρομαι επίσης και σε μια αυτοπεριχαράκωση του ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρώ ότι στο ενδεχόμενο μη αυτοδύναμης κυβέρνησης, χωρίς αυτό να σημαίνει διαδικασία πορείας προς συμμετοχή σε κυβέρνηση, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να κινηθεί με υπευθυνότητα για να επηρεάσει και να εξαρτήσει το περιεχόμενο της διακυβέρνησης.

- Ψήφο ανοχής λέτε;

- Θα πρέπει όλα να εξετασθούν. Και ψήφος ανοχής και ψήφος εμπιστοσύνης, αλλά πάντοτε σε συνάρτηση με τα δεδομένα εκείνης της στιγμής και πάντοτε αναφορικά και σε σχέση με στοιχεία δεσμεύσεων προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας.

-Η κρίση πώς αντιμετωπίζεται πιο αποτελεσματικά; Με αυτοδύναμες κυβερνήσεις ή με κυβερνήσεις συνεργασίας;

- Την κρίση θα πρέπει να την αντιμετωπίσουν και να την διαχειριστούν αντινεοφιλελεύθερες δυνάμεις οι οποίες είναι δυνατόν στο επίπεδο των συνθέσεων να δώσουν μια απάντηση για την εναλλακτική πολιτική πρόταση εξουσίας. Στη βάση βεβαίως μιας εναλλακτικής προγραμματικής πρότασης. Όλα αυτά, όμως, συναρτώνται με τα ίδια τα πράγματα και δεν μπορεί κανείς βολονταριστικά να καθορίζει την όποια εξέλιξη.

-Εκτιμάτε ότι σ’ αυτή τη συμμαχία χωρά και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

- Σε μια τέτοια συμμαχία, σε μια τέτοια συνεργασία, υπό προϋποθέσεις ναι. Γι’ αυτό και υποστηρίζω την άποψη ότι η εναλλακτική πολιτική πρόταση εξουσίας πρέπει να αναφέρεται στις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς, σε ανένταχτες δυνάμεις, σε δυνάμεις της πολιτικής οικολογίας και βεβαίως και σε σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις. Πάντοτε, όμως, οι συγκλίσεις προϋποθέτουν προγραμματικές συμφωνίες και φερέγγυες πολιτικές πρακτικές που θα είναι δυνατόν να μετατρέπουν τις πολιτικές συμφωνίες στο βαθμό που υπάρχουν, σε καθημερινό, προς όφελος της κοινωνίας, πολιτικό αποτέλεσμα. Για να μετατοπίζεται η πολιτική ζωή από την βαθιά συντηρητική θέση που σήμερα βρίσκεται προς μια ουσιαστική προοδευτική κατεύθυνση. Αυτές οι προϋποθέσεις σήμερα δεν υπάρχουν.

- Κάποια στελέχη, ακόμα και κοντά στον Πρόεδρό σας, κατηγορούν ότι σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, ως Αριστερή Πρωτοβουλία, θα οδηγήσετε το κόμμα σε διάσπαση…

- Εάν δεν είναι αφελές αυτό το οποίο λέγεται, είναι τουλάχιστον προσχηματικό…

-Συμφωνείτε με τον κ. Κύρκο ότι ο ΣΥΝ χάνει την φυσιογνωμία του ως κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς;

- Είναι δυνατόν να χάσει πολλά από τα βασικά φυσιογνωμιστικά χαρακτηριστικά. Ακριβώς και γι’ αυτό το λόγο η επιμονή μας αναφέρεται στο να είναι συνεχές παρόν ο ανανεωτικός και ριζοσπαστικός χαρακτήρας του κόμματος…

-Στις ευρωεκλογές, π.χ., πώς να εκφραστεί αυτό στην πλατφόρμα;

- Παρά το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα συνεργατικό σχήμα και οι διαφορές όσο και οι αποχρώσες απόψεις είναι υπαρκτές, θα πρέπει να βρεθεί ένας κοινός υπαρκτός λόγος αναφορικά με το ευρωπαϊκά ζητήματα με όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Και θεωρώ ως στοιχείο αυτού του κοινού πολιτικού τόπου τον αριστερό ευρωπαϊσμό.

- Στο ευρωψηφοδέλτιο, στις δυο πρώτες θέσεις, στελέχη μόνο του ΣΥΝ ή και του ΣΥΡΙΖΑ;

- Έχω τη γνώμη ότι θα πρέπει να διαμορφωθεί το ευρωψηφοδέλτιο με τρόπο που θα δίνει βέβαια τη δυνατότητα έκφρασης όλων των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με βάση τα δεδομένα που υπάρχουν θεωρώ ότι οι δυο πρώτες θέσεις πρέπει να αναφέρονται σε στελέχη του ΣΥΝ.

- Δηλαδή στον κ. Χουντή και τον κ. Παπαδημούλη…

- Ακριβώς.

ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΗΓΗΘΕΙ.

-Στις εθνικές εκλογές ποιος θα είναι επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι λυμένο ως θέμα;

- Όχι. Δεν έχει αντιμετωπιστεί το ζήτημα αυτό. Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε και νομίζω ότι είναι δυνατόν να βρεθεί η καλύτερη λύση. Σε κάθε περίπτωση, επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές θα πρέπει να είναι εκπρόσωπος του Συνασπισμού, γιατί ο ΣΥΝ είναι η μεγαλύτερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ.

-Και ο κ. Αλαβάνος και ο κ. Τσίπρας εκπρόσωποι του ΣΥΝ είναι, γι’ αυτό ρωτώ…

- Ναι. Νομίζω ότι μπορούμε να βρούμε την καλύτερη δυνατή λύση, χωρίς να υπάρχουν προβλήματα ή και εντάσεις…

- Θα ισχύσει το καταστατικό, που προβλέπει μόνο δυο θητείες βουλευτών;

- Νομίζω ότι και αυτό είναι ένα ζήτημα που θα αντιμετωπισθεί.

- Ένας χρόνος από την εκλογή του Αλέξη Τσίπρα. Τι κατά τη γνώμη σας πρέπει να προσέξει;

- Απέχω από το να δίνω συμβουλές, δεν είναι αυτός ο ρόλος μου. Εκείνο το οποίο υποστηρίζω είναι ότι χρειάζεται η μέγιστη δυνατή σύνθεση στη βάση των απόψεων που υπάρχουν, χωρίς αλαζονικές επιλογές οι οποίες διαμορφώνονται με βάση κάποιους εσωκομματικούς συσχετισμούς και όπως αυτοί καταγράφηκαν στο πρόσφατο Συνέδριο.

- Μια εβδομάδα μετά από εσάς έχει Συνέδριο το ΚΚΕ. Υπάρχουν δυνατότητες συνεργασίας μαζί του όπως πολλοί από τον ΣΥΝ υποστηρίζουν;

- Νομίζω ότι η υπόθεση της μεγάλης Αριστεράς, όπως κάποιοι την ονόμασαν, αναφερόμενοι βέβαια και στο ΚΚΕ, θα πρέπει να επανεξεταστεί. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν περιθώρια συνεννόησης και συνεργασίας με το ΚΚΕ. Και τούτο ανεξάρτητα από το υπαρκτό πολιτικό ζήτημα του κατακερματισμού των δυνάμεων της Αριστεράς. Οι διαφορές με το ΚΚΕ όσο και η αναδίπλωσή του και η επιστροφή σε παρελθούσες πολιτικές επιλογές είναι υπαρκτά στοιχεία που κανείς δεν μπορεί να τα υποτιμήσει. Και η όποια ενότητα ή η οποιαδήποτε αναζήτηση της ενότητας δεν μπορεί να κρίνει τις μεγάλες διαφορές που υπάρχουν τόσο για την ασκούμενη πολιτική, όσο και για τους στρατηγικούς στόχους.

Ξενοδοχείο  ATHENS IMPERIAL, Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2009

————————————-

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η Ανανεωτική Πτέρυγα του Συνασπισμού πήρε την πρωτοβουλία να οργανώσει αυτή την εκδήλωση μέσα σε μία περίοδο πυκνή σε γεγονότα και με κυρίαρχα μεγάλα ερωτήματα: Ποια είναι η έκταση της κρίσης, πού βαδίζει η πολιτική ζωή της χώρας, ποια είναι η θέση της Αριστεράς, ποιος είναι ο ρόλος του Συνασπισμού, ποια είναι η παρουσία της Ανανεωτικής Πτέρυγας και του συνόλου της Ανανεωτικής Αριστεράς;

Από τη δική μας πλευρά, ξεπερνώντας δυσκολίες του παρελθόντος, οι ανανεωτικές δυνάμεις του ΣΥΝ έχουμε βρει εδώ και καιρό το σταθερό βηματισμό μας. Συγκροτήσαμε την Ανανεωτική Πτέρυγα με αρκετές δυσκολίες Κάποιες παραμένουν ακόμα. Αλλά το Ανανεωτικό Ρεύμα συγκροτήθηκε και δεν γυρίζει πίσω, ούτε σταματάει!

Είναι φανερό πως οι βασικές κατευθύνσεις της Ανανεωτικής Πτέρυγας, συνεχώς επιβεβαιώνονται. Καλούμαστε λοιπόν να αναλάβουμε την ευθύνη ανάδειξης και προώθησης των θέσεών μας, των προτάσεών μας, των ιδεών μας, των ιδεών της Ανανεωτικής Αριστεράς, με σταθερότητα και αποφασιστικότητα. Και αυτή την ευθύνη θα την πάρουμε.
Το κόμμα ανήκει σε όλους. Θα διεκδικήσουμε να είμαστε παρόντες και παρούσες στην παραγωγή σύγχρονης αριστερής πολιτικής, στην έκφρασή της, στην κατάθεσή της. Η Ανανεωτική Πτέρυγα είναι το δημιουργικό αριστερό ρεύμα μέσα στο κόμμα. Ο Συνασπισμός το έχει ανάγκη σήμερα περισσότερο από ποτέ και η κοινωνία της Αριστεράς το παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Έχουμε διακηρύξει πως όσοι μετέχουμε και στηρίζουμε τις προσπάθειες της Ανανεωτικής Πτέρυγας στο ΣΥΝ είμαστε και ριζοσπάστες και μεταρρυθμιστές. Είμαστε ριζοσπάστες, γιατί έχουμε στον πυρήνα της πολιτικής μας σκέψης το σπέρμα της ανατροπής και είμαστε μεταρρυθμιστές, γιατί ο μεταρρυθμισμός στην εποχή μας είναι εργαλείο ανατροπών, με την έννοια της δυνατότητας όχι μόνο να περιγράφουμε την πραγματικότητα, αλλά να δούμε πώς και με ποιον θα την αλλάξουμε.

Έτσι σήμερα στην Ελλάδα, όσο λάθος είναι να θεωρούμε ότι ο αριστερός μεταρρυθμισμός εξαντλείται στο στόχο της συμμετοχής στην άσκηση της εξουσίας, δηλαδή σε έναν άμετρο κυβερνητισμό, άλλο τόσο είναι λάθος, ερμηνεύοντας την κρίση με φθαρμένα ερμηνευτικά εργαλεία, να θεωρούμε «αριστερή» την εκτόπισή μας από τις κεντρικές πολιτικές διαδικασίες.

O νέος  αριστερός μεταρρυθμισμός έχει νόημα και γόνιμες προοπτικές μόνον όταν επιχειρείται σε κάθε βήμα με τη συμμετοχή, την πάλη και τον έλεγχο των εργαζομένων, όταν οι συγκεκριμένες λύσεις και πολιτικές που προωθεί εμπνέονται και χαρακτηρίζονται από τις αρχές του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της οικολογίας, όταν είναι δηλαδή κοινωνικά γενικεύσιμες και υπηρετούν την ελευθερία, την ισότητα και την αλληλεγγύη, όταν είναι συμβατές με την προστασία και την αναβάθμιση του περιβάλλοντος, όταν εγγράφονται στη λογική της αειφορίας

Το εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο ενός σύγχρονου κόμματος της Ανανεωτικής  Ριζοσπαστικής Αριστεράς, όπως είναι ο ΣΥΝ, οφείλει να εκφράσει την άποψη του κόμματος για την επίτευξη του στρατηγικού του στόχου, δηλαδή τη δημοκρατική σοσιαλιστική οργάνωση της κοινωνίας, τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.

Πιστεύουμε ότι αυτό το σχέδιο πρέπει να έχει δύο αλληλένδετες πλευρές: το περιεχόμενό του, δηλαδή τι προτείνει και τις δυνάμεις που υποδεικνύει για την προώθηση και την υλοποίησή του. Το περιεχόμενο του στρατηγικού μας σχεδίου οφείλει να είναι ένα συνεκτικό σύνολο εναλλακτικών προτάσεων και διαρθρωτικών αλλαγών, που να απαντούν στις σημερινές ανάγκες της κοινωνίας, να αμφισβητούν το νεοφιλελεύθερο και δικομματικό πλαίσιο και να ανοίγουν δρόμους για τη δημοκρατική και σοσιαλιστική αναγέννηση της χώρας, σε μία ενωμένη κοινωνική, δημοκρατική, φιλειρηνική Ευρώπη. Η προώθηση ενός τέτοιου στρατηγικού πολιτικού σχεδίου του ΣΥΝ απαιτεί τη μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση δυνάμεων της ευρύτερης δημοκρατικής και σοσιαλιστικής Αριστεράς, κοινωνικών και πολιτικών και ανάδειξη των δυνάμεων αυτών σε πλειοψηφικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία. Απαιτεί επομένως τη συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας.

Κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις  με απόψεις που εντάσσονται σε τέτοιους προβληματισμούς υπάρχουν εντός και  εκτός του ΣΥΝ, είναι διάσπαρτες σε όλη την κοινωνία και  σε ευρύ φάσμα της πολιτικής σκηνής.

Ο ΣΥΝ  οφείλει να προσβλέπει  στην ανάγκη διαλόγου και σύγκλισής τους, μέσα από πολιτικές πρωτοβουλίες που μπορεί να πάρει ο ίδιος ή και σε συνεργασία με άλλες πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Η αριστερά και όλες οι δυνάμεις και απόψεις, που συναποτελούν την πολυχρωμία της και τη δυνατότητά της να διευθύνει τις κοινωνικές και πολιτικές υποθέσεις της χώρας, δεν μπορεί και δεν πρέπει να μένει αποκλεισμένη και να συρρικνώνεται σε ρόλους διαμαρτυρίας και καταγγελίας.

Αυτό είναι και το ουσιαστικό περιεχόμενο και νόημα μιας εναλλακτικής πρότασης εξουσίας.

Η  εναλλακτική πρόταση εξουσίας, στηριγμένη σε μια  νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία, έδινε και δίνει μια σοβαρή κατεύθυνση ώστε να διαμορφωθεί μια αποτελεσματική απόκρουση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Ν.Δ.,  να υπάρξει ελπιδοφόρα διέξοδος στον αποδυναμωμένο δικομματισμό, και αποτροπή της αναστήλωσής του και να μετατοπιστεί  το πολιτικό  σκηνικό προς τα αριστερά.

Η πρόταση αυτή παραμένει δυναμικά επίκαιρη  γιατί τα πολιτικά γεγονότα και ανάγκες  είναι πεισματικές, ως η  κατ΄ εξοχήν χρήσιμη και κρίσιμη ιδέα για την προοπτική των πολιτικών εξελίξεων.

Μια τέτοια εναλλακτική πολιτική πρόταση θα έχει πειστικότητα και ελκυστικότητα μόνο αν ανταποκρίνεται συγκεκριμένα και προγραμματικά στις ανάγκες και τις επιδιώξεις των πολιτών και της κοινωνίας, συγκεντρώνει τη στήριξη πολιτικών δυνάμεων που με τις πρακτικές τους και τη φερεγγυότητα των προσώπων μπορούν να συγκλίνουν, να συμφωνήσουν και να εγγυηθούν ένα τέτοιο εγχείρημα.

Ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο του κόμματός μας είναι ρεαλιστικό. Είναι δε το μόνο στρατηγικό σχέδιο που αμφισβητεί έμπρακτα τη διαιώνιση της κυριαρχίας του δικομματισμού. Είναι φανερό ότι η υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου έχει δυσκολίες, που αναφέρονται στις προϋποθέσεις και στα στοιχεία υλοποίησης του. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται εφησυχασμό ή αναγκαστική αυτοπεριχαράκωση του κόμματος. Αντιθέτως, πρέπει να αποτελεί μια συνεχή ανοικτή πολιτική πρόσκληση-πρόκληση που θα απευθύνεται στους προοδευτικούς και αριστερούς πολίτες, που θα απευθύνεται στις υπαρκτές γειτονικές πολιτικές δυνάμεις που διακηρύσσουν την αντίθεσή τους στη Δεξιά, που θα απευθύνεται στις δυνάμεις της πολιτικής οικολογίας και θα αναζητά, χωρίς ανώφελους ανταγωνισμούς, τον κοινό πολιτικό τόπο, για κοινή πολιτική δράση, μέσα και έξω από τη Βουλή, για την απόκρουση της νεοφιλελεύθερης συντηρητικής πολιτικής.
Η Ανανεωτική Πτέρυγα πιστεύει ότι ο ΣΥΝ, κρατώντας ταυτόχρονα την ιδεολογική και πολιτική διαπάλη ανοικτή, οφείλει να πείθει ότι εργάζεται για την πραγματοποίηση μιας τέτοιας ανοικτής και έντιμης πολιτικά πρότασης.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Το πολιτικό τοπίο της χώρας έχει υποστεί σημαντικές μεταβολές. Μεγάλο μέρος πολιτών, κυρίως νέων, που έχουν απογοητευτεί, ακόμα και εξοργιστεί, από τον τρόπο λειτουργίας και την αναποτελεσματικότητα του δικομματικού σκηνικού, γύρισαν την πλάτη τους στους εκφραστές του. Αυτό το κομμάτι της κοινωνίας αναζήτησε την ελπίδα του στον ΣΥΝ. Για μήνες, μας έδινε πρωτοφανή για το χώρο μας δημοσκοπικά ποσοστά. Γιατί θεώρησε το χώρο μας γειτονικό, κοντινό, φιλικό και γιατί δεν τον είδε σε καμιά περίπτωση ως μέρος του προβλήματος. Ενδεχομένως και γιατί μας θεώρησε δύναμη της λύσης του. Αυτό το «ενδεχομένως», ο Συνασπισμός ήταν υποχρεωμένος να κάνει όσα έπρεπε για να το μετατρέψει σε πεποίθηση και σταθερή υποστήριξη.

Η Ανανεωτική Πτέρυγα προσέγγισε αυτό το πολιτικό ενδιαφέρον της κοινωνίας για τον ΣΥΝ με ψυχραιμία, σύνεση και σοβαρότητα. Γνωρίζαμε πολύ καλά τα όρια που διαμόρφωνε κάθε φορά η πολιτική συγκυρία και επίσης γνωρίζαμε πολύ καλά ότι η εκτίναξη των ποσοστών μας ήταν εκτίναξη καταγεγραμμένη σε δημοσκοπήσεις και μόνο. Οι πολίτες δήλωναν ότι μας στηρίζουν, αλλά ανέμεναν επίσης πολλά από εμάς. Θεωρήσαμε ότι αυτές οι δημοσκοπήσεις αναδείκνυαν κάτι αναμφισβήτητο. Ότι η πολιτική αντιπαράθεση και οι πολιτικοί συσχετισμοί ήταν και παραμένουν απολύτως ανοικτοί και απρόβλεπτοι. Και σε αυτό το παιχνίδι ο ΣΥΝ ούτε έπρεπε ούτε πρέπει να προσέρχεται ως αλαζονικός παράγοντας, αλλά ως καθοριστική δύναμη αλλαγών. Ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν ανταποκριθήκαμε στις ελπίδες του κόσμου που μας έδινε για καιρό απλόχερα την εμπιστοσύνη του.

Φανήκαμε δύσκαμπτοι, αναποτελεσματικοί και αδικαιολόγητα αλαζονικοί. Γι’ αυτό δεν είναι τυχαία και η δημοσκοπική μας υποχώρηση. Παρόλα αυτά, το ενδιαφέρον της κοινωνίας για το ΣΥΝ παραμένει υψηλό. Να τολμήσουμε. Ποτέ δεν είναι αργά. Να αλλάξουμε γραμμή πλεύσης. Να προχωρήσουμε σε συγκεκριμένη και σαφή ενωτική αντικυβερνητική δράση με εναλλακτικές προγραμματικές προτάσεις σε καίριους τομείς της ελληνικής κοινωνίας. Να εγκαταλείψουμε άγονες και αδιέξοδες αναζητήσεις που υπήρξαν έντονες τα προηγούμενα χρόνια για μια «άλλη» Αριστερά χωρίς ενδιαφέρον για τη διεύθυνση της κοινωνίας.

Άς το επαναλάβουμε :  πρέπει να αποκλείεται ο εφησυχασμός και  ή αναγκαστική αυτοπεριχαράκωση στις γραμμές του κόμματος.

Δεν πρέπει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να μένει αδιάφορος για το περιεχόμενο της διακυβέρνησης της χώρας. Δεν μπορεί και δεν πρέπει η σύγχρονη Αριστερά να μη θέλει να επηρεάζει, με το περιεχόμενο των προγραμματικών της θέσεων, το μέγεθος της κυβερνητικής εξουσίας. Κι’ αυτό δεν βρίσκεται σε αντίθεση με τη σταθερή πολιτική της επιλογή για τη συνεχή αγωνιστική παρουσία της στο δημοκρατικό κίνημα της κοινωνίας, στα πολλαπλά του επίπεδα.

Κεντρικό θέμα των παρεμβάσεων το ερχόμενο διάστημα πρέπει να είναι η αντιμετώπιση της επερχόμενης οικονομικής κρίσης. Αφορά την κοινωνία, ανοίγει τις πρωτοβουλίες μας σε όλη την κοινωνία και δεν τις περιορίζει στον εσωκομματικό κλοιό. Είναι δοκιμασία για τις δυνάμεις της εργασίας, αλλά εμπεριέχει και τη δυνατότητα ριζικής στροφής, άλλης πορείας για τη χώρα μας, μέσα βέβαια στην Ευρώπη.
Οι οικονομική κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη είναι η ατράνταχτη απόδειξη που μπορούν να οδηγήσουν οι ανεξέλεγκτες αγορές και τα δόγματα του νεοφιλελευθερισμού.
Έχουμε δικαιωθεί, αλλά δεν αρκεί να επαναλαμβάνουμε τις προειδοποιήσεις μας. Βρισκόμαστε μπροστά σε νέα κατάσταση και σε καινούργια καθήκοντα για τις δυνάμεις της αριστεράς, ιδιαίτερα της ανανεωτικής, αλλά και για τις δυνάμεις του εργατικού κινήματος, τις προοδευτικές δυνάμεις της διανόησης. Οι κυβερνήσεις και τα διεθνή κέντρα που προστάτευσαν την τεχνιτή αύξηση της αγοράς του χρηματοπιστωτικού συστήματος σήμερα παραπαίουν, χωρίς μπούσουλα.
Οι κοινωνίες μας – και η ελληνική – απειλούμαστε από τρομερό κόστος, ανθρώπινα δράματα, εκρηκτικές καταστάσεις.
Αν δεν ανοίξουν οι δρόμοι της αντινεοφιλελεύθερης οικονομικής και κοινωνικής προοπτικής στη χώρα, στην Ευρώπη στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις, στον πλανήτη θα πληρώσουν πάλι οι πολλοί πολλά.
Δεν ξέρουμε ποια θα είναι η κατάληξη αυτής της κρίσης. Ξέρουμε ότι η έκβαση εξαρτάται και από τις δικές μας ενέργειες, τους αγώνες μας, τις πρωτοβουλίες μας. θα δυναμώσουν οι δυνάμεις της εργασίας και της παραγωγής ή θα  συμπιεστούν περισσότερο για να στηθεί σκηνικό για καινούργιες παγκόσμιες και τοπικές φούσκες;
Γι΄ αυτό έχει καθοριστική σημασία ποιοι, ποιες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις θα βάλουν τη σφραγίδα τους, θα διαχειριστούν την αντιμετώπιση της κρίσης. Πρωτίστως από αυτή τη σκοπιά μας  ενδιαφέρει η λύση του κυβερνητικού προβλήματος της χώρας. Αν οι ίδιοι με τις γνωστές πελατειακές και ταξικές πολιτικές διαχειριστούν την πορεία, από δω και μπρος να περιμένουμε τα χειρότερα. Ξέρουμε πως αν στις κρίσιμες επιλογές κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής δεν μπεί η σφραγίδα των κινημάτων και των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων, δηλαδή της πολιτικής των αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων,  θα έχουμε συμβάλει είτε με την αδράνειά μας είτε με τις αναστολές μας είτε με τις παρωχημένες θέσεις μας στην αναβίωση του άδικου, αντικοινωνικού συστήματος.
Είναι η ώρα για επιθετικές, δημιουργικές, ενωτικές κοινωνικά πρωτοβουλίες.

Η εναλλακτική πρόταση εξουσίας  απαιτεί και προϋποθέτει ισχυρή κι αξιόπιστη πολιτική παρουσία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και  ανάπτυξη κοινωνικών και πολιτικών αγώνων, που θα στηρίζουν το αίτημα για θεσμικούς και πολιτικούς μετασχηματισμούς, για διαρθρωτικές αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό.

Να σταματήσουμε να βλέπουμε τη «Μεγάλη Αριστερά» συγκροτημένη μόνο στο πλαίσιο της κομμουνιστικής της παράδοσης. Η ελληνική κοινωνία θέλει τη σύγχρονη Αριστερά πρωταγωνίστρια στην κατεύθυνση μεγάλων προοδευτικών συσπειρώσεων για μια νέα προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου. Για ένα τέτοιον Συνασπισμό ανοικτών οριζόντων παλεύει η Ανανεωτική Πτέρυγα και σ’ αυτό το δρόμο θα συνεχίσουμε.

Βιώνουμε εδώ και καιρό μια ιδιαίτερα σοβαρή κρίση στη χώρα μας. Μια κρίση που δεν είναι μόνο απότοκο της ζοφερής παγκόσμιας πραγματικότητας, αλλά έχει και τα δικά της ελληνικά χαρακτηριστικά.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. ακολουθώντας άκριτα και κατά βήμα όλες τις συνταγές του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού βυθίζεται μέσα στις δικές της επιλογές.

Η ανατροπή των κατακτήσεων των εργαζομένων, η αφόρητη συμπίεση του λαϊκού εισοδήματος, η υπερχρέωση των νοικοκυριών, η απειλητική διόγκωση της ανεργίας και της φτώχειας, η διαρκής περιβαλλοντική υποβάθμιση, ο ισχυρός κλονισμός του κοινωνικού κράτους, η διαλυτική εικόνα στους χώρους της Υγείας και της Παιδείας, η κατάτμηση και ο κατακερματισμός της κοινωνίας, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο, κανένα ίχνος αισιοδοξίας, που αποτυπώνεται σε όλους τους δείκτες. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε, την διάχυτη διαφθορά και την οσμή της σήψης που έφερε το Βατοπέδι και η λεηλασία της δημόσιας γης, έχουμε ένα εκρηκτικό μείγμα που οδηγεί την κοινωνία, και κυρίως τους νέους ανθρώπους, σε καταστάσεις απόγνωσης.

Ο φόνος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έφερε στο προσκήνιο το θέμα της βίας, του αυταρχισμού και της κακομεταχείρισης πολιτών από αστυνομικά όργανα και το παγιωμένο καθεστώς ανοχής και ουσιαστικής ατιμωρησίας τους. Έκανε φανερή τη διαχρονική απουσία συγκεκριμένων μέτρων, από τις κυβερνήσεις που θα διασφαλίζουν τα συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών και θα εγγυώνται την απρόσκοπτη άσκησή τους.  Έφερε επίσης στο προσκήνιο τα θέματα του εκδημοκρατισμού των σωμάτων ασφαλείας και της ελλιπούς εκπαίδευσής τους.

Η δολοφονία αυτή λειτούργησε συναισθηματικά, αλλά και συμβολικά, και έβγαλε στους δρόμους χιλιάδες νέους ανθρώπους, που άσκησαν σκληρή κριτική σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον που τους υποτιμά και δεν τους εξασφαλίζει μια καλύτερη θέση στο μέλλον. Οι νέοι, μαθητές και φοιτητές, ένοιωσαν ότι ταυτίζονται με το 15χρονο νεκρό, δημιουργώντας ταυτότητα και κοινότητα. Θεώρησαν τη δολοφονία ως προσβολή σε όλους. Τους κυρίευσε οργή, θυμός. Προχώρησαν για μέρες σε μια εκρηκτική αντίδραση, η οποία υπήρξε θετική, γιατί, παρά τις αντιφάσεις της, διαμόρφωσε ένα πρώτο βήμα πολιτικοποίησης μιας νεότερης γενιάς, μια γνήσια νεανική ριζοσπαστική αμφισβήτηση στα κοινωνικά δρώμενα.

Ο φόνος του 15χρονου μαθητή λειτούργησε όμως και σαν σπίθα και πυροδότησε όλα όσα μετά ακολούθησαν, όσα ζήσαμε. Μια άνευ προηγουμένου καταστροφική επίθεση στο κέντρο της Αθήνας και άλλων πόλεων από εξαγριωμένους κουκουλοφόρους που δεν ήταν αυτή τη φορά μόνο οι «γνωστοί-άγνωστοι», οι διαχρονικοί και πάντα παρόντες, αλλά και πάμπολλοι άλλοι πραγματικά άγνωστοι με τις κουκούλες τους, τα ρόπαλά τους, τις μολότωφ τους και με ολοφάνερο και διάχυτο το μίσος για όλα αυτά που πιστεύουν πως τυραννάνε τη ζωή τους.

Απογοητευμένοι ή και απελπισμένοι νέοι πολίτες που, όπως έχει συμβεί κατ’ επανάληψη στην ιστορία, θέλουν να τα αλλάξουν όλα ή και να τα γκρεμίσουν όλα, μπορεί πολλές φορές να βρεθούν στο κέντρο μεγάλων κοινωνικών εκρήξεων.

Σημασία έχει αν είναι σε θέση το λαϊκό μαζικό κίνημα και η σύγχρονη Αριστερά να δώσει στόχους και πολιτικό προσανατολισμό στις εκρήξεις αυτής της οργής.

Αν ανεξέλεγκτες ομάδες που δεν εμπιστεύονται κανένα και δεν πιστεύουν σε τίποτε βάζουν τη σφραγίδα τους και διαμορφώνουν τα γεγονότα και τις εξελίξεις, με την Αριστερά ανίκανη να παρέμβει ή αδιάφορη, το σκοτάδι είναι δίπλα μας.

Τα όσα ζήσαμε το Δεκέμβρη στο κέντρο της Αθήνας, οι φωτιές, τα σπασμένα και λεηλατημένα μαγαζιά, τα καμένα αυτοκίνητα και το πλιάτσικο {που επιχειρήθηκε να φορτωθεί –πού αλλού;– στους δυστυχείς μετανάστες] δεν οδηγούν παρά στην ακόμη μεγαλύτερη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, στην ακόμη μεγαλύτερη ένταση της κρατικής καταστολής.

Τέτοιες τυφλές «εξεγέρσεις» έχουμε δει στο παρελθόν και τη δεκαετία του ’90 στην Αμερική και τη δεκαετία του 2000 στα γκέτο του Βόρειου Παρισιού, με αποτελέσματα απολύτως αντίθετα από τα επιδιωκόμενα. Γιατί είναι χαοτικές εκρήξεις, χωρίς κανένα απολύτως στόχο, χωρίς κανένα απολύτως προσανατολισμό, χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο. Έχουν τη βάση τους σε ένα ακαθόριστο απολίτικο φθόνο, ή στην καλύτερη περίπτωση, στην ατομική απελπισία εκείνου που ζει στο περιθώριο της κοινωνίας.

Η Αριστερά, η σύγχρονη Αριστερά, δεν μπορεί να αγνοήσει το φαινόμενο. Δεν μπορεί να βλέπει παντού μόνο προβοκάτορες και χαφιέδες. Δεν μπορεί να μην ερμηνεύει το αυθόρμητο και τα στοιχεία του. Είναι λάθος όμως απλώς να το παρατηρεί, να θεωρητικοποιεί την κοινωνική του αφετηρία και να αποσύρεται.

Από τις μεγάλες εξεγέρσεις της νεολαίας και του λαού  η Αριστερά διδάχθηκε, άντλησε δυνάμεις αλλά και επανακαθόρισε πολιτικούς προσανατολισμούς και φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά. Οι εξεγέρσεις της 10ετίας του ’60 και του ’70, ο Μάης, το Πολυτεχνείο κλπ, δεν είχαν κουκούλες και λεηλασίες. Είχαν σκληρές συγκρούσεις, όχι τυφλή βία. Το Πολυτεχνείο, επί 3 μερόνυχτα στα χέρια των αγωνιστών, στα χέρια των εξεγερμένων, δεν κάηκε και δεν λεηλατήθηκε. Στο Παρίσι και στο Βερολίνο, σαράντα μέρες οι εξεγερμένοι ζούσαν το μεθύσι μιας επανάστασης, το μεθύσι της ουτοπίας τους ίσως, όχι όμως το μαύρο σκοτάδι της βίας και της καταστροφής.

Οι εκδηλώσεις βίας είναι ενέργειες κατάτμησης και κατακερματισμού της κοινωνίας. Και γι’ αυτό χρειάζεται ένα σαφές «ΟΧΙ» στη στρατηγική κλιμάκωσης της βίας.

Ας δούμε λοιπόν τη πραγματικότητα των γεγονότων που ζήσαμε, όσο πιο καθαρά μπορούμε. Αν το σύστημα εξουσίας, σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών προβλημάτων και αφόρητης οικονομικής πίεσης των πολιτών, θέλει να αποδυναμώσει ή και να αναστείλει πλήρως την δημοκρατική κοινωνική αντίσταση, θα κάνει τον αποδοτικότερο δυνατό συνδυασμό. Θα εντείνει την κρατική καταστολή, έχοντας ως ασπίδα μια φοβισμένη από τη φωτιά και την καταστροφή κοινωνία.

Θα προσπαθήσει να αποδυναμώσει και να απομονώσει το νεολαιίστικο κίνημα με την αποτελεσματικότερη μέθοδο: την ηθική απαξίωσή του. Και σε αυτή την περίπτωση, η τυφλή βία και η καταστροφή είναι το ικανό πρόσχημα.

Όταν σήμερα, χιλιάδες νέοι άνθρωποι δείχνουν να σπάνε την ατομοκεντρική τους συμπεριφορά και αισθάνονται την ανάγκη να μπουν ορμητικά στους αγώνες, ο αποπροσανατολισμός του κινήματός τους μέσα από φαντασιακές «εξεγέρσεις», θα οδηγήσει και στον εκφυλισμό του.

Έτσι πρέπει να μιλήσει στη νέα γενιά ο ΣΥΝ, έτσι καθαρά, έτσι αριστερά, έτσι ανανεωτικά. Να κάνει συνεχώς σαφές και καθαρό πως ο ΣΥΝ ως η Αριστερά του δημοκρατικού δρόμου θεωρεί τη δημοκρατία, την συνεχώς αυτοελεγχόμενη δημοκρατία, ταυτισμένη με το σοσιαλισμό. Να μιλήσει για τα απόλυτα αδιέξοδα της βίας. Να γίνεται συνεχώς ξεκάθαρο ότι ο δημοκρατικός δρόμος είναι μία διαρκής ειρηνική γιγαντιαία μεταρρυθμιστική διαδικασία.

Στη βάση αυτής της θεώρησης, θέλουμε για άλλη μια φορά, να διατυπώσουμε τη διαφωνία μας για χειρισμούς του κόμματός μας στην περίοδο των επεισοδίων. Για λάθη και για παραλείψεις που έγιναν.
Οφείλαμε, όχι μόνο να δηλώνουμε, αλλά και με τις πολιτικές πρακτικές μας να πείθουμε ότι, για τον ΣΥΝ, αυτοί που καίνε, καταστρέφουν και λεηλατούν δεν είναι «λαϊκοί αγωνιστές με λάθος μεθόδους και μορφές πάλης», αλλά εχθροί της δημοκρατίας, άρα και εχθροί της Αριστεράς.
Θέλουμε όμως να εκφράσουμε και την οργή μας για την άδικη και συκοφαντική επίθεση που δέχτηκε αυτή την περίοδο ο ΣΥΝ από τη Δεξιά και το ΚΚΕ, με αφορμή τα επεισόδια. Γνωρίζουν πολύ καλά και η Δεξιά και το ΚΚΕ ότι ο ΣΥΝ δεν είχε, ούτε έχει, ούτε πρόκειται να έχει πολιτική σχέση με τους κουκουλοφόρους, το σκοτάδι  και τη δράση τους.

Το κόμμα μας, ο ΣΥΝ, οφείλει να συνεχίσει να βρίσκεται στο πλάι, συμπαραστάτης και αρωγός των χιλιάδων νέων παιδιών που ασφυκτιούν σε μια κοινωνία χωρίς προοπτική και θέλουν να διαμορφώσουν το κίνημά τους.

Οφείλει ο ΣΥΝ να μιλήσει, με την αληθινή αριστερή γλώσσα στους αγωνιζόμενους νέους. Να τους πει ποιά πραγματικά πολιτική της δεξιάς κόβει τα φτερά τους, ποιός πραγματικός εχθρός τσακίζει τη νιότη τους.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ
Στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές δεν αρκεί να καταγγέλλουμε την Κυβέρνηση της ΝΔ και τις προηγούμενες του ΠΑΣΟΚ. Ούτε πείθουμε κανένα με το να προβάλουμε γενικώς ένα  σύνολο αιτημάτων. Θα πρέπει να προτάξουμε κεντρικές πολιτικές – προγραμματικές  προτεραιότητες για τη χώρα, το περιβάλλον,  τους πολίτες (τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους νέους, τις γυναίκες, τους συνταξιούχους κλπ) αλλά και για τις επιχειρήσεις καθώς και για σημαντικούς τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας.
Το αίτημα ενός προτύπου ανάπτυξης, με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος και την αειφορία για την παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας μας, με διεύρυνση της απασχόλησης και της κοινωνικής συνοχής, έχει προεξάρχουσα θέση. Οι στοχεύσεις και οι πολιτικές-μέτρα   θα βρίσκονται στον αντίποδα της   επιτάχυνσης της απελευθέρωσης των αγορών  και της έντασης των ιδιωτικοποιήσεων.

Αυτό πρέπει να αποσκοπεί:
-Στην ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής διάστασης σε όλες τις πολιτικές και την αειφορία ως βασικό κριτήριο  των  επιλογών  σε όλους τους τομείς, στη γεωργία, τη βιομηχανία, τον τουρισμό, την ενέργεια εν γένει στις υπηρεσίες.
-Στην κοινωνία και την οικονομία της γνώσης και της τεχνολογίας σε συνθήκες προϊούσας διεθνοποίησης. Στην ολόπλευρη σύγκλιση με Ε.Ε.
-Στη  διασφάλιση κοινωνικού κράτους γενικής εφαρμογής, με αναδιανομή του εισοδήματος, με καταπολέμηση της ανεργίας στην κατεύθυνση της πλήρους απασχόλησης, με καθιέρωση 35ωρης εβδομαδιαίας εργασίας, με διαρκή βελτίωση της κοινωνικής προστασίας, ασφάλειας, υγείας  και διαβίωσης, καθώς  και  με επέκταση της  πρόσβασης σε βασικά δημόσια αγαθά.
-Στη διασφάλιση της κοινωνικής ασφάλειας όσων διαβιούν στη χώρα μέσα από ένα ασφαλιστικό σύστημα που θα διασφαλίζει τη σταθερή και με ενιαίους όρους χρηματοδότησή του κατά 2/9,3/9/, 4/9 από τους εργαζόμενους, το κράτος και τους εργοδότες, χωρίς την οποιαδήποτε ανάγκη άνισης καταφυγής σε κοινωνικούς πόρους, την αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής και εισφοροαπαλαγής και της ανασφάλιστης εργασίας καθώς και την πρόσβαση και χρήση των υπηρεσιών υγείας, που θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από πλήρη ισότητα για όλους τους πολίτες, μέσα από ένα ενιαίο φορέα υγείας.

Αυτό πρέπει να περιλαμβάνει:
- Την Αλληλεγγύη με τη Φύση και το Παγκόσμιο Οικολογικό Σύστημα, που απαιτεί ριζικές αλλαγές στην ελληνική περιβαλλοντική νομοθεσία. Την  Αλληλεγγύη στις επόμενες γενιές που απαιτεί: την «ενεργειακή λιτότητα» με ανάπτυξη ήπιων, ανανεώσιμων πηγών και καταστολή της κατανάλωσης ορυκτών ενεργειακών πόρων με κάθε πρόσφορο τρόπο, την αποτελεσματική προστασία του φυσικού περιβάλλοντος  με προστατευόμενες περιοχές, ακτές και δάση, με διαχείριση των νερών ως φυσικό πόρο σε ανεπάρκεια, με χωρικά δίκαιη διαχείριση απορρημάτων και αποβλήτων, με  δεσμευτικό χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό και κατάργηση της εκτός σχεδίου δόμησης, την κατάργηση της γενετικής βιομηχανίας, τα μέτρα προειδοποίησης και πρόληψης από τις φυσικές και ανθρωπογενείς καταστροφές.
-Τη βαθιά τομή στο χώρο του δημόσιου τομέα, με δημόσια διοίκηση, που θα μετατραπεί από τροχοπέδη κάθε παραγωγικής προσπάθειας σε αποφασιστικό αρωγό της και με  νέο ρόλο των απαραίτητων δημόσιων επιχειρήσεων.

-Την κοινωνικά δίκαιη και περιβαλλοντικά ισορροπημένη περιφερειακή ανάπτυξη, με  αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση, αιρετή περιφέρεια και ισχυρούς δήμους,  διεύρυνση του ρυθμιστικού και οικονομικού τους ρόλου με ιδιαίτερη συμβολή τους  στην ανάπτυξη της κοινωνικής οικονομίας».

-Τη δημοκρατική φορολογική μεταρρύθμιση, που συνίσταται στην αναλογική και προοδευτική συμβολή όλων των πολιτών. Την εξοικονόμηση πόρων μέσα από τον περιορισμό στο ελάχιστο του τερατώδους μηχανισμού μεταφοράς εισοδημάτων υπό τη μορφή κινήτρων, επιδοτήσεων, επιχορηγήσεων και φοροαπαλλαγών.  Ιδιαίτερες περιοχές αναζήτησης πόρων η φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας,  η εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία και οι απαλλαγμένες εμπορικές συναλλαγές τους

-Τη  μάχη της ανταγωνιστικότητας στο πεδίο της καινοτομίας και της ποιότητας των προϊόντων και των υπηρεσιών, που ενσωματώνουν τεχνολογικό προβάδισμα και υψηλή προστιθέμενη αξία.

-Την ουσιαστική στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με ενίσχυση για απρόσκοπτη ροή της χρηματοδότησής τους,   με οργάνωση και έλεγχο του τομέα παροχής υπηρεσιών, με συλλογική συμμετοχή τους στις κρατικές προμήθειες.

-Την πρωταρχική κρατική μέριμνα για χρήσεις γης στην ύπαιθρο, για εκσυγχρονισμό της γεωργίας, των μεταποιητικών μονάδων αλλά και των δικτύων εμπορίου και διακίνησης αγροτικών αγαθών, για  μεταφορά πόρων στον πυλώνα της Αγροτικής Ανάπτυξης ώστε να ενισχυθούν κατά προτεραιότητα τα αγροτικά νοικοκυριά. Την επιδίωξη της πολυλειτουργικότητας του αγροτικού τομέα, με έμφαση στη βιολογική γεωργία και κτηνοτροφία και την εξυγίανση και πλήρη ανασυγκρότηση των αγροτικών συνεταιρισμών.

Προϋπόθεση για την προώθηση ενός συστήματος αριστερού μεταρρυθμισμού αλλά ταυτόχρονα και κεντρική προγραμματική στόχευση αποτελεί η υπευθυνότητα, η μόρφωση, η ενημέρωση, η επαφή με τα σύγχρονα ρεύματα και ιδέες των πολιτών.
Τρεις τομείς καθορίζουν αποφασιστικά τα προηγούμενα: Το εκπαιδευτικό σύστημα, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, η πολιτιστική πραγματικότητα και πολιτική.
Οφείλουν να περιλαμβάνουν:

-Την διασφάλιση του δικαιώματος στη μόρφωση μέσα από την εφαρμογή 12χρονης  υποχρεωτικής εκπαίδευσης, τον αυτόνομο μορφωτικό ρόλο  του Λυκείου, την ελεύθερη πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, την διαρκή μεταρρύθμιση και αναβάθμιση του δημόσιου Πανεπιστημίου, τη γενναία επένδυση στη δημόσια ανώτατη εκπαίδευση και στην έρευνα, καθώς και τη διασφάλιση   της συνεχούς επιμόρφωσης, κατάρτισης και της μετεκπαίδευσης. Τη χρηματοδότηση της παιδείας στο 5% του ΑΕΠ.

-Το σχεδιασμό του  ραδιοτηλεοπτικού χάρτη, με άδειες που θα κοστίζουν, δεν θα διαρκούν στο διηνεκές και δεν θα είναι άπειρες τον αριθμό, με προβλέψεις αναβάθμισης και ανεξαρτησίας των δημοσίων ραδιοτηλεοπτικών ΜΜΕ και ενίσχυσης των εναλλακτικών μέσων.  Την ισχυροποίηση του  ΕΣΡ.
Την οργάνωση της ευρύτερης κοινωνικής ενεργοποίησης των διανοούμενων, των ανθρώπων του πολιτισμού, όλων των πολιτών για την αναγκαία μεταρρυθμιστική τομή και την ενίσχυση  μορφών  οργάνωσης των καταναλωτών των ΜΜΕ και της αντίστασής τους. Την ενεργό στήριξη των  κινητοποιήσεων του δημοσιογραφικού κόσμου ώστε να κατοχυρωθεί η ανεξαρτησία και η δεοντολογία στο επάγγελμα.

-Την  κρατική πολιτική που οφείλει να συμβιβάσει την ελευθερία και τη ρύθμιση και να έχει βασικό ρόλο στο σχεδιασμό των υποδομών για την πολιτιστική δημιουργία και διάδοση των προϊόντων της. Την  ίδρυση και ανάπτυξη πολυδύναμων πολιτιστικών υποδομών σε όλη τη χώρα, όπου οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν να συμμετέχουν στην παραγωγή ή και τη διάδοση πολιτιστικών αγαθών είτε μέσα από τους μηχανισμούς της αγοράς είτε μέσα από τα προγράμματα κρατικής ή τοπικής δημόσιας πρωτοβουλίας ή μέσα από τις ποικίλες κοινωνικές πρωτοβουλίες,
Την κρατική πολιτική ρύθμισης όπου θα  περιλαμβάνονται  οικονομικοί μηχανισμοί, διοικητικά μέτρα, κυρώσεις έως και απαγορεύσεις, ώστε να αναβαθμίζεται το πολιτιστικό και αισθητικό επίπεδο. Την προστασία και ανάπτυξη όλων των πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων, εθνικών και τοπικών, ή μειονοτικών και από την άλλη για την οικοδόμηση επικοινωνίας με τα παγκόσμια πολιτιστικά προϊόντα.

-Την  αλλαγή του βασικού προσανατολισμού στον τομέα της υγείας στην κατεύθυνση της πρόληψης και ανάπτυξης της πρωτοβάθμιας φροντίδας με ιδιαίτερη έμφαση στην αναμόρφωση του ΕΣΥ, στη δημιουργία ενός Ενιαίου Φορέα Υγείας στη γενναία χρηματοδότηση του δημόσιου συστήματος υγείας και άμβλυνση των εξωπραγματικών ιδιωτικών δαπανών στον τομέα.
ii) Οι δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στον τομέα των ανθρωπίνων και κοινωνικών δικαιωμάτων οφείλουν να αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία μιας πρότασης προοδευτικής διακυβέρνησης, πολύ περισσότερο όταν σήμερα ως μεταπολιτευτικό δημοκρατικό κεκτημένο αμφισβητούνται.
Βασικές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις είναι:
Ο άμεσος διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους.
Η συστηματική ενίσχυση του κοινωνικού ελέγχου στα ΜΜΕ.
Η πλήρης νομιμοποίηση των μεταναστών.
Η κατάργηση του «τρομονόμου», των διατάξεων που επιβάλλουν παντού τις κάμερες παρακολούθησης.
Η κατάργηση όλων των διατάξεων που επιτρέπουν την επιστράτευση απεργών ή την καταναγκαστική εργασία κλάδων εργαζομένων
.
Η κατάργηση των διακρίσεων λόγω φύλου, φυλής, εθνότητας, πεποιθήσεων, σεξουαλικού προσανατολισμού στο νομικό εποικοδόμημα.

Η προώθηση μέτρων κοινωνικής στήριξης των ευπαθών ομάδων (Ρομά, φυλακισμένοι, μειονότητες κα.)
iii) Η εξωτερική πολιτική της χώρας οφείλει να βρίσκεται στο πλευρό όσων αγωνίζονται για την υπεράσπιση της διεθνούς νομιμότητας και να αντιτίθεται στις επεμβάσεις και τους πολέμους.
-Να προωθεί την ειρηνική λύση των διαφορών με τις γειτονικές χώρες, θέτοντας τέλος στο κυνήγι των εξοπλισμών.
-Να στηρίζει  μια δίκαιη και βιώσιμη λύση στο Κυπριακό που θα διασφαλίζει το ενιαίο, ομόσπονδο, διζωνικό, δικοινοτικό κράτος, θα βάζει τέλος στην ύπαρξη στρατευμάτων κατοχής μέσα από την απόρριψη πολιτικών τετελεσμένων και  αναζήτηση διεξόδων που θα μπορούν στο ορατό μέλλον να καλύπτουν και τις δύο κοινότητες. Να υποστηρίζει τις  πρωτοβουλίες που ο πρόεδρος  Χριστόφιας έχει αναλάβει στην κατεύθυνση αυτή.

-Να υποστηρίζει την ευρωπαϊκή πορεία και  ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή  Ένωση, με πλήρη σεβασμό του ευρωπαϊκού κεκτημένου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και την επίλυση όλων των ελληνοτουρκικών διαφορών με πλήρη ατζέντα προς επίλυση όλων των υπαρκτών ελληνοτουρκικών διαφορών και την υπογραφή για συνυποσχετικό και διαιτησία στη Χάγη.

-Να επιδιώκει την άμεση απεμπλοκή και οριστική διευθέτηση του προβλήματος της ονομασίας της FYROM με την υιοθέτηση μιας σύνθετης ονομασίας γεωγραφικού ή χρονικού προσδιορισμού, και την εκπόνηση από την χώρα μας μιας ανοικτής πολιτικής, οικονομικής, πολιτισμικής πρότασης ευρύτατης συνεργασίας με τις βαλκανικές χώρες .

-Να συμμετέχει ενεργά  σε διεθνείς πρωτοβουλίες για δικαιοσύνη και ειρήνη στην Παλαιστίνη  και στο Λίβανο και να ενώνει τη φωνή της  με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για  τον άμεσο τερματισμό της κατοχής στο Ιράκ και τη απόσυρση όλων των ιμπεριαλιστικών στρατευμάτων.
-Να αρνείται σθεναρά τη  συμμετοχή και  διευκόλυνση στους διαρκείς πολέμους των ΗΠΑ και των προθύμων συμμάχων τους.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ

Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση  και εξελισσόμενη  σφοδρή παγκόσμια ύφεση ανέδειξαν την απόλυτη ανάγκη μιας  συντονισμένης παγκόσμιας παρέμβασης, ενός «νέου παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος», το οποίο θα στηρίζεται σε πραγματικά οικονομικά δεδομένα ελεγχόμενα ανά πάσα στιγμή. Την απόλυτη προτεραιότητα για  ριζική στροφή στην πραγματική οικονομία. Απαιτείται άμεσα δημόσιος δανεισμός σε μεγάλη κλίμακα για τη χρηματοδότηση επενδύσεων και δαπανών για τη στήριξη της παραγωγής, της απασχόλησης και των εισοδημάτων. Το φάσμα της ύφεσης και του αποπληθωρισμού που αντιμετώπισε η Ιαπωνία τη 10ετία του ΄90 είναι ιδιαιτέρως απειλητικό…

Την ίδια αυτή περίοδο και η Αριστερά στην Ευρώπη αναζητά τις δικές της προτάσεις και ένα σχέδιο τόσο σε εθνικό όσο και ιδίως σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ως απάντηση στα αδιέξοδα του καζινο-καπιταλισμού, ως ένα πραγματικό «αντι-σχέδιο» στην μέχρι τώρα νεοφιλελεύθερη πολιτική και οικονομική διεύθυνση και διαχείριση της ευρωπαϊκής πορείας ολοκλήρωσης.

Στην Ελλάδα,  στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και στον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς κατατίθενται σειρά σχεδίων και προσχεδίων για την επεξεργασία θέσεων μπροστά στις Ευρωεκλογές με τα ίδια ουσιαστικά ερωτήματα και αγωνίες, αλλά και με μια πρόσθετη σημαντική δυσκολία. Αυτή της κάλυψης μεγάλων αποστάσεων των συνιστωσών για την πορεία και το στίγμα της Αριστεράς και το σχέδιό της για την Ε.Ε.

Αφετηριακά λοιπόν και για την ευρύτερη δυνατή πολιτική συνεννόηση στις γραμμές μας, οφείλουμε να προσεγγίσουμε τα πραγματικά δεδομένα, που τουλάχιστον η παγκόσμια κρίση όπως την βιώνουμε, μας αναδεικνύει, καταθέτοντας ξεκάθαρες θέσεις ανάλυσης και προπάντων προτάσεων. Σίγουρα η κοινή πορεία δεν βοηθιέται με την απόκρυψη διαφορετικών τοποθετήσεων ή και διαφωνιών ιστορικού και στρατηγικού χαρακτήρα για την ευρωπαϊκή οικοδόμηση.

Η κρίση που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, ανέδειξε σε όλη της την έκταση ότι οι όποιες στροφές από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα και τα όποια μέτρα των ηγεσιών των ΗΠΑ δεν είναι ικανά για να αντιστρέψουν ένα δυσμενέστατο παγκόσμιο κλίμα. Ανέδειξε ότι η για πρώτη φορά άμεση και συντονισμένη δράση και μόνο της Ευρώπης μπόρεσε να προκαλέσει μια πρώτη αλλαγή κλίματος. Η κινητοποίηση διπλάσιων πόρων σε σχέση με τις ΗΠΑ, το σχέδιο και οι ενέργειες για συμμετοχή έως και «κρατικοποίηση» τραπεζών, ο περιορισμός των διοικήσεών τους, οι εγγυήσεις της ρευστότητας, η γενικότερη πρόταση για παγκόσμια διαβούλευση  για αναδιαμόρφωση του διεθνούς νομισματικού συστήματος, αλλά και το άνοιγμα στην προοπτική χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας αναδεικνύουν περίτρανα ότι η πολιτική θέση για εξισορρόπηση της κυριαρχίας των ΗΠΑ σε όλα τα επίπεδα, οικονομικό, πολιτικό, (αλλά και αμυντικό) μπορεί να επιδιωχθεί. Αυτό είναι δυνατόν να προωθείται από πολιτικά υποκείμενα και περιφερειακές ολοκληρώσεις που έχουν ή μπορεί να επιτύχουν δυνατότητες στην ίδια κλίμακα και με συγκεκριμένη αυτόνομη στρατηγική διαλόγου, διαπραγμάτευσης και συνδιαμόρφωσης της πορείας του κόσμου.

Ήδη μετά την εισβολή των HΠA στο Iράκ, είχαμε διαπιστώσει ότι ο κόσμος δεν θα είναι πια ο ίδιος. Σήμερα μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση αυτό καθίσταται περισσότερο από ποτέ βέβαιο, από πολιτική σκοπιά. Και τώρα δεν είναι η παγκόσμια αριστερά μόνο που μπορεί να το ισχυρίζεται. Το προφανές αίτημα της δημιουργίας ενός Συμβουλίου Οικονομικής Ασφαλείας στο πλαίσιο του ΟΗΕ, ο ρόλος του οποίου θα είναι να αποτρέπει προληπτικά τις κρίσεις ή τουλάχιστον να περιορίζει το εύρος τους. Καθίσταται περίπου κοινός τόπος και αναδεικνύεται η αναγκαιότητα ενός πολυπολικού κόσμου, μέσα από τη ενεργότερη συμμετοχή νέων περιφερειακών δυνάμεων, μέσα από τη συγκρότηση νέων περιφερειακών ολοκληρώσεων., Απαιτείται ένα νέο σύστημα διεθνών σχέσεων καθώς και η αναδιάταξη, θεσμών, η διαμόρφωση νέων, που θα εγγυώνται μια διαφορετική λειτουργία, νέες ισορροπίες, δημοκρατική «κυβερνησιμότητα».

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, και για να διαδραματίσει η Ε.Ε. ένα τέτοιο ευρύτερο ρόλο, σημαντικά τμήματα της ευρωπαϊκής αριστεράς αντιλαμβάνονται τη στρατηγική επιλογή υπέρ της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης, επιλογή που εξυπηρετείται από την οικοδόμηση της Ε.Ε. αλλά δεν συρρικνώνεται σε αυτήν υπό τη σημερινή της μορφή και εξέλιξη.
Τέτοιο πολιτικό υποκείμενο μπορεί να είναι και να γίνει η ΕΕ πολιτικά ενοποιημένη σε ομοσπονδιακή βάση, με ισχυρό και αποφασιστικό ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου και των άλλων δημοκρατικών θεσμών, που θα εμπεριέχει την εκχώρηση εθνικών εξουσιών αλλά και θα διαφυλάττει ταυτοχρόνως την αυτοτέλεια των εθνικών κρατών και των πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων τους. Μια Ε.Ε. που θα διαθέτει θεσμικά  μια  Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας της Ε.Ε,  που δεν θα σημαίνει απλώς συμφωνία σε κάποιες θέσεις ανάλογα με τις ανάγκες της στιγμής αλλά θα έχει διάρκεια μέσα στο χρόνο και από κοινού διαμόρφωση θέσεων και δράσεων, με κοινούς κανόνες για ανάλυση και απόφαση, κοινά όργανα για εφαρμογή. Η   θωράκισή της,   ο χαρακτήρας και η διάρθρωση της οποίας   απαιτεί περαιτέρω διερεύνηση, αφού πρώτα η Ε.Ε. απαλλαγεί από την αγκίστρωσή της στο ΝΑΤΟ, αποτελεί το αναγκαίο παρακολούθημα.

Τα σημερινά εθνικά κράτη της ΕΕ διαθέτουν τη μόνη ρεαλιστική εναλλακτική δυνατότητα να συμμετάσχουν στις εξελίξεις και τις αλλαγές στον κόσμο: τον «συνεταιρισμό» μεταξύ τους, ασκώντας από κοινού πολλές αρμοδιότητες και εξουσίες που αλλιώς χάνουν χωρίς αντάλλαγμα.

Στο πεδίο μιας πολιτικά ενοποιημένης ΕΕ αποκτούν νέο νόημα και νέα πειστικότητα τόσο τα κινήματα όσο και η πολιτική παρέμβαση στους θεσμούς, η ανάπτυξη διεκδικήσεων και αγώνων στην κατάλληλη διάσταση, αλλά και συναινέσεων, ευρύτερων συσπειρώσεων. Εδώ βασίζεται ο αριστερός ευρωπαϊσμός.
Η αντιπρόταση της ευρωπαϊστικής αριστεράς για την βραχυπρόθεσμη αντιμετώπιση της  χρηματοπιστωτική κρίσης και την ύφεσης  πρέπει να είναι ξεκάθαρη.

Η σφοδρότητα της ύφεσης αναδεικνύει την ανάγκη πολύ ευρύτερης δημοσιονομικής παρέμβασης, που μόνο κεντρικά σε ευρωπαϊκό επίπεδο θα μπορούσε να αναληφθεί, όχι από τα χαλαρά συντονιζόμενα επιμέρους κράτη. Αυτό το 1,5 % του ΑΕΠ που αποφασίστηκε από τα ενωσιακά όργανα να διατεθεί,  δεν μπορεί να είναι ένα και μοναδικό χρηματοδοτικό μέσο που θα αφορά το σύνολο των extra παρεμβάσεων των κρατών –μελών. Δεν καλύπτει ούτε τη διατήρηση της οικονομικής δραστηριότητας σε πολύ βραχυπρόθεσμη βάση. Αυτό το 1,5% πρέπει να εκταμιευτεί άμεσα και να αφορά αποκλειστικά μέτρα ενίσχυσης της ασφάλειας στις αγορές εργασίας που σήμερα βρίσκονται σε πλήρη μαρασμό. Να κατευθύνεται, αποκλειστικά, σε αυξημένα επιδόματα ανεργίας, ασφαλιστικά ταμεία, επιπλέον προγράμματα κατάρτισης και δια βίου εκπαίδευσης, προγράμματα απασχόλησης κυρίως στην κοινωνική οικονομία.

Σε ό,τι αφορά τους μισθούς για το 2009, για λόγους αποτροπής μιας σπειροειδούς διαδικασίας που θα οδηγούσε στον αποπληθωρισμό, σε κάθε χώρα- μέλος, θα πρέπει να διασφαλισθεί, τουλάχιστον, ένα κατώφλι όπου το ποσοστό αυξήσεων θα ξεκινάει από το άθροισμα του πληθωρισμού συν την παραγωγικότητα.

Για την έξοδο από τη κρίση απαιτούνται επί πλέον πολιτικές επιλογές και χρηματοδοτικά μέτρα, άμεσης προτεραιότητας πολλαπλάσια του 1,5% του ΑΕΠ, που εντός του 2009 θα πρέπει να διατεθούν για συμπληρωματικές επενδύσεις, στην ενέργεια, στις διηπειρωτικές υποδομές, στην καινοτομία, στην κοινωνική κατοικία και στην οικολογική και αειφόρο ανάπτυξη. Η επιβάρυνση από όλα αυτά δεν θα πρέπει να συνυπολογίζεται στους δείκτες του Συμφώνου Σταθερότητας.

Η Ε.Ε. οφείλει επίσης να κινητοποιήσει τις δυνάμεις της για άμεση προώθηση μιας συνεκτικής και συντεταγμένης ευρωπαϊκής φορολογικής πολιτικής, στην κατεύθυνση των ενιαίων ρυθμίσεων και μέτρων, που θα αφορά κυρίως τις επιχειρήσεις, τις μεγάλες περιουσίες.

Τέλος, στη φάση αυτή είναι πρόδηλη η αναγκαιότητα για ίδρυση ενός Ειδικού Ταμείου, που προτείνεται και από ευρύτερες πολιτικές δυνάμεις και τα ευρωπαϊκά συνδικάτα, με την έκδοση ευρωπαϊκών ομολόγων που θα επιτρέψει στα κράτη –μέλη, και ιδιαίτερα σε αυτά που διαθέτουν πολύ χαμηλή πιστοληπτική ικανότητα, να έχουν πρόσβαση σε δανεισμό με χαμηλότερο επιτόκιο.

Αναζητώντας τους άξονες πολιτικών σε μια μεσομακροπρόθεσμη βάση που θα προωθεί το σταθερό όραμα μιας Ευρώπης κοινωνικής και οικολογικής, αφετηριακό στοιχείο μας θα πρέπει να αποτελεί η πολιτική απόφαση για ενιαία ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση σε προοδευτική κατεύθυνση. Αυτή θα πρέπει να διασφαλίζει τον πολιτικό έλεγχο της ΕΚΤ από τα εκλεγμένα θεσμικά όργανα, μακρόπνοες διαρθρωτικές πολιτικές, πολιτικές για την προστασία του περιβάλλοντος και για την αγορά εργασίας. Χαρακτηριστικά και όχι εξαντλητικά αναφέρονται:

-Η αντικατάσταση του δημοσιονομικού «κορσέ» του Συμφώνου Σταθερότητας με ένα Σύμφωνο το οποίο θα συνυπολογίζει, όχι μόνο τον πληθωρισμό, τα ελλείμματα και το χρέος, αλλά και την απασχόληση, την κοινωνική συνοχή και την ανάπτυξη. Πρώτο βήμα η εξαίρεση των επενδύσεων από τον υπολογισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος.

-Η ραγδαία αύξηση( τουλάχιστον διπλασιασμό στην 5ετία) του κοινοτικού προϋπολογισμού, που για την προσεχή 5ετία προβλέπεται να αγγίζει μόλις το 1% του ΑΕΠ της Ε.Ε., ως εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για  τη χρηματοδότηση της συνοχής στη διευρυμένη Ένωση.

-Η προώθηση μιας ευρωπαϊκής στρατηγικής δημοσίων επενδύσεων διευρωπαϊκών δικτύων και υποδομών στις μεταφορές, τηλεπικοινωνίες, προστασία περιβάλλοντος και την ενέργεια, με τη διασφάλιση των χρηματοδοτήσεων από  ευρωπαϊκά ομόλογα και ίδιους πόρους.

-Η εναρμόνιση και ο συντονισμός στο πεδίο της φορολογίας των επιχειρήσεων. Η εγκαθίδρυση πράσινων φόρων. Η ανακατανομή του φορολογικού βάρους που επιβαρύνει την εργασία προς τα κέρδη του κεφαλαίου και τις μεγάλες περιουσίες

-Η εξάλειψη των ανισοτήτων μεταξύ ανδρών και γυναικών στην αγορά εργασίας, η στόχευση της πλήρους απασχόλησης με σταθερή προώθηση της μείωσης του χρόνου εργασίας, της εβδομάδας των 35 ωρών και όλες τις άλλες μορφές μείωσης και αναδιοργάνωσης του χρόνου εργασίας.

-Η διασφάλιση ότι οι εθνικές μειονότητες, οι μειονότητες των μεταναστών και των παράνομα εργαζομένων καθώς και τα άτομα με ειδικές ανάγκες θα ωφεληθούν πλήρως από όλες τις πολιτικές απασχόλησης και κοινωνικής προστασίας της ΕΕ.

-Η περιβαλλοντική προστασία, η επισιτιστική επάρκεια, η προστασία των καταναλωτών, η ασφάλεια των τροφίμων με τη θεσμοθέτηση κοινοτικών οργάνων για τη διαμόρφωση και τον έλεγχο της εφαρμογής τους.

ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΣΠΑ

Το βασικότερο πρόβλημα είναι η έλλειψη μιας ολοκληρωμένης, ενιαίας και με στόχους αναπτυξιακής πολιτικής με τη ουσιαστική και όχι ψευδεπίγραφη συμμετοχή των κοινωνικών εταίρων ..

Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν υπάρχει σύνδεση των επιμέρους τομέων πολιτικής (π.χ. απουσία σύνδεσης εκπαιδευτικής – κοινωνικής και πολιτικής απασχόλησης, απουσία σύνδεσης οικονομικής, αγροτικής και περιβαλλοντικής πολιτικής).

Πρέπει επιτέλους να απαντήσουν οι προηγούμενες Κυβερνήσεις που διαχειριστήκαν τα Κοινοτικά Πλαίσια στη χώρα μας γιατί η αύξηση των μακροοικονομικών μεγεθών δεν συνέβαλε στη κοινωνική συνοχή. Γιατί δεν μεταφράστηκε σε όρους ανακατανομής του παραγόμενου πλούτου προς την κατεύθυνση της κοινωνικής ευημερίας.

Ως πότε οι απορροφήσεις είναι αυτοσκοπός; Γιατί ουδέποτε υπήρξε αξιολόγηση του βαθμού επίτευξης των προγραμματικών στόχων των Επιχειρησιακών Προγραμμάτων Περιφερειακών και Τομεακών;

Το ΕΣΠΑ, διαφημίσθηκε πολύ από την Κυβέρνηση ότι είναι το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς, βάση του οποίου εκπονήθηκαν τα περιφερειακά και τομεακά προγράμματα . Δυστυχώς, η απλή ανάγνωσή του και η σύγκριση των προς επίτευξη αναπτυξιακών στόχων της χώρας σε κάθε τομέα και σε κάθε περιφέρεια με τους στόχους που θέτουν τα αντίστοιχα προγράμματα αποδεικνύει το αντίθετο.

Η Κυβέρνηση σήμερα, ανίκανη να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση, επιχειρεί να μετατρέψει τα προγράμματα της 4ης προγραμματικής περιόδου σε εργαλεία «απάλυνσης» της κρίσης για ορισμένα και μόνο ιδιωτικά συμφέροντα.  Τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια :

Η επιμονή του Υπουργείου Οικονομικών στη χρησιμοποίηση των τραπεζικών ιδρυμάτων ως ενδιάμεσων φορέων για τις κρατικές ενισχύσεις, που αγνοεί όλη την αρνητική εμπειρία του Γ’ ΚΠΣ και την μεροληψία και αναποτελεσματικότητα που αυτά, τα τραπεζικά ιδρύματα, επέδειξαν (εγκρίσεις επενδύσεων μικρομεσαίων επιχειρήσεων)
Οι ίδιες οι κρατικές ενισχύσεις, οι ανειλημμένες υποχρεώσεις από το Γ’ ΚΠΣ που μεταφέρονται, στα νέα προγράμματα, και με δεδομένη την πτώση της παραγωγής λόγω μειωμένης ζήτησης, θα μετατραπούν σε απλές κεφαλαιακές και εισοδηματικές ενισχύσεις των ιδιωτικών επιχειρήσεων.
Η επαναφορά του Ταμείου Εγγυοδοσίας (ΤΕΜΠΜΕ) στους προγραμματικούς στόχους των Προγραμμάτων, την στιγμή που η ζήτηση δανείων κάμπτεται θα αποτελέσει άλλη μια επιβάρυνση των liability (υποχρεώσεων) του δημοσίου και συνεπώς της πιστοληπτικής του ικανότητας.
Η απαξίωση του ΠΔΕ και η πλήρης πρόσδεση του στα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα και στους ρυθμούς υλοποίησης αυτών (που όπως είναι γνωστό καθυστερούν τρομακτικά στην εκκίνηση τους), στερεί την όποια αναπτυξιακή πολιτική από ένα ακόμα εργαλείο.
Η ευρεία χρήση των ΣΔΙΤ, αυξάνει το κατασκευαστικό κόστος των δημοσίων επενδύσεων, ευνοεί μονοπωλιακές καταστάσεις στον κατασκευαστικό τομέα και αποτελεί «κρυφό» δανεισμό αφού μετατρέπει το αρχικό κατασκευαστικό κόστος σε μελλοντικές χρηματορροές (ενοίκια) προς τον ιδιωτικό τομέα. Και στο βάθος της τριακονταπενταετίας θα επιστρέψουν στο ελληνικό δημόσιο τα πλήρως απαξιωμένα και πεπαλαιωμένα πάγια στοιχεία.

Ανακεφαλαιώνοντας, η οικονομική κρίση θα επιτείνει, με δραματικό τρόπο, παλιά γνώριμα και αρνητικά χαρακτηριστικά των κοινοτικών προγραμμάτων και των αναπτυξιακών πολιτικών. Οι δημόσιοι πόροι θα κατευθυνθούν με τη μορφή εισοδηματικών ενισχύσεων και ενισχύσεων κεφαλαιακής επάρκειας στον ιδιωτικό τομέα και όχι, στην αναθέρμανση της οικονομίας, στην ενίσχυση της ενεργού ζήτησης και στους εργαζόμενους. Όποιοι πόροι διοχετευτούν στις δημόσιες υποδομές θα προέλθουν από μορφές δημόσιου δανεισμού (αντί της αύξησης των δημόσιων εσόδων από ένα πραγματικά δίκαιο φορολογικό σύστημα). Όμως, κάθε μορφή δημόσιου δανεισμού εκτός του ότι ενισχύει το δημόσιο χρέος, αναδιανέμει το εισόδημα υπέρ αυτών που δανείζουν το ελληνικό δημόσιο, καθηλώνει τον κρατικό προϋπολογισμό στην εξυπηρέτηση των επιτοκίων και των χρεολυσιών και εξασθενεί τα περιθώρια για πρωτογενείς κρατικές δαπάνες (κοινωνική πολιτική, μισθοί, υποδομές γενικού δημοσίου συμφέροντος).

Εάν επιβεβαιωθούν όλα τα παραπάνω, η όποια κυβερνητική εξαγγελία για, δήθεν, ενίσχυση της Περιφέρειας με το 80% των κοινοτικών πόρων ακούγεται κωμική.

Η αγκύλωση του ΕΣΠΑ στον γραφειοκρατικό συγκεντρωτισμό του ΥΠΟΙΟ σε συνδυασμό με την πολιτική επιλογή της Κυβέρνησης για πλήρη υποβάθμιση του ρόλου της Νομαρχιακής και τοπικής Αυτοδιοίκησης ,  το πλήθος των εκχωρήσεων που απαιτείται για να ξεκινήσει η υλοποίηση των προγραμμάτων, η δημιουργία διαχειριστικών αρχών πολλών ταχυτήτων (Μια κεντρική διαχειριστική αρχή, Πέντε ΥπερΠΕΠ, Οκτώ δεύτερης διαλογής ΠΕΠ,  Επτά τομεακά προγράμματα, ΕΓΤΑΑ και ΕΤΑ),η δημιουργία Ανωνύμων Εταιρειών με κρατικά κεφάλαια (η λύση «passe partout») που εκτός των άλλων στερούνται και αναπτυξιακής προοπτικής, και ο αναπόφευκτός επικαθορισμός όλων αυτών, από την οικονομική κρίση, θα μετατρέψει την μέχρι τώρα έλλειψη του όποιου αναπτυξιακού οράματος, σε πραγματικό αναπτυξιακό και εργασιακό εφιάλτη.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ (ΠΑΑ)

Η έλλειψη συγκεκριμένου σχεδίου αντιμετώπισης των προβλημάτων της ελληνικής υπαίθρου είναι πλέον αδιαμφισβήτη. Η παντελής έλλειψη πολιτικής αγροτικής γης, η ανυπαρξία χρήσεων γης στην ύπαιθρο, ο μη εκσυγχρονισμός της γεωργίας, των μεταποιητικών μονάδων αλλά και των δικτύων εμπορίου και διακίνησης αγροτικών αγαθών, προσδίδουν χαρακτηριστικά μόνιμης και ανίατης ασθένειας στην ελληνική ύπαιθρο. Η ευθύνη βαραίνει εξίσου τις Κυβερνήσεις των τελευταίων 30 χρόνων.

Η νέα προγραμματική περίοδος (2007-2013) συμπίπτει με την πάρα πολλή δύσκολη κατάσταση στην γεωργία και την κτηνοτροφία, ως αποτέλεσμα των αναμορφώσεων της ΚΑΠ.

Γι’αυτό, σύμφωνα με τις κανονιστικές υποχρεώσεις, το κάθε κράτος μέλος, υποχρεούται ως αντιστάθμισμα των απωλειών εισοδήματος των γεωργών να μεταφέρει πόρους στον πυλώνα της Αγροτικής Ανάπτυξης, έτσι ώστε να ενισχυθούν κατά προτεραιότητα τα αγροτικά νοικοκυριά.

Παράλληλα, η λήψη μέτρων για την προστασία του περιβάλλοντος και του αγροτικού τοπίου είναι υποχρεωτική και αποτυπώνεται ως ξεχωριστός άξονας δράσης σε κάθε πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης.

Η Ελλάδα υπέβαλλε Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης 2007-2013 ύψους 5 δις ευρώ (Δημόσια Δαπάνη) εκ των οποίων το 30% των πόρων είναι ανειλλημένες υποχρεώσεις του Γ’ΚΠΣ !!!!!!!!

Το κόμμα
Συνεχίζει να είναι  πρόβλημα για Κόμμα μας το παρατηρούμενο σοβαρό έλλειμμα πολιτικού προβληματισμού και πολιτικής συζήτησης στις οργανώσεις  του.
Χρειαζόμαστε ένα κόμμα, στο οποίο τα μέλη ενημερώνονται λεπτομερειακά για όλα τα ζητήματα, συνδιαμορφώνουν τις απόψεις τους στις κομματικές συζητήσεις και, πάνω απ΄ όλα, συμμετέχουν ενεργά στην επεξεργασία και τη διαμόρφωση της πολιτικής του κόμματος σε όλα τα επίπεδα.
Ανανέωση σημαίνει πάνω απ΄ όλα βαθιά τομή στην οργάνωση και τη λειτουργία του κόμματος.
Στο Συνασπισμό έχουμε κατακτήσει ένα επίπεδο δημοκρατικής λειτουργίας που μας διαφοροποιεί τόσο από τα συγκεντρωτικά κόμματα όσο και από τα αρχηγικά κόμματα.
Δεν κατορθώσαμε όμως να δημιουργήσουμε ένα πραγματικό κόμμα των μελών του.
Χρειάζεται ένα σύγχρονο, μαζικό, πλουραλιστικό κόμμα που να στηρίζεται στην συμμετοχή, την πρωτοβουλία και τη δράση των ίδιων των μελών του. Ένα κόμμα ανοικτό στα κοινωνικά κινήματα, χωρίς να επιχειρεί την υποκατάστασή τους ή να διαχέεται μέσα σ΄ αυτά.
Ένα κόμμα οργανωτικά ελκυστικό σε περιεχόμενο και μορφές δράσης.
Ένα κόμμα που να τολμά να αποκαταστήσει την κλονισμένη σχέση του πολίτη με την πολιτική.
Χρειαζόμαστε μια πραγματική στροφή προς την βάση του κόμματος, την οργάνωση και το περιεχόμενό της, η οποία δεν υπήρξε παρά τη δέσμευση του προηγουμένου συνεδρίου.
Στόχος πρέπει να είναι η πολιτικοποίηση της λειτουργίας των οργανώσεών μας και το άνοιγμά τους στο ευρύτερο ακροατήριο των φίλων και των ψηφοφόρων του κόμματος. Κλειδί οποιασδήποτε αλλαγής, είναι η αναβάθμιση της ιδιότητας του κομματικού μέλους, με την ουσιαστική  συμμετοχή του στην επεξεργασία και την λήψη των σημαντικών αποφάσεων του κόμματος.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
όλοι εμείς οφείλουμε να είμαστε ενεργά παρόντες στη λειτουργία του κόμματος. Στις οργανώσεις μας και στα όργανα του κόμματος. Στις κινητοποιήσεις του, στους αγώνες, στα κινήματα της κοινωνίας και των πολιτών της. με τις ιδέες μας, τις προτάσεις μας, τις θέσεις μας. Με τη βεβαιότητα ότι οι θέσεις μας υπηρετούν την ανανεωτική – ριζοσπαστική Αριστερά και κυρίως τη χώρα, την κοινωνία και τους πολίτες. Οι ιδέες μας γόνιμα τροφοδοτούν την Αριστερά, δείχνουν τη χρήσιμη και αναγκαία πορεία της και δυναμικά καταγράφονται στην κοινωνία.
Ιδέες και θέσεις που επίμονα υποστηρίχθηκαν και μάλιστα σε αντίξοες και δύσκολες συνθήκες. Ιδέες και θέσεις, που εμπνέουν όχι μόνον δυνάμεις του κόμματός μου, αλλά και αριστερές δυνάμεις ανένταχτες, συναγωνιστές και συναγωνίστριές μας που χρόνια παλεύουν μαζί μας για την μεγάλη υπόθεση της ανανέωσης της Αριστεράς.
Με συνείδηση χρέους πρέπει όλες και όλοι να αγωνισθούμε –και θα αγωνισθούμε-  για τις ιδέες αυτές.

Συντρόφισσες, σύντροφοι,

Η Ελλάδα βρίσκεται πράγματι σε μια κρίσιμη καμπή.

Η Αριστερά βρίσκεται  σε μια κρίσιμη καμπή.

Τα στερεότυπα ανατρέπονται,
οι βεβαιότητες καταρρέουν,
τα πλαίσια μεταβάλλονται.

Όλα αυτά τα χρόνια αγωνιζόμαστε για μια Αριστερά  χωρίς φανατισμό, χωρίς βαρβαρότητα, χωρίς διαχωριστικές γραμμές, χωρίς αποκλεισμούς.

Αγωνιζόμαστε για μια Αριστερά σε αναζήτηση συμμαχιών και όχι σε αναζήτηση εχθρών.

Αγωνιζόμαστε για μια Αριστερά με ανθρώπινο πρόσωπο, για μια Αριστερά με λογική και ευαισθησία,
για μια Αριστερά με ανοιχτούς ορίζοντες.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Σας ζητώ να ξαναφέρουμε στο προσκήνιο την Αριστερά που ονειρευτήκαμε.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

της ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ του ΣΥΝ

“Αριστερά και πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις”

Τετάρτη, 28/1, στις 19.00, ξενοδοχείο Athens Imperial (Πλατεία Καραϊσκάκη, στάση ΜΕΤΡΟ Μεταξουργείο)

Η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ οργανώνει εκδήλωση με θέμα:

«Αριστερά και πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις»

την Τετάρτη, 28/1, στις 19.00,

με ομιλητή τον ΦΩΤΗ ΚΟΥΒΕΛΗ

Παρεμβάσεις θα κάνουν οι Σταύρος Λειβαδάς και Δαμιανός Παπαδημητρόπουλος

Η εκδήλωση θα γίνει στο ξενοδοχείο Athens Imperial (Πλατεία Καραϊσκάκη, ΜΕΤΡΟ Μεταξουργείο).

Οσοι καίνε είναι υπονομευτές της Αριστεράς

Φώτης Κουβέλης, Συνέντευξη στον Τάκη Καμπύλη, Η Καθημερινή της Κυριακής, 11/01/2009

«Επρεπε να είμαστε πιο καταγγελτικοί» λέει στην «Κ» ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Φώτης Κουβέλης σχετικά με τη στάση του Συνασπισμού απέναντι στα γεγονότα βίας που διαδέχθηκαν τον θάνατο του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια. Μάλιστα, η Ανανεωτική Πτέρυγα, μετά από εσωτερικό κείμενο που κυκλοφόρησε «προς προβληματισμό» στις 20 Δεκεμβρίου, προσανατολίζεται και σε μεγάλη ανοικτή εκδήλωση σε κεντρικό θέατρο της Αθήνας τις αμέσως επόμενες μέρες («μένει ο καθορισμός της ημερομηνίας, πάντως η εκδήλωση θα γίνει πριν από το τέλος του μήνα»).

Πλήρης διαφωνία

«Δυστυχώς», λέει ο κ. Φ. Κουβέλης, «ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίσαμε τα γεγονότα βανδαλισμών και ακραίων συμπεριφορών στην Αθήνα, που ακολούθησαν τον φόνο του Αλέξανδρου, δεν ήταν κατά τη γνώμη μου όσο καταγγελτικός θα έπρεπε. Αν και διαφωνώ με τις απόψεις πως δήθεν ο ΣΥΡΙΖΑ “χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων”, ωστόσο πρέπει να σημειώσω πως η πλήρης διαφωνία μας με τέτοια φαινόμενα βίας δεν καταγράφηκε ούτε τόσο καθαρά ούτε τόσο καταγγελτικά όσο θα περίμενε κανείς από τη σύγχρονη δημοκρατική Αριστερά».

«Οι αθλιότητες στο κέντρο της Αθήνας, οι φωτιές, τα σπασμένα και λεηλατημένα μαγαζιά, τα καμένα αυτοκίνητα, το πλιάτσικο (που επιχειρήθηκε να αποδοθεί στους δύστυχους μετανάστες) δεν οδηγούν παρά στην ακόμη μεγαλύτερη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, στην ακόμη μεγαλύτερη ένταση της κρατικής καταστολής». Από την Ανανεωτική Πτέρυγα πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό οι συζητήσεις και η απογοήτευση για τον «ασαφή πολιτικό λόγο» του Συνασπισμού, παραπέμποντας ευθέως στους κ. Αλαβάνο και Τσίπρα. Ο κ. Φώτης Κουβέλης θα επιμείνει στα τελευταία γεγονότα: «Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση μια σύγχρονη Αριστερά να μη διευκρινίζει πλήρως τη θέση της απέναντι στη βία. Οι εκδηλώσεις βίας είναι ενέργειες κατάτμησης και κατακερματισμού της κοινωνίας. Και γι’ αυτό χρειάζεται ένα σαφές “Οχι” στη στρατηγική κλιμάκωσης της βίας. Ούτε καν στην “κλιμάκωση” δεν σταθήκαμε όσο έπρεπε αντίθετοι και καταγγελτικοί».

Ο κ. Κουβέλης θα σημειώσει επίσης, με αφορμή τις πορείες διαμαρτυρίας που οργανώθηκαν από τον ΣΥΝ, πως οφείλουμε «όχι μόνο να διαδηλώνουμε, αλλά και με πολιτικά μέτρα να απομονώνουμε όλους αυτούς που καίνε, καταστρέφουν και λεηλατούν. Αυτοί δεν είναι “λαϊκοί αγωνιστές με λαθεμένες μεθόδους και μορφές πάλης” όπως ακούστηκε. Αυτοί είναι υπονομευτές και της Αριστεράς και της Δημοκρατίας».

Πάντως, στο θέμα του «ημερολόγιου» της ΑΥΓΗΣ που προκάλεσε μεγάλη συζήτηση και εντός του ΣΥΝ, ο κ. Κουβέλης θα μιλήσει για υπερβολές: «Νομίζω πως η κριτική που ασκήθηκε για το περιεχόμενο του ημερολογίου είναι υπερβολική. Αν κάποιοι θέλουν να κρίνουν τον Συνασπισμό να τον κρίνουν ως Συνασπισμό και όχι ευκαιριακά από ένα ημερολόγιο. Οι προτάσεις πολλών από μας απέναντι στη βία είναι γνωστές εδώ και χρόνια. Αλλά –ανεξάρτητα από τη θέση καθενός σχετικά με το ημερολόγιο– είναι γνωστό πως η ΑΥΓΗ δεν λογοκρίνει κείμενα ή απόψεις και νομίζω πως η συγκεκριμένη συζήτηση θα μπορούσε να σταματήσει εκεί».

Καταδικαστέα πράξη

Αναφερόμενος στη δολοφονική επίθεση εναντίον του 21χρονου αστυνομικού των ΜΑΤ στα Εξάρχεια και την επίσης σύμφωνα με ορισμένους «χλιαρή» αντίδραση του ΣΥΝ, ο κ. Κουβέλης προτιμά απλώς να υπενθυμίσει πως «εγώ –συγχωρήστε μου τη χρήση του α΄ ενικού– αμέσως, μαζί με τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τάσο Κουράκη, επισκεφθήκαμε τον Ευαγγελισμό και στις σχετικές δηλώσεις δηλώσαμε απερίφραστα πως όχι μόνον είναι ευλόγως και απερίφραστα καταδικαστέα η τρομοκρατική πράξη, αλλά και πως τέτοιες ενέργειες συνιστούν (και) ιδεολογικές ακυρώσεις κάθε δημοκρατικού κινήματος».

Τέλος, σχετικά με πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες πολλά στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας προτείνουν τη συλλογή υπογραφών γύρω από κείμενο –πλατφόρμα απέναντι στην πολιτική του ΣΥΝ, ο κ. Κουβέλης θα επιβεβαιώσει πως «υπήρξε και αυτή η σκέψη. Ομως κρίναμε προτιμότερο, σ’ αυτή τη φάση, να πάμε σε μια κεντρική εκδήλωση με ομιλητές και ανοιχτή συζήτηση».

Αυτό που συνέβη είναι απερίφραστα καταδικαστέο. Είναι κάτι περισσότερο από μια πράξη που πρέπει κανείς να καταδικάσει. Ταυτόχρονα πρέπει να καταγράψουμε την ιδιαίτερη ανησυχία όσο και σκέψεις οι οποίες υπάρχουν αναφορικά μ΄ αυτή την εγκληματική ενέργεια, που έγινε σε βάρος ενός αστυνομικού για τον οποίον εύχομαι ό,τι καλύτερο και γρήγορα να γίνει καλά. – Θεωρείτε ότι αυτού του είδους οι ενέργειες τροφοδοτήθηκαν από το κλίμα που επικράτησε τις τελευταίες ημέρες .. κλίμα έντασης, συγκρούσεων, καταστροφών… Παράμετρος είναι αυτό το οποίο λίγο πριν περιγράψατε, χωρίς όμως να είναι το μόνο και χωρίς να είναι το απολύτως κυρίαρχο. Νομίζω ότι η ενέργεια αυτή εξ αντικειμένου λειτουργεί στο πλαίσιο μιας «λογικής» παρακράτους και τούτο ανεξάρτητα από τις ιδιαίτερες στοχεύσεις που μπορεί να έχουν αυτοί που επέλεξαν να προχωρήσουν σε αυτή την δολοφονική ενέργεια. Ενέργεια που σε καμία περίπτωση δεν έχει σχέση με το δημοκρατικό κίνημα και ιδιαίτερα το κίνημα της νεολαίας, το οποίο διεκδικεί, έχει στόχους που δεν μπορεί να αναπτυχθεί θετικά όταν παράπλευρα απειλείται από τη «λογική» της κουκούλας και του σκότους. – Θεωρείτε ότι πρέπει να ληφθούν κάποια πρόσθετα μέτρα από την πλευρά της πολιτείας;… Εκείνο το οποίο πρέπει να υπάρξει είναι η ιδεολογική ακύρωση όλων αυτών των ενεργειών, διότι προβάλλονται ιδεολογικές επιφάσεις προκειμένου να δικαιολογηθούν τέτοιες εγκληματικές συμπεριφορές. Ταυτόχρονα να αναδειχθεί ότι το βάθεμα της δημοκρατίας, η ικανοποίηση των διεκδικήσεων των πολιτών σε καμία περίπτωση δεν έχουν σχέση με τέτοιες συμπεριφορές. Αντίθετα, προκαλούν και αναπτύσσουν συντηρητικά ανακλαστικά που είναι δυνατόν να γυρίσουν σε βάρος των διεκδικήσεων των εργαζομένων, των νέων, της κοινωνίας συνολικότερα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σύμφωνα με τις διεθνείς προβλέψεις, η κρίση μέσα στο 2009 θα επιδεινωθεί, με συνέπεια ο Προϋπολογισμός που σήμερα συζητάμε να αποδειχθεί εκ των πραγμάτων πλασματικός και ανεφάρμοστος. Βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από την υπόθεση της κρίσης, διότι δεν απαντά στα προβλήματα που βιώνει η κοινωνία. Δεν απαντά στα ερωτήματα τα οποία οι πολίτες θέτουν και για τα οποία απαιτούνται εναγωνίως ξεκάθαρες απαντήσεις. Μια κοινωνία που αντιμετωπίζει περισσότερο από κάθε άλλη φορά το φάσμα της ανεργίας, τον κίνδυνο των απολύσεων, τον κίνδυνο της επισφαλούς απασχόλησης, το φαινόμενο της φτώχειας.

Οι άνεργοι, οι χαμηλόμισθοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, μεγάλα τμήματα αγροτών, οι υπάλληλοι, οι άνθρωποι της μισθωτής εργασίας, οι μικροεπαγγελματίες -δεν πρέπει να περιμένουν καλύτερες ημέρες με αυτόν τον Προϋπολογισμό- δεν θα βελτιώσουν τη θέση τους στην παραγωγή και στην κατανομή του εθνικού εισοδήματος, θα παραμείνουν, δυστυχώς, στο οικονομικό περιθώριο, ακούγοντας μόνο τον συνεχώς υποσχόμενο λόγο της Κυβέρνησης.

Είναι καταφανές ότι από την Κυβέρνηση λείπει η πολιτική βούληση να δώσει προτεραιότητα στον περιορισμό των κοινωνικών ανισοτήτων, στη χρηματοδότηση των νέων του κοινωνικού κράτους, όπως η υγεία και η παιδεία, στη μείωση των εξοπλισμών, στην εισοδηματική πολιτική.

Η κρίση στη χώρα μας, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω τη γνώμη, δεν είναι μια απλή προέκταση της διεθνούς κρίσης. Εδώ η διεθνής κρίση συναντά την ενδογενή και διαχρονική κρίση του συγκεκριμένου μοντέλου ανάπτυξης που ακολουθείται και συντηρείται χρόνια τώρα με την αύξηση του δανεισμού δημόσιου και ιδιωτικού.

Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, αντί να προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις παρενέργειες από την κρίση που χτυπά την πόρτα μας, τη χρησιμοποιεί ως άλλοθι για τη δική της περιφρονητική για την οικονομική, αναπτυξιακή και κοινωνική πολιτική. Ενώ όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυξάνουν τα κονδύλια των δημοσίων επενδύσεων και μειώνουν φόρους, ο Προϋπολογισμός της Κυβέρνησης πρωτοτυπεί, επιβάλλοντας πρόσθετους φόρους 7.000.000.000 ευρώ. Αποφεύγει έτσι να προχωρήσει σε φοροελαφρύνσεις και χαρίζει δεκάδες δισεκατομμύρια στις τράπεζες. Θα περίμενε κανείς να δει την Κυβέρνηση να υιοθετεί γενικά μέτρα καθολικής εμβέλειας μέσω της ενίσχυσης των χαμηλών εισοδημάτων ως το πλέον κατάλληλο και αποτελεσματικό μέτρο για την άμβλυνση της ανισότητας. Αντιθέτως, για μια φορά ακόμη, εφαρμόζοντας όλες εκείνες τις αποτυχημένες νεοφιλελεύθερες συνταγές, προχωράει με συνέπεια στην επιλογή της υποβάθμισης του κοινωνικού κράτους. Και βέβαια όλα αυτά στο βωμό της λιτότητας και των περιορισμών. Η φτώχεια, όμως, και οι ανισότητες θα οξύνονται.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στη χώρα μας το είκοσι και πλέον τοις εκατό του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, χωρίς να περιλαμβάνονται οι συνταξιούχοι που ζουν με 500 και 600 ευρώ το μήνα και οι μερικώς απασχολούμενοι. Η Κυβέρνηση επαίρεται ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης είναι οι υψηλότεροι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ζητούμενο, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι -η επανάληψη είναι χρήσιμη- είναι ποιος καρπώνεται το οικονομικό αποτέλεσμα της ανάπτυξης. Το καρπώνονται οι τράπεζες, οι μεγάλες εργοληπτικές εταιρείες, οι μεγάλες επιχειρήσεις, που πολλαπλασιάζουν ραγδαία τα κέρδη τους. Η φτώχεια είναι στοιχείο της συντηρητικής οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζεται χρόνια στη χώρα μας. Οι φορολογικές ελαφρύνσεις γίνονται για τους οικονομικά ισχυρούς, ενώ οι έμμεσοι φόροι, που ισοπεδώνουν τη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών, ξεπερνούν το 60% του συνόλου των φόρων. Η περικοπή των κοινωνικών δαπανών και των δημοσίων επενδύσεων είναι παρούσα με το πρόσχημα της εξυγίανσης της οικονομίας, με αποτέλεσμα την απουσία ενός αποτελεσματικού κοινωνικού κράτους που επιδεινώνει τη θέση των οικονομικά ασθενέστερων.

Η Κυβέρνηση προκλητικά και ανεξήγητα αδιαφορεί για το ότι ο ένας στους πέντε κατοίκους της χώρας μας, δηλαδή το 20,1%, βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ το ποσοστό της μακροχρόνιας φτώχειας ανέρχεται στο 14%, το οποίο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι -είμαι βέβαιος ότι δεν σας διαφεύγει- είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση των δεκαπέντε.

Υποβαθμίζει το γεγονός ότι το χρηματικό όριο για την Ελλάδα σύμφωνα με την ΕΣΥΕ διαμορφώνεται για το 2008 γύρω στα πεντακόσια ευρώ και ότι ο πολίτης τον οποίον η επίσημη πολιτεία θεωρεί ότι βρίσκεται μόλις πάνω από τα όρια της φτώχειας, καλείται να επιβιώσει με 7,34 ευρώ ημερησίως. Αντιμετωπίζει με αδράνεια και παθητικότητα το φαινόμενο της παιδικής φτώχειας για την εξάλειψη της οποίας δεν κάνει απολύτως τίποτα. Δεν έχουν οικοδομηθεί στρατηγικές για τη στήριξη του οικογενειακού εισοδήματος και για τη διευκόλυνση της πρόσβασης σε ποιοτικές θέσεις εργασίας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ακόμα και αυτή η ίδια η Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης καλεί την Κυβέρνηση να λάβει άμεσα μέτρα για την καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας με το δεδομένο ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 25 σχετικά με την αποτελεσματικότητα των κοινωνικών δαπανών για την αντιμετώπιση της φτώχειας, ενώ το ?, περίπου το 23% των παιδιών στην Ελλάδα, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, την ώρα που το αντίστοιχο ποσοστό παιδικής φτώχειας στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σημαντικά χαμηλότερο και βρίσκεται στο 19%. Απ’ αυτά τα λίγα παραδείγματα προκύπτουν εναργέστερα αυτά τα οποία υποστηρίζουμε.

Θα μπορούσα να απαριθμήσω δεκάδες ακόμη για να καταστεί πρόδηλη η ανάγκη για μια ευρύτερη συνολική πολιτική που θα αναγνωρίζει τόσο τις εισοδηματικές όσο και τις μη εισοδηματικές διαστάσεις της φτώχειας. Για την αντιμετώπιση της φτώχειας απαιτείται μια στρατηγική που θα οικοδομείται από κάτω προς τα πάνω, θα θέτει κατώτατα όρια με τη μορφή ενός ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος και ενός ελαχίστου επιπέδου δικαιωμάτων σε πρόσβαση σε δημόσια αγαθά και υπηρεσίες και θα προχωρεί στη βάση αυτή σε μέτρα και πολιτικές που θα ωθούν σε μια πολιτική σύγκλισης προς τα πάνω και μείωσης των κοινωνικών ανισοτήτων.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η κρίση είναι παρούσα. Συμφωνούν όλοι, αναλυτές και πολιτικοί σε ολόκληρο τον κόσμο, ότι το 2009 θα είναι ένα πολύ δύσκολο έτος. Κατά συνέπεια είναι εύλογη η απαίτηση για τη λήψη μέτρων άμεσης απόδοσης.

Εκτιμάται ότι το έτος 2009 η ανεργία στην Ελλάδα θα αυξηθεί κατά 80.000 νέους ανέργους. Αν η ανάπτυξη πέσει από το 3,5% στο 1,5%, αυτό σημαίνει 80.000 νέους ανέργους ή και παραπάνω. Η Κυβέρνηση έχει την πολιτική βούληση να λάβει άμεσα μέτρα για να μην επαληθευτούν στο ακέραιο οι δυσοίωνες προβλέψεις; Προτίθεται να υιοθετήσει προτάσεις για άμεσα, συγκεκριμένα μέτρα όπως για ένα πρόγραμμα εκατό χιλιάδων θέσεων εργασίας σε τομείς του κοινωνικού κράτους, νοσοκομεία κ.λπ., σε υποδομές και σε επενδύσεις; Προτίθεται να προωθήσει μέτρα για την άμεση στήριξη του εισοδήματος των χαμηλόμισθων, των χαμηλοσυνταξιούχων, των ανέργων και γενικά των ανθρώπων που είναι στην απέραντη ανέχεια, για μέτρα επιλεκτικά με κοινωνικά κριτήρια στήριξης των δανειοληπτών, για μέτρα στήριξης και ανακούφισης της γενιάς των εφτακοσίων ευρώ, όπως κατώτατος μισθός στα 1.300 ευρώ, αύξηση του επιδόματος ανεργίας στο 80% του μισθού του ανειδίκευτου εργάτη, αφορολόγητο όριο 15.000 ευρώ;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η αντιμετώπιση της φτώχειας και των κοινωνικών ανισοτήτων είναι ζήτημα πολιτικού προσανατολισμού και συγκεκριμένης οικονομικής πολιτικής. Επιβάλλει υψηλότερες κοινωνικές δαπάνες για την υγεία, για την παιδεία, αξιοπρεπείς συντάξεις, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για αξιοπρεπή διαβίωση, φορολογική μεταρρύθμιση, σύγκρουση με τα ολιγοπώλια, έλεγχο της τραπεζικής κερδοσκοπίας, προσιτή τιμολογιακή πολιτική για τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, υπεράσπιση εν τέλει των δημόσιων αγαθών.

Άλλες όμως είναι οι επιλογές της Κυβέρνησης. Είναι επιλογές δέσμιες της νεοφιλελεύθερης και συντηρητικής πολιτικής της.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, οι σκέψεις αναμφισβήτητα είναι μελαγχολικές αναφορικά με τον Προϋπολογισμό τον οποίο εμείς καταψηφίζουμε.

Σας ευχαριστώ

ΔΕΥΤΕΡΑ 23/06/08 ΣΤΙΣ 20:00

(Πλατεία Μεταμορφόσεως,Μοσχάτο)

«Η γενιά των 700 ευρώ και η καλπάζουσα ακρίβεια»

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:

-Φώτης Κουβέλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ΣΥΡΙΖΑ

-Κώστας Ζαχαριάδης, μέλος γραμματείας ΚΣ Νεολαίας ΣΥΝ.

• Θα ακολουθήσει συναυλία με τοπικά μαθητικά συγκροτήματα.

[vodpod id=ExternalVideo.529171&w=425&h=350&fv=%26rel%3D0%26border%3D0%26] video source posted with vodpod

[vodpod id=ExternalVideo.529158&w=425&h=350&fv=%26rel%3D0%26border%3D0%26] from www.youtube.com posted with vodpod