GLOCAL (Think GLObal act loCAL)

Φώτης Κουβέλης, Συνέντευξη στον Σωτήρη Σιδέρη, Veto, 11/04/2010

Στην πορεία προς το έκτακτο συνέδριο ο ΣΥΝ δίνει την εικόνα αντιμαχόμενων παρατάξεων, εικόνα που κυριαρχεί από τις ευρωεκλογές του 2009 μέχρι σήμερα. Βρίσκεται πράγματι το κόμμα σας, σε οριακή κατάσταση όσον αφορά την ενότητά του?
-Ο «Συνασπισμός» αντιμετωπίζει προβλήματα που αφορούν τα πολιτικά και ιδεολογικά του χαρακτηριστικά. Οι διαφωνίες για την ορθότητα και την αποτελεσματικότητα των πολιτικών του επιλογών έχουν επιπτώσεις και στην καθημερινή λειτουργία του και σημαντικές δυνάμεις του κόμματος δεν εμπνέονται από την πολιτική του γραμμή. Αυτά τα στοιχεία γεννούν πολιτικές διαφωνίες και αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του κόμματος. Είναι λάθος τα συμπτώματα της κρίσης των πολιτικών επιλογών να ανάγονται σε αιτίες και να καλλιεργείται η αυταπάτη ότι με οργανωτικά μέτρα θα ξεπεραστούν τα προβλήματα Παράγωγο αυτής της λογικής είναι η κριτική στον πολυτασικό χαρακτήρα του κόμματος και η καλλιέργεια αντιλήψεων που προωθούν, στο όνομα της αποτελεσματικότητας, ξεπερασμένα από την εμπειρία της αριστεράς μονολιθικά πρότυπα λειτουργίας. Η μετάβαση από τα κόμματα της ιδεολογικής καθαρότητας, σε κόμμα πολιτικής ενότητας, η μετάβαση από τα κόμματα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού σε πολυτασικό κόμμα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οφείλουμε όμως ως Συνασπισμός να είμαστε πεισμένοι ότι οι επιλογές μας αυτές είναι επιλογές χωρίς επιστροφή και πρέπει συστηματικά να τις στηρίζουμε. Εκεί βρίσκεται η ενότητα του κόμματος και στη συνεχή ανάδειξή του, χωρίς παλινωδίες, με τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης ανανεωτικής αριστεράς. Read the rest of this entry »

http://www.newstime.gr

του Τάσου Παπά

To 1989 με τον ενιαίο Συνασπισμό, ήταν η δεύτερη μεγάλη ευκαιρία της ιστορικής Αριστεράς να ξεφύγει από τη σκιά του εταίρου της [άλλοτε συναγωνιστή και άλλοτε σκληρού ανταγωνιστή της] και να γίνει ο κεντρικός πυλώνας της λεγόμενης προοδευτικής παράταξης, περιορίζοντας την μέχρι τότε ηγεμονεύουσα Κεντροαριστερά σε ρόλο δευτεραγωνιστή. Είχε προηγηθεί το 1958 με την εκτόξευση της ΕΔΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά πολύ γρήγορα οι ισορροπίες του συστήματος αποκαταστάθηκαν με τη βοήθεια εγχώριων [παλάτι, στρατός, παρακράτος] και εξωτερικών παραγόντων [Η.Π.Α]. Read the rest of this entry »

http://www.agelioforos.gr

Θρυαλλίδα στη δυνητική συνεργασία μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς δημοτικές εκλογές Θεσσαλονίκης φαίνεται πως αποτελεί το κείμενο στο οποίο κατέληξε για το μεταναστευτικό ζήτημα και την απόδοση ιθαγένειας σε αλλοδαπούς η Νομαρχιακή Επιτροπή Α’ Θεσσαλονίκης του ΠΑΣΟΚ. Στη Βουλή χτες, κατά τη συζήτηση του επίμαχου νομοσχεδίου, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, Γ. Καρατζαφέρης, κάνοντας ένα από τα συνήθη επικοινωνιακά του τεχνάσματα, διάβασε αυτούσιες τις προτάσεις και ενώ είχε προϊδεάσει ότι είναι οι θέσεις του κόμματός του, πληροφόρησε τη Βουλή ότι είναι οι προτάσεις της ΝΕ ΠΑΣΟΚ Θεσσαλονίκης, οι οποίες, όπως πρόσθεσε, τον βρίσκουν απολύτως σύμφωνο, ενώ κάλεσε το ΠΑΣΟΚ να ξεκαθαρίσει τη φυσιογνωμία του.

Read the rest of this entry »

Μπροστά στην ογκούμενη διαμαρτυρία των εργαζομένων και των πολιτών, η κυβέρνηση επιστρατεύει τη βία και τα ΜΑΤ.

Η επίθεση ενάντια στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, ο τραυματισμός του συμβόλου των λαϊκών αντιστάσεων Μ. Γλέζου αποκαλύπτουν τις προθέσεις της κυβέρνησης. Μετά την κοινωνική επίθεση, αρχίζει η προσπάθεια τρομοκράτησης των αγώνων, αρχίζει η επίθεση των δυνάμεων καταστολής.

Read the rest of this entry »

Η  Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί συλλογικά και έχει ενιαία έκφραση στην εκπλήρωση του κοινοβουλευτικού της έργου. Παράγει πολιτική και ασκεί ουσιαστική μαχητική αντιπολίτευση στις κυβερνητικές επιλογές από θέσεις ριζοσπαστικής αριστεράς.

Τα μέλη και οι εκπρόσωποι της Κ.Ο. εκφράζουν τις συλλογικές της αποφάσεις και χαίρουν της συλλογικής της εμπιστοσύνης στην άσκηση των κοινοβουλευτικών τους καθηκόντων.

 Ανεξάρτητα από τις όποιες κριτικές στις διαφορετικές απόψεις, η Κ.Ο. δεν αποδέχεται ότι υπάρχει θέμα συζήτησης για την αντικατάσταση του Φώτη Κουβέλη από τη θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου.

 Η στοιχειώδης ευθύνη για τη διαφύλαξη της ενότητας του ΣΥΡΙΖΑ, μας υπαγορεύει την ανάγκη να συνθέτουμε, να συζητάμε στα αρμόδια όργανα τις διαφορετικές απόψεις, συλλογικά να αποφασίζουμε και ενιαία να εφαρμόζουμε τις συλλογικές αποφάσεις.

 Σε αυτή τη βάση η Κ.Ο., που θα συνεδριάσει από κοινού με τη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, για να συζητηθούν όσα θέματα έχουν προκύψει και επισημαίνει την ανάγκη να διαμορφωθεί ένα νέο συμβόλαιο αλληλεγγύης και συνεννόησης εντός του ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας τις πιο θετικές παραδόσεις του ενωτικού μας εγχειρήματος.

 Τέλος, κάνει έκκληση σε όλες τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθούν με ευθύνη σε αυτή την ανάγκη και απαίτηση του κόσμου της Αριστεράς και δηλώνει ότι σκοπεύει σε αυτή την κατεύθυνση να αναλάβει σχετικές πρωτοβουλίες, στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της.

 20/1/2010

Ο Γρηγόρης Ψαριανός, βουλευτής Β΄Αθήνας ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε:

Η πρόταση αυτή είναι σε εντελώς λάθος κατεύθυνση . Η πρόθεση των εμπνευστών είναι να προκαλέσουν σοβαρά έως και βαθειά ρήγματα στον ΣΥΝ.
Η στάση του Φώτη Κουβέλη είναι πολύ συγκεκριμένη και γνωστή . Η επιλογή να είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ήταν ομόφωνη. Υπάρχουν εξωθεσμικά κέντρα που προσπαθούν να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν. Αυτό δεν πρέπει να γίνει. Κανείς από αυτούς που ζητούν την παραίτηση του Φ. Κουβέλη δεν είναι εκλεγμένος από κανένα και πουθενά

«Τα κόμματα έχουν νεοαρχηγισμό κι έλλειψη εσωκομματικής δημοκρατίας», δηλώνει ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ Νίκος Κωνσταντόπουλος, στη συνέντευξή του στην «Ε». Ασκεί κριτική στην κυβέρνηση, που «χάνει πολιτικό βηματισμό και χρόνο», ενώ πιστεύει ότι η εκλογή στην ηγεσία της Ν.Δ. του Αντώνη Σαμαρά κάνει πιο ενδιαφέρον το πολιτικό σκηνικό.

Ιδιαίτερα κριτικός είναι και απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, που, όπως λέει, «βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από τα πραγματικά προβλήματα και από τις αναζητήσεις της Δημοκρατικής Αριστεράς». Οσο για τον πρόεδρο της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, «απέδειξε ότι είναι πιο καλός και ελπιδοφόρος, από όσους τον υπονομεύουν». Read the rest of this entry »

Δημήτρης Μπίρμπας, 04/12/2009

Η κατακερματισμένη συνεδριακή πλειοψηφία του ΣΥΝ στέκει αμήχανη μπροστά στα αποτελέσματα των πολιτικών επιλογών της. Το μοναδικό κομμάτι της που δικαιούται να είναι ,μερικώς, ευχαριστημένο από τα αποτελέσματα είναι το κόκκινο(κοκκινο)-πράσινο δίκτυο. Ο οραματισμός του για την κατοχύρωση θέσης στην γεωγραφία του ΣΥΡΙΖΑ, ως κοινού τόπου και προγραμματικής συνείδησης του χώρου σε μεγάλο βαθμό επιτυγχάνεται. Σύμμαχος, περιστασιακός πάντα, στους τακτικούς σχεδιασμούς του ο οβιδιακά μεταμορφούμενος Αλέκος Αλαβάνος, γιατί στους στρατηγικούς στόχους, τους χωρίζει «εθνική» και «αντι-ΚΚΕ» άβυσσος. Read the rest of this entry »

Στην ομιλία του στην πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Αλαβάνος απάντησε στην σημερινή συνέντευξη του Λεωνίδα Κύρκου και την κριτική Κύρκου εναντίον του. Όσο για την ηγεσία Τσίπρα, «οι τρεις βασικοί μας στόχοι δεν πραγματοποιήθηκαν» τόνισε.

ΜΙλώντας για την ανανεωτική πτέρυγα, ο τέως πρόεδρος του Συνασπισμού πρότεινε μια γραμμή ρήξης «εδώ και τώρα»: «δεν είναι δυνατόν τα μέλη και οι φίλοι μας να είναι αιχμάλωτοι μια μικρής ομάδας επαγγελματικών στελεχών μιας συνιστώσας που ακόμη δεν έχουν συναισθανθεί την ευθύνη τους από την υπερψήφιση του Μάαστριχτ» τόνισε και πρόσθεσε ότι «αυτή η ομηρεία πρέπει να λήξει. Σήμερα κιόλας». Read the rest of this entry »

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να λειτουργήσει ως ενιαίος πολιτικός οργανισμός; Τα παραδείγματα στην Ευρώπη, που έδωσαν πολύ θετικά αποτελέσματα, μπορούν, προσαρμοσμένα στα δικά μας δεδομένα, να αποτελέσουν οδηγό;

Μην παίζουμε με τις λέξεις: Το ζήτημα είναι κόμμα ή πολιτική συμμαχία; Ή παπάς-παπάς ή ζευγάς- ζευγάς. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πριν απ’ όλα, χρωστά να μείνει συνεπής στο πρόγραμμα και την πολιτική που προβάλλαμε προεκλογικά. Απαιτείται εξωστρέφεια και άνοιγμα στην κοινωνία. Ο Συνασπισμός, το κόμμα μου, είναι, σύμφωνα με ομόφωνες συνεδριακές μας αποφάσεις, επιλογή μακράς πνοής και όχι προσωρινό σχήμα, υπό διάλυση. Πρέπει να γίνει ακόμη πιο ισχυρό και αποτελεσματικό πολιτικό κέντρο. Το ίδιο, υποθέτω, διεκδικεί για τον εαυτό της και η ΚΟΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η πολιτική μας συμμαχία, πρέπει να διευρυνθεί προς το χώρο της οικολογίας, των αριστερών σοσιαλιστών και των ανένταχτων της Αριστεράς. Να γίνει, δηλαδή, στην πράξη ένα πιο πλατύ και όχι πιο στενό σχήμα από το κόμμα του Συνασπισμού. Όλοι γνωρίζουν ότι ο ΣΥΝ είναι η κύρια δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό αποτυπώνεται και έχει συνομολογηθεί από όλες τις συνιστώσες του, π.χ. στην κατανομή της οικονομικής επιχορήγησης, που είναι μάλιστα και γαλαντόμα για τις μικρότερες συνιστώσες. Η προσπάθεια να «κοντύνει» ο ρόλος του ΣΥΝ με αυθαίρετες διοικητικές ρυθμίσεις κορυφής, όπως επιχειρείται π.χ. από το κείμενο των σ. Μπανιά και Σαπουνά είναι επιζήμια και αδιέξοδη. Πρέπει και μπορεί ασφαλώς να μειωθεί ο συγκεντρωτισμός και ο παραγοντισμός στην κορυφή του ΣΥΡΙΖΑ, προς όφελος της αποκέντρωσης, της συμμετοχής και της δημοκρατίας. Οτιδήποτε όμως οδηγεί στη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ, αμέσως ή εμμέσως, σε κόμμα ή «ιδιότυπο κόμμα», όχι μόνο δεν βοηθάει, αλλά παραβιάζει το ιδρυτικό μας συμβόλαιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εξελιχθεί σε μια ευρύτερη πολιτική συμμαχία της Αριστεράς και όχι να γίνει ένα στενό και συγκεντρωτικό «αντισυστημικό» κόμμα. Τα πράγματα είναι απολύτως σαφή. Τα χιλιάδες μέλη του ΣΥΝ έχουν κόμμα και κάρτα μέλους, δεν ψάχνουν για καινούρια. Δεσμεύονται από τις ιδρυτικές αρχές, το καταστατικό και το πρόγραμμα του ΣΥΝ και δρουν μέσα στο κοινό συναινετικό πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με όσες άλλες δυνάμεις και πρόσωπα συμφωνούν με αυτό το συναινετικό πλαίσιο. Οι θετικές εμπειρίες της γερμανικής και πορτογαλικής Αριστεράς είναι χρήσιμο να αξιοποιηθούν και από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Read the rest of this entry »

Πριν ξεκινήσουμε την κουβέντα για τα οργανωτικά του ΣΥΡΙΖΑ που εμένα εξ αρχής μου φαίνεται κουραστική και βαρετή να συζητήσουμε τα ενδιαφέροντα δηλαδή το ζήτημα της πολιτικής κατεύθυνσης του χώρου μας. Read the rest of this entry »

Για να ακούσετε την συνέντευξη πατήστε ΕΔΩ

Ακολουθούν αποσπάσματα που έβγαλε το γραφείο τύπου του ΣΥΝ Read the rest of this entry »

Η σύμβαση που υπέγραψε το ελληνικό δημόσιο με την COSCO, είναι  «αποικιοκρατικού» χαρακτήρα και μετατρέπει το Σταθμό Εμπορευματοκιβωτίων (Σ.ΕΜΠΟ.), σε έδαφος της πολυεθνικής εταιρίας, όπου δεν ισχύουν οι κανόνες φορολογίας, δεν ισχύουν οι νόμοι που ισχύουν στη χώρα μας και το Σύνταγμα, για την προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων. Read the rest of this entry »

Γρηγόρης Ψαριανός, Κυριακάτικη Αυγή, 01/11/2009

Η έννοια «μέλος του ΣΥΡΙΖΑ» είναι ένα ζήτημα που χρειάζεται πολύ μεγάλη συζήτηση και επεξεργασία. Δεν μπορεί να είσαι μέλος μιας συνιστώσας και ταυτόχρονα μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι εύκολο αυτό, ούτε δημοκρατικό, ούτε λογικό σε πρώτη ανάγνωση. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κάνει δύο πράγματα. Ή να παραμείνει μια εκλογική συμμαχία με τα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες που έχει ως τώρα ή να μετεξελιχθεί σε έναν νέο πολιτικό φορέα. Read the rest of this entry »

Άννα Φιλίνη, Κυριακάτικη Αυγή, 01/11/2009

Το πρόβλημα της λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ αφορά πρώτα και κύρια την πολιτική γραμμή της συμμαχίας, κατά πόσον θέλει να είναι μία «αντισυστημική αριστερά» ή μια αριστερά σύγχρονη και δημιουργική για την κοινωνία, ανανεωτική και ριζοσπαστική. Γενικά πιστεύω ότι οι συμμαχίες είναι αναγκαίες ώστε να επιτυγχάνονται ευρύτεροι στόχοι. Η αυταρέσκεια είναι κακό πράγμα. Όμως το κύριο ζήτημα κάθε φορά είναι η πολιτική γραμμή ανάλογα με τα μεγάλα προβλήματα κάθε εποχής, η οργανωτική λειτουργία έπεται. Γι’ αυτό πρέπει να κυριαρχούν η ειλικρίνεια και οι δημοκρατικές σχέσεις. Read the rest of this entry »

Σάκης Κουρουζίδης, Αυγή, 15/10/2009

Η πρώτη μετεκλογική ευφορία περνά σιγά – σιγά και θα πρέπει να ξαναμπούμε στα βαθιά, εκεί δηλαδή που αφήσαμε τα πράγματα αμέσως μετά τις ευρωεκλογές και λίγο πριν τις εθνικές εκλογές. Η μεγάλη κρίση μετά τις ευρωεκλογές και την -αρχική- παραίτηση Αλαβάνου, συνδέθηκε με την πιθανή μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ από ένα συμμαχικό σχήμα σε ένα ενιαίο πολιτικό μόρφωμα με μέλη. Στις 22 Ιουνίου, ο Α. Αλαβάνος, ανακαλώντας την παραίτησή του, δήλωνε: «Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του φθινοπώρου είναι το σημείο δοκιμής για όλους μας. Και για μένα… Με τις μικρές μου δυνάμεις από σήμερα συμμετέχω σε αυτή τη προσπάθεια. Όχι μόνο ως Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας. Αλλά και ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ που διεκδικώ να έχω την κόκκινη κάρτα για να ψηφίσω στην Συνδιάσκεψη». Read the rest of this entry »

«Το πραγματικό διακύβευμα είναι να αλλάξει όχι το κόμμα, αλλά η πολιτική που μας κυβερνά», δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας εξερχόμενος από το 56ο Λύκειο Αθηνών στους Αμπελόκηπους όπου άσκησε το εκλογικό του δικαίωμα.

«Σήμερα μιλάει η ξεχασμένη κοινωνία, οι άνεργοι και οι νέοι των 700 ευρώ» δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας και πρόσθεσε ότι ο κόσμος ζητάει ένα μέλλον με αξιοπρέπεια.

«Είναι στο χέρι μας να βγει πιο δυνατή η φωνή της ξεχασμένης κοινωνίας από την κάλπη» είπε ο κ.Τσίπρας διευκρινίζοντας ότι το κόμμα του απευθύνεται στους απογοητευμένους πολίτες, τους οποίους κάλεσε να κάνουν την υπέρβαση με το ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να τιμωρήσουν όσους διέψευσαν τις ελπίδες τους.

«Για πόσο ακόμη θα δίνουμε λευκή επιταγή σε αυτούς που θα μας κυβερνήσουν αύριο» αναρωτήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας τονίζοντας πως είναι είναι εφικτό να οικοδομηθεί μια ασπίδα κοινωνικής αλληλεγγύης και προστασίας απέναντι στην κρίση.

«ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο στην καρδιά αλλά και στην κάλπη» είπε με έμφαση ο πρόεδρος του ΣΥΝ.

Γιάννης Μπαλάφας, TVXS.gr, 28/09/2009

Προχωράμε προς τις εκλογές στις 4 Οκτωβρίου μέσα σε ένα κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που χαρακτηρίζεται, βασικά, από την γενικευμένη κρίση. Κρίση, πρωτίστως, οικονομική και κρίση ηθική.

Ζούμε τις επώδυνες επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης που βασανίζουν χιλιάδες συνανθρώπους μας και υφιστάμεθα καθημερινά τη διάχυτη ηθική ανομία που διαβρώνει βασικούς αρμούς της κοινωνίας μας. Read the rest of this entry »

Γιάννης Μπαλάφας, Β’ Αθήνας, ΣΥΡΙΖΑ

Τι νόημα έχουν οι δεσμεύσεις των κομμάτων όταν στην πράξη δεν εφαρμόζονται;

Η ερώτησή σας αναδεικνύει ένα μεγάλο πρόβλημα. Με κύρια ευθύνη των λεγόμενων κομμάτων εξουσίας, η πλειοψηφία των πολιτών δεν πιστεύουν τις προεκλογικές δεσμεύσεις, ούτε ασχολούνται με εκλογικά προγράμματα. Αποτέλεσμα; Είτε οι ψηφοφόροι ενσωματώνονται σε πελατειακές λογικές, είτε αδιαφορούν, απέχουν, «πάνε για ψάρεμα».
Λύση, φυσικά, δεν είναι να εγκαταλείψουμε προγράμματα και δεσμεύσεις και να γίνουμε οπαδοί των «Μαυρογυαλούρων».
Αντίθετα, ως ΣΥΡΙΖΑ, επιμένουμε προγραμματικά. Έχουμε διαμορφώσει ένα εκλογικό πρόγραμμα ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων. Προτάσεις ρεαλιστικές και οραματικές. Καλούμε τους πολίτες αυτής της χώρας, στις εκλογές στις 4 Οκτωβρίου, να κρίνουν και να μας κρίνουν με βάση τι λέμε, τι κάναμε, τι δεσμευόμαστε να κάνουμε.

Έθνος 22/9/09

Σήμερα στην Ελλάδα, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, βιώνουμε μια πρωτοφανή οικολογική κρίση. Βιώνουμε τις κλιματικές αλλαγές, την καταστροφή των δασών, την επέκταση των πόλεων και την εξαφάνιση των ελεύθερων χώρων, την ανεξέλεγκτη ρύπανση, τον περιορισμό της βιοποικιλότητας…
Κύριες αιτίες της υποβάθμισης του περιβάλλοντος είναι το νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό πρότυπο παραγωγής και κατανάλωσης και η απόλυτη κυριαρχία της αγοράς και του κέρδους.

Τα τελευταία χρόνια, το μοντέλο ανάπτυξης που ακολούθησαν πιστά οι κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αποδείχθηκε εξαιρετικά σπάταλο και καταστροφικό. Οι επιλογές αυτές μακροπρόθεσμα υποθηκεύουν το μέλλον, απαξιώνοντας τα σημαντικότερα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον της.

Στην περίοδο της διακυβέρνησης ΝΔ:
·    παραβιάστηκε κάθε έννοια νομιμότητας με τις παραχωρήσεις δημόσιου φυσικού πλούτου σε μεγαλοεπιχειρηματίες και την Εκκλησία
·    οι κρατικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί απαξιώθηκαν πλήρως και επεκτάθηκαν οι περιβαλλοντικές παραβιάσεις και αυθαιρεσίες κάθε είδους
·    η ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας καθυστερεί, ενώ προωθούνται σχεδιασμοί και… σενάρια για λιθάνθρακα και πυρηνικά
·    υπάρχει πλήρης αδράνεια ή και εγκληματικές αποφάσεις για τα δάση, τις προστατευόμενες περιοχές, τα νερά, τον αιγιαλό
·    η χωροταξική πολιτική που εκπονήθηκε προδιαγράφει μια νέα γενικευμένη επίθεση στο φυσικό περιβάλλον και τον αστικό χώρο

Το ΠΑΣΟΚ που διεκδικεί να επανέλθει στην εξουσία, προβάλλει το «όραμα» της «πράσινης ανάπτυξης»…
Θυμόμαστε ωστόσο την -καταστροφική για το περιβάλλον- πρόσφατη κυβερνητική θητεία του: Τα «μεγάλα έργα» της Ολυμπιάδας, την προσπάθεια κατάργησης του άρθρου 24 για τα δάση, τις ιδιωτικοποιήσεις για την «αξιοποίηση» δημόσιου πλούτου. Ουσιαστικά, το ΠΑΣΟΚ διαμόρφωσε το σημερινό εχθρικό θεσμικό πλαίσιο, το οποίο διατήρησε και αύξησε η ΝΔ.

Φαίνεται και σήμερα ότι η «πράσινη ανάπτυξη», εκτός από ωραία λόγια, περιλαμβάνει την ίδια πολιτική: Το ΠΑΣΟΚ υπερασπίζεται το «δασοκτόνο» νόμο 3208/03, δείχνει διγλωσσία σε κρίσιμα θέματα που αφορούν την αγορά ενέργειας και μεγάλα έργα όπως η εκτροπή του Αχελώου, προωθεί την επιχειρηματική αξιοποίηση των δημόσιων ακινήτων κ.ά.

Οι λύσεις στα οικολογικά προβλήματα δεν μπορεί να δοθούν από εκείνους που τα προκάλεσαν, τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, τα κερδοσκοπικά ΜΜΕ. Οι λύσεις δεν μπορεί να δοθούν μέσα από μια, δήθεν ουδέτερη, πολιτική συναίνεσης με το δικομματισμό.

Να αντιστρέψουμε την οικολογική κρίση
με τα κινήματα των πολιτών – με την αριστερά

Με τη δράση του, ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή αλλά και με τη συμμετοχή του σε κινήματα σ’ όλη την Ελλάδα, βρέθηκε απέναντι σε μεγάλα και επώνυμα, οικονομικά συμφέροντα. Είναι η μόνη δύναμη που δεν λογάριασε το πολιτικό κόστος της αντιπαράθεσης για το περιβάλλον κι αγωνίστηκε:
·    ενάντια στην αναθεώρηση των άρθρων 24 και 117 του Συντάγματος
·    για την προστασία των δασών και δασικών εκτάσεων
·    ενάντια στην εισαγωγή του λιθάνθρακα και την ρυπογόνο ηλεκτροπαραγωγή
·    για τον έλεγχο των βιομηχανικών και εξορυκτικών δραστηριοτήτων
·    ενάντια στα μεγάλα φράγματα και την ιδιωτικοποίηση του νερού
·    για την ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες
·    για την υπεράσπιση των πάρκων και ελεύθερων χώρων στα αστικά κέντρα
·    για την προστασία της υγείας από κεραίες και τη ρύπανση κάθε μορφής

Η οικολογία δεν μπορεί να υποταχθεί στην αγορά και το κέρδος,  δεν είναι μόδα, δεν είναι άχρωμη, δεν είναι γενικώς «ουδέτερη»…
Είναι  καθημερινή πράξη, προτάσεις και αγώνας για μια καλύτερη ζωή!

Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ:

Για την ενέργεια:
·    Σταδιακή απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα και στροφή στην εξοικονόμηση και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, σε αποκεντρωμένη βάση, σε συνεργασία με τις τοπικές κοινωνίες και με σεβασμό στο περιβάλλον.
·    Οριστική απόρριψη των σχεδιασμών για εργοστάσια λιθάνθρακα και πυρηνικής ενέργειας και προσανατολισμός της δημόσιας ΔΕΗ στην καθαρή ενέργεια και όχι στην αγοραπωλησία «δικαιωμάτων ρύπανσης» στα διεθνή χρηματιστήρια.

Για το φυσικό πλούτο:
·    Απόλυτη προστασία για τα δάση και τις δασικές εκτάσεις της χώρας. Ολοκλήρωση των δασικών χαρτών και του δασολογίου. Κατάργηση της εκτός σχεδίου δόμησης. Ανασυγκρότηση των υπηρεσιών δασοπροστασίας σύμφωνα με τα διακομματικά πορίσματα της Βουλής.

·    Όχι στην ιδιωτικοποίηση του νερού. Ορθή διαχείριση των υδάτινων πόρων: Εξοικονόμηση νερού με έμφαση στον αγροτικό τομέα. Ήπιες παρεμβάσεις με έργα μικρής κλίμακας και απόρριψη των μεγάλων φραγμάτων.

·    Έκδοση ρυθμιστικών σχεδίων και κανονισμών για τις φυσικές προστατευόμενες περιοχές, θέσπιση θαλάσσιων περιοχών απόλυτης προστασίας από την αλιεία μεγάλης κλίμακας.

·    Απόρριψη του -χρεοκοπημένου διεθνώς- μοντέλου της μαζικής τουριστικής ανάπτυξης και των γηπέδων γκολφ. Προώθηση εναλλακτικών ήπιων μορφών τουρισμού, σε σύνδεση με τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε περιοχής.

·    Αυστηρός έλεγχος και περιορισμός των δραστηριοτήτων που επιβαρύνουν υπέρμετρα το περιβάλλον: βιομηχανίες, μεταλλεία, αυτοκινητόδρομοι, κεραίες κ.ά.

Για τα αστικά κέντρα:

·    Ανάσχεση της άναρχης επέκτασης των αστικών κέντρων και διάσωση των τελευταίων αδόμητων χώρων μέσα στις πόλεις. Αναπλάσεις των ελεύθερων χώρων και εξασφάλιση εκτάσεων για χώρους πρασίνου, ήπιας αναψυχής και άθλησης.

·    Αναβάθμιση του σιδηροδρόμου και των δημόσιων μέσων μεταφοράς, ιδιαίτερα σταθερής τροχιάς. Εφαρμογή πολιτικών για «πόλεις χωρίς αυτοκίνητα». Όχι στην κατασκευή αυτοκινητόδρομων που έχουν αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

·    Εφαρμογή πολιτικών πρόληψης, επαναχρησιμοποίησης, ανακύκλωσης και κομποστοποίησης των αστικών απορριμμάτων. Απόρριψη της καύσης των στερεών αποβλήτων και της ιδιωτικοποίησης της διαχείρισής τους. Όχι στην χωροθέτηση μονάδων αποβλήτων σε επιβαρημένες περιοχές.

Για τη δημοκρατική θωράκιση του περιβάλλοντος

·    Κωδικοποίηση του θεσμικού πλαισίου και ίδρυση ανεξάρτητου υπουργείου περιβάλλοντος, με ουσιαστική οργανωτική υποστήριξη και επαρκείς δημόσιους πόρους.

·    Συμμετοχή των πολιτών σε όλα τα επίπεδα λήψης αποφάσεων, θωράκιση και αναβάθμιση των επιθεωρήσεων περιβάλλοντος και των μηχανισμών δικαστικού ελέγχου.

ΣΥΡΙΖΑ
για τον οικολογικό μετασχηματισμό
για τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι το κέρδος

Για την αντιμετώπιση της σημερινής πολύπλευρης, οικολογικής και κοινωνικής, κρίσης απαιτούνται ριζικές ανακατατάξεις στο κυρίαρχο πρότυπο παραγωγής και κατανάλωσης. Χρειάζεται ουσιαστική αλλαγή πολιτικής, χρειάζονται συγκρούσεις.

Αρνούμαστε μια «πράσινη ανάπτυξη» σαν αυτή που προβάλλουν τα κυρίαρχα κόμματα, οι πολυεθνικές και τα ΜΜΕ. Οι λύσεις δεν μπορεί να δοθούν από όσους ευθύνονται για τη σημερινή υποβάθμιση και καταστροφή του περιβάλλοντος.
Απάντηση στην κρίση δεν μπορεί να είναι η «περιβαλλοντικά ευαίσθητη» οικονομία της αγοράς, δεν μπορεί να είναι η μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση της φύσης!

Στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ κεντρικός στόχος είναι ο συνολικός οικολογικός μετασχηματισμός της οικονομίας και κοινωνίας:
è    η προάσπιση του δημόσιου φυσικού πλούτου και των βασικών κοινωνικών αναγκών
è    η ριζική ανασυγκρότηση της παραγωγής με βάση τις επιστημονικές αρχές της αειφορίας
è    η προώθηση τοπικών εξειδικεύσεων και της ισόρροπης ανάπτυξης στην περιφέρεια
è    η δημιουργία, σταθερών και ποιοτικών, θέσεων εργασίας με αντικείμενο το περιβάλλον
è    η ενθάρρυνση νέων μορφών συλλογικής οργάνωσης της παραγωγής, πχ. συνεταιρισμοί
è    η δημοκρατική αποκέντρωση και ο κοινωνικός έλεγχος της ανάπτυξης

Για ένα οικολογικό μοντέλο ανάπτυξης που θα βάζει μπροστά τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι το κέρδος, χρειάζεται η ανάπτυξη μαζικών κοινωνικών αγώνων, η συμμετοχή των πολιτών, ένας ριζικά διαφορετικός πολιτικός συσχετισμός…

είναι στο χέρι μας!

Ενας παλιός φίλος, μόνος του, κοιτάζει στο παράθυρό του συχνά (για να μην ξεχάσει τον κόσμο απ’ έξω)

και πάντα βλέπει τα όνειρα της σημυδιάς: τα τοπία δηλαδή που δεν μεταναστεύουν.

Για να είμαι όπως πάντα καθαρός. Προς τις αναγνώστριες και τους αναγνώστες. Τους μόνους προς τους οποίους αισθάνομαι την ανάγκη να δίνω εξηγήσεις και να απολογούμαι.

Την Κυριακή 6.ΙΧ.2009 ο κ. Αλέξης Τσίπρας, σε συνάντηση μεταξύ μας, μου ζήτησε να τεθώ επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Θεώρησα μεγάλη την τιμή, αλλά και την ευθύνη κι ως εκ τούτου του αντιπρότεινα να μπω στο ψηφοδέλτιο μεν, αλλά στην τελευταία θέση δε. Ο κ. Τσίπρας δεν το δέχθηκε, επέμεινε στην πρότασή του. Μου ζήτησε να το σκεφτώ και να έχουμε νέα επικοινωνία.

Ακολούθως, ως όφειλα εκ της φύσεως της δουλειάς μου, ενημέρωσα τον διευθυντή και τον εκδότη της «Ε» για την πρόταση αυτή. Η συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας δεν ήταν πρόβλημα -άλλωστε είχα συμμετάσχει ξανά στις εκλογές του 2004 στην τελευταία θέση- όμως η πρώτη θέση ήταν. Η άποψη του εκδότη της «Ε» ήταν πως η ένταξη σε πιθανόν εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο θα ακύρωνε την ανεξαρτησία της γνώμης μου ως σκιτσογράφου και σχολιαστή. Σεβαστή.

Η άποψη η δική μου ήταν και είναι ότι ουδέποτε είχα γνώμη ανεξάρτητη απ’ την ιδεολογία μου. Η οποία ιδεολογία φανερά και διαρκώς όλα αυτά τα χρόνια διαπερνά και τα σκίτσα και τα σχόλιά μου, καθώς καλά γνωρίζετε όλοι σας, είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε με όσα λέω και κάνω.

Στη συνέχεια μίλησα με λίγους εκλεκτούς ανθρώπους που όλοι με παρότρυναν να δεχθώ την πρόταση του κ. Τσίπρα -μεταπείσθηκα και τη δέχθηκα. Ενημέρωσα τον Αλέξη και χάρηκε, ενημέρωσα και τον εκδότη της «Ε» και προβληματίσθηκε. Επανέθεσε το θέμα του ασυμβίβαστου βουλευτή – σκιτσογράφου σε μια εφημερίδα που θέλει να είναι ανεξάρτητη από τις κομματικές εξαρτήσεις των εργαζομένων σε αυτή. Αποψη σεβαστή (παρ’ ότι τέτοιαν εξάρτηση εις ό,τι με αφορά δεν έβλεπα) και ζήτησα από τον κ. Τεγόπουλο την απόλυσή μου. Δεν την αρνήθηκε, αλλά και δεν προχώρησε σε αυτήν. Μείναμε με τις σκέψεις μας.

Τη Δευτέρα 7.ΙΧ.2009 ενημέρωσα την κυρία Μάνια Τεγοπούλου για την υποψηφιότητά μου περί την οποίαν δεν εξέφρασε αντίρρηση. Ομως το βράδυ της ίδιας ημέρας με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να αποσυρθώ από επικεφαλής υποψήφιος. Αρνήθηκα.

Στη συνέχεια μού ζήτησε την παραίτησή μου αν εκλεγώ, αλλά επίσης την παραίτησή μου κι αν δεν εκλεγώ, διότι η ανεξαρτησία της γνώμης μου θα έχει και στη μια περίπτωση και την άλλη τρωθεί. Αρνήθηκα. Διότι η ανεξαρτησία της γνώμης μου πριν από όλα αυτά, μετά από όλα αυτά και για πάντα θα είναι συνάρτηση της ιδεολογίας μου – όπως πιστεύω ότι συμβαίνει με όλους τους πολίτες. Ζήτησα λοιπόν από την κυρία Τεγοπούλου την απόλυσή μου. Αρνήθηκε. Ζήτησε την παραίτησή μου. Αρνήθηκα.

Φαίνεται ότι δύο αρνήσεις κάνουν μιαν κατάφαση (της μεσοβασιλείας)· και μείναμε σε αυτήν.

Ακολούθησαν έντονες συζητήσεις και θυελλώδεις διαβουλεύσεις όλων με όλους (συνηθίζεται αυτό στην «Ε»), αποδραματοποιήθηκαν ορισμένα πράγματα και εις ό,τι με αφορούσε η απαίτηση για παραίτηση και η ανταπαίτηση για απόλυση ανακλήθηκαν αμοιβαίως, αφήνοντας στον καιρό και τη σκέψη την ίαση ή τον χωρισμό των πραγμάτων και των προσώπων.

Το πρωί της Πέμπτης 17 Σεπτεμβρίου 2009 με κάλεσε ο κ. Τσίπρας στο τηλέφωνο και μου ανακοίνωσε ότι από ορισμένους συντρόφους του στον ΣΥΝ κι ορισμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ηγέρθησαν αίφνης ορισμένες αντιρρήσεις για την υποψηφιότητά μου ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας. Θα το (ξανα)συζητούσαν στα όργανα! Τον ευχαρίστησα και του είπα ότι θα περιμένω τι θα πουν τα όργανα.

Τα όργανα μίλησαν λίγο αργότερα και μου είπαν (ο κ. Θεωνάς εκ μέρους τους) αν θα μπορούσα να μπω σε μιαν άλλη θέση στο ψηφοδέλτιο, τους ευχαρίστησα και αρνήθηκα. Υποψήφιος με το ζόρι, ή υποψήφιος που θα έκανε ζημιά στον αγώνα τους, ή υποψήφιος απότοκο ενός ακόμη συμβιβασμού (ποίων με ποίους;) δεν ήθελα να γίνω.

Τα ίδια είπα και τον κ. Αλέξη Τσίπρα που με πήρε αμέσως μετά τηλέφωνο. Τον ευχαρίστησα για την τιμή που μου έκαμε με αυτήν του την πρόταση, η οποία όμως, απ’ ό,τι φάνηκε, δεν είχε την καθολική αποδοχή στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως απαιτείται σε αυτές τις περιστάσεις, και του ευχήθηκα καλόν αγώνα.

Κατόπιν όλων τούτων, αγαπητές αναγνώστριες και αναγνώστες, θα φύγω άδειαν ολιγοήμερη προς κάθαρσιν αναγκαίαν (μια ψυχή την έχουμε, μην την μπαϊλντίζουμε) και θα επιστρέψω σύντομα στην παρέα μας.

Αν δεν βάλουν τα γέλια οι θεοί…

ΥΓ. Η εξαίρεσή μου από το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ είναι θεμιτή. Η προσπάθεια όμως, προκειμένου να αιτιολογηθεί αυτή η εξαίρεση, να σπιλωθεί από ορισμένους του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ η υπόληψή μου με την κατηγορία ότι είμαι «εθνικιστής» ή ότι ως εκλεγμένος βουλευτής θα μπορούσα να ψήφιζα θέσεις του ΚΚΕ ή του ΛΑΟΣ, είναι απλώς χυδαίες. Και συνιστούν ντροπή για αυτούς που τις υιοθέτησαν και τις αποδέχθηκαν.

Ναι αυτός είναι ο χώρος μας με το brand name ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ κατ αρχήν… Λίγη σημασία έχει όμως για την κοινωνία οι λέξεις που έπονται. Είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, στις 4 Οκτώβρη έχουμε εθνικές εκλογές. Όλα όσα ζήσαμε τους τελευταίους μήνες (και πριν τις ευρωεκλογές φυσικά) έχουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο πληγώσει όχι μόνο τον κόσμο αλλά και την χαμηλή και μεσαία στελέχωση του χώρου μας (ίσως και ανεπανόρθωτα). Οι εκλογές μας βρίσκουν μουδιασμένους και σε μια φάση που σχεδόν όλοι ακόνιζαν τα μαχαίρια τους εν όψει συνεδριών, κεντρικών επιτροπών, γραμματειών, δηλώσεων στα ΜΕΕ και άλλα τέτοια. Ευτυχώς ο Καραμανλής μας επαναφέρει με βίαιο και επιτακτικό τρόπο στην πραγματικότητα (δεν το έκανε για εμάς φυσικά). Η ομφαλοσκόπηση πρέπει να σταματήσει τώρα, και μέσα στον κυκεώνα των ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων ο χώρος μας να δώσει μια εξαιρετικά κρίσιμη μάχη. Μάχη όχι μόνο για την εκλογική του επιβίωση και την είσοδο του στη βουλή, αλλά μάχη για να επηρεάσει την συνολική πολιτική κατάσταση στη χώρα που πάει απ το κακό στο χειρότερο.
Δυστυχώς, κυρίως μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και  μέσα στο κόμμα υπάρχει ένα κομμάτι στελεχών που «μισεί» πολιτικά τον Συνασπισμό. Δηλαδή την ιδέα ενός κόμματος της αριστεράς πέρα από την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία, πόσο μάλλον την νεοφιλελεύθερη εκδοχή της, και περά από το κομμουνιστικό ρεύμα που ηττήθηκε παταγωδώς στα τέλη του περασμένου αιώνα. Ένα τέτοιο κόμμα πολυτασικό, με δημόσια εκφορά του λόγου και από την μειοψηφία, με οικολογική ευαισθησία, με ριζοσπαστικές μεταρρυθμιστικές προτάσεις, με πρόγραμμα, που δεν αδιαφορεί για την κεντρική πολιτική σκηνή, ένα κόμμα της αριστεράς οριοθετημένο και έξω απο τον αριστερισμό, το θεωρούν ρεφορμιστική σούπα . Ο ΣΥΝ απ αυτούς αντιμετωπίζεται ως βάθρο για την μετάβασή σε μια άλλη κατάσταση. Μια άλλη εκδοχή της αριστεράς με πιο αντί και όχι χαρακτηριστικά είναι ο στόχος. Είναι προφανής και η αποστροφή τους για την ευρωπαϊκή αριστερά και το ΚΕΑ και η λαγνεία τους για την αντικαπιταλιστική αριστερά και τον αριστερισμό κυρίως στην Γαλλία αλλά και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτή η αντίληψη αντιμετωπίζει ως μαζικό χώρο το ρεύμα της ανανεωτικής αριστεράς (πολύ ευρύτερο απο την ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ) αλλά και τον Συνασπισμό συνολικά. Γι αυτούς τους συντρόφους μέρος του ΣΥΝ συκοφαντείται ότι εγκολπώνει το πολιτικό σχέδιο του νεοφιλελευθερισμού ότι είναι μια καλά μακιγιαρισμένη κεντροαριστερά και εσχάτως δια στόματος Κοροβέση ότι τα παίρνει. Αυτή η άποψη για να επιβιώσει πρέπει να υποβιβάσει τον ρόλο του Συνασπισμού μέσα στο συμμαχικό σχήμα, πρέπει να επιτύχει την ρευστοποίηση και την διάχυση των κομματικών δυνάμενων σε μια νέα φλου κατάσταση, πρέπει να επιτύχει την περιθωριοποίηση των ιδεών της ανανεωτικής αριστεράς, πρέπει να επιτύχει την συκοφάντηση των εκφραστών αυτής της θέσης και την πολιτική τους απομόνωση.
Βέβαια, πέρα απο τα στελέχη και τις συμφωνίες κορυφής υπάρχει και η κοινωνία, όπου υπάρχει έντονη η ανησυχία για μια δημοκρατική, οικολογική, μεταρρυθμιστική, ριζοσπαστική αριστερά που ζει και αναπνέει μέσα στα κοινωνικά κινήματα, προσπαθεί να το μολύνει και μολύνεται απο αυτά. Αυτή η αριστερά βρίσκεται αυτή την στιγμή μέσα στον ΣΥΝ και σ΄ αυτές τις εκλογές θα δώσει την μάχη με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που θα δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας, δεν θα είναι εύκολο να εκφράσει αυτό το ρεύμα. Το οποίο σταδιακά μετά τις εκλογές του 2007 και την δημοκοπική έκρηξη μένει πολιτικά άστεγο με αποκλειστική ευθύνη της ηγεσίας του ΣΥΝ.
Μπορούσαμε σ αυτές τις εκλογές να έχουμε ως προμετωπίδα το πρόγραμμα του ΣΥΝ και τον κομβικό ρόλο που μπορεί να παίξει στην κεντρική εκφορά του πολιτικού μας λόγου. Θα συμφωνούν οι άλλοι 10 αρχηγοί ή θα είναι συμβιβασμένο γι αυτούς;
Θα έπρεπε να φωνάζουμε για την ανάγκη πολιτικής συνεννόησης με τους Οικολόγους Πράσινους για κοινή κάθοδο σ’ αυτές τις εκλογές για να μπορέσει να δημιουργηθεί ένας πόλος της αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας έξω απο την στενή δικομματική εναλλαγή ΠΑΣΟΚ-ΝΔ που θα επηρέαζε τα πράγματα και θα δημιουργούσε ρήγματα στον διπολισμό, που με δικές μας ευθύνες αναστηλώνεται. Ένας πόλος εναλλακτικός στην ακροδεξιά που προσπαθεί να παίξει ρυθμιστικό ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αφορά καμία άλλη συνιστώσα αυτή η ιστορία;
Να στοχαστούμε συλλογικά αν είναι στόχος η μη αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ; Προφανώς είναι! Και τι θα γίνει μετά; Θα τους κάνουμε δώρο ένα βιβλίο 500 σελίδων περίπου… Το πρόγραμμα! Και θα περιμένουμε το τηλέφωνο να χτυπήσει. Χωρίς αυταπάτες…
Η αριστερά μπορεί να είναι μια χρήσιμη πολιτική δύναμη, γι’ αυτό πρέπει να βγει ενισχυμένη απ’ αυτήν την κάλπη και να παίξει και ρόλο με παρεμβάσεις και προτάσεις για να βγει η χώρα απο την κρίση αλλά και για να αντιμετωπίσει την διευρυνόμενη οικολογική πίεση, που θα αρχίσει σε λίγα χρόνια να επιδρά με μετρήσιμους όρους σε αυτό που λέμε σήμερα οικονομία. Η αριστερά είναι η μόνη που μπορεί να αποτελέσει ανάχωμα στην νέο συντηρητική στροφή της κοινωνίας. Με αυτά πρέπει να ασχολείται η αριστερά, με την πολιτική, και να το δείχνει και προς την κοινωνία.
Αυτή η αριστερά που ονειρευτήκαμε θα υπάρξει γιατί υπάρχει ισχυρό κοινωνικό ρεύμα σ’ αυτή την κατεύθυνση. Δεν ξέρω πως θα την λένε αλλά θα υπάρξει και μακάρι να την λένε κάτι με ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ.

Κώστας Ζαχαριάδης
Μέλος ΚΣ Νεολαίας ΣΥΝ

Αριστερά και Πρόοδος είναι έννοιες συμπεφυμένες και αλληλοσυμπληρούμενες. Πρόοδος δίχως Αριστερά δεν υπάρχει – τουλάχιστον πρόοδος που να αγγίζει και να έχει στο κέντρο της τον άνθρωπο. Από την άλλη, Αριστερά που δεν είναι προοδευτική, που δεν ανανεώνεται, αυτοαναιρείται.
Παρολ΄ αυτά, σήμερα, ορισμένοι φέρουν ως αποκλειστική πηγή παραγωγής της προοδευτικής σκέψης, το δικομματικό κατεστημένο και τους θιασώτες του, με την Αριστερά να χαρακτηρίζεται ως άκαμπτη, ιδεολογικά αγκυλωμένη και ατελέσφορη. Επικαλούμενοι την ιδεολογική αφετηρία της Αριστεράς και τη σταθερή αναφορά της στο σοσιαλισμό, βιάζονται αυτόματα να τη μετατοπίσουν έξω από το πλαίσιο του σύγχρονου πολιτικού ρεαλισμού, απωθώντας την στο περιθώριο των ανώφελων ή ασύμφορων δυνάμεων της πολιτικής ζωής.
Παραγκωνίζοντας την «αναχρονιστική» και αδύναμη σε εκλογικά ποσοστά Αριστερά στα αποδυτήρια του χώρου πολιτικής δράσης, αυτός μένει ακέραιος για εκμετάλλευση από τα δύο μεγάλα κόμματα που μόνο αυτά έχουν προοπτική να αναλάβουν κυβερνητική εξουσία. Έτσι, εντελώς κοντόφθαλμα, επιπόλαια και συνάμα αντιδημοκρατικά, διοικητικοί, θεσμικοί και οικονομικοί παράγοντες, δημοσιογράφοι και λοιποί ελεγκτές και θεράποντες της εξουσίας καταγίνονται στο παιγχνίδι της ανάδειξης του ενός ή του άλλου μεγάλου κόμματος ως το πλέον αποτελεσματικό και αποδοτικό για την κατάκτηση της κοινωνικής προόδου. Και βέβαια, για τον «ευρύτερο δημοκρατικό χώρο» τούτος ο ρόλος απονέμεται «αυτοδικαίως» στο ΠΑΣΟΚ. Με τον τρόπο αυτό, δεν μπορεί παρά να προσεγγίζουν με καταφρόνηση και περιπαιχτική διάθεση κάθε φορέα αριστερής έκφρασης, όταν κάνει λόγο σε θέματα διακυβέρνησης. Εντούτοις, παραγνωρίζουν πως η ανανεωτική Αριστερά συνταιριάζοντας το όραμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού με την ενδελεχή κατανόηση των ιδιαιτεροτήτων της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας, μπορεί και αναπτύσσει πολιτικά προτάγματα στην κατεύθυνση διαμόρφωσης και καθορισμού του φάσματος διακυβέρνησης της χώρας.
Η ανανεωτική Αριστερά, ανέκαθεν, χαρακτηριζόταν για την πρωτοπόρο πολιτική της αναφορικά με θέματα Παιδείας, Οικονομίας, Ανάπτυξης, Εργασίας, Πρόνοιας, Δικαιοσύνης λειτουργώντας σε όφελος των κοινωνικών δυνάμεων που εκπροσωπεί: τους εργαζόμενους, τους μικροεπιχειρηματίες, τα μικρομεσαία στρώματα, τους αγρότες, τους νέους, τους επιστήμονες και διανοούμενους. Μέχρι τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, η ανανεωτική Αριστερά μέσα από ξεκάθαρες και βαθιά ριζοσπαστικές προτάσεις που στόχευαν λυσιτελώς στην ικανοποίηση πρωταρχικών λαϊκών αναγκών και στην εμπέδωση της δημοκρατίας, διαφαινόταν ως η δεξαμενή διοχέτευσης καινοτόμου και ρηξικέλευθης πολιτικής ενέργειας στην ελληνική κοινωνία. Παρά ταύτα, η αλλαγή των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών με την επιφερόμενη ισοπέδωση της αριστερής ιδεολογίας και την απρόσκοπτη επικράτηση των καπιταλιστικών αξιών της αγοραίας οικονομίας, οδήγησαν στην αλλοίωση της αντίληψης για την ανανεωτική Αριστερά της καινοτομίας – παρά τη διαχρονικότητα και τον ανεξάλειπτο ριζοσπαστισμό που αποπνέουν οι πάγιες θέσεις αυτής. Με την διεύρυνση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης ο αριστερός λόγος περιφρονείται σαν παρωχημένος και αποχυμωμένος.
Στο μεταξύ, η εκδηλούμενη τον τελευταίο καιρό απορρύθμιση της ανανεωτικής Αριστεράς μέσα από τις περιδινήσεις της στο ΣΥΡΙΖΑ και τη συνακολουθείσασα εσωστρέφεια, έρχεται να εξυπηρετήσει τον κραταιό δικομματισμό κατά τον πιο ανέλπιστο για εκείνον τρόπο. Το κατεστημένο βολεύεται από την ανάδειξη της εικόνας μιας έρπουσας υπό την πίεση των εξελίξεων, ασθμαίνουσας ανανεωτικής Αριστεράς που τυλιγμένη στο πολιτικό σάββανο απρόσφορων και δύσκαμπτων σχημάτων συνεργασίας, δεv δύναται να επιδράσει πάνω στις κοινωνικές διεργασίες.
Με τη σειρά τους, οι γνωστοί προαναφερθέντες κύκλοι πλειοδοτούν στην προβολή των κομμάτων εξουσίας ως των μοναδικών εκφραστών προοδευτικών θέσεων – όπως αυτές, βέβαια, στοιχειοθετούνται μες στο επικρατούν κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Εξάλλου, αυτό είναι το επίδικο. Δηλαδή, η επαρκέστερη διαχείριση του καπιταλιστικού μας συστήματος, η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της οικονομικής ολιγαρχίας και των υποκτακτικών της. Όσο για την Αριστερά, στην καλύτερη περίπτωση, με μία δόση οικτίρουσας συμπάθειας, τής επιφυλάσσουν μια θέση στο πολιτικό σκηνικό «τιμής ένεκεν» για λόγους ιστορικής επιβίωσης, σαν μουσειακό έκθεμα. Κάποιοι άλλοι, κατηγορούν την Αριστερά για έλλειψη προγράμματος, καταμαρτυρώντας ότι εμμένει στον καταγγελτικό λόγο.
Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν στιγμές που η Αριστερά φαντάζει να περιορίζει το ρόλο της στην προστασία κατακτημένων δικαιωμάτων. Πρόκειται, όμως, για δικαιώματα που χτυπιούνται από αυτήν ακριβώς την αντιλαϊκής κατεύθυνσης πολιτική «προόδου» που εφαρμόζουν ενδεδυμένοι το μανδύα ενός κάλπικου προοδευτισμού το δικομματικό μοντέλο εξουσίας και οι συνδαιτημόνες τους.
Εκείνο, όμως, που διαχέεται από τα υποταγμένα στο σύστημα ΜΜΕ είναι η αντίληψη για μια Αριστερά των συντηρητικών αντανακλαστικών και της αναξιότητας και ένα σύστημα εξουσίας της δράσης και της εξέλιξης.
Η ανανεωτική Αριστερά πέρα από τη συστράτευση των δυνάμεών της στην προάσπιση των διακυβευόμενων κοινωνικών δικαιωμάτων, οφείλει να αναδιοργανωθεί στον τομέα της προβολής των ιδεών της ανακαινισμένων, διυλισμένων, αποκρυσταλλωμένων, που να στοχεύουν σε συγκεκριμένα ζητήματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως με τη δράση της μπορεί να ελέγξει την εξουσία, μετέχοντας με τον τρόπο αυτό στη διαμόρφωση πολιτικής σε κυβερνητικό επίπεδο. Και όταν η ανανεωτική Αριστερά καταθέτει διαυγή πολιτικό λόγο, καταγράφοντας προγραμματικές θέσεις και προτάσεις, δεν πρέπει να την αφήνουμε να διασύρεται ούτε από τις δυνάμεις της ολιγοκρατίας, που με εμπαιγμό θα σπεύσουν να την κατηγορήσουν για ροπή προς κυβερνητισμό, ούτε από «ημέτερους» συντρόφους που θα της πιστώσουν αποκήρυξη των επαναστατικών κατηχήσεων ή παρέκκλιση από το δρόμο του αντισυστημικού αγώνα.
Το ζήτημα της δημιουργίας ενός πλατέος και συνεχώς διευρυνόμενου μετώπου δημοκρατικής πάλης που θα συμβάλει στην προώθηση των υγιών προοδευτικών δυνάμεων των εργαζομένων στην εξουσία, προβάλλει πάντα επίκαιρο για την ανανεωτική Αριστερά.
Η πορεία προς τη συνάντηση της ανανεωτικής Αριστεράς σε ένα απώτερο σημείο διάδρασης με τις προωθημένες δυνάμεις της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας προδιαγράφεται κάθε άλλο παρά εργώδης και ανέφελη, στις μέρες μας. Ωστόσο, προχωρώντας λίγο βαθύτερα στη σκέψη μας, εκεί που πρέπει να εστιάσουμε είναι στη δυναμική που θα προκύψει μέσα από τη μέθεξη των προοδευτικών δυνάμεων. Η ενέργεια που θα παραχθεί από τη μεταξύ τους αλληλεπίδραση θα αρθρώσει νέους κοινωνικούς προσδιορισμούς και αναφορές, μακριά από τις εγνωσμένες πολιτικές βεβαιότητες. Θα καταρτίσει σημεία εκκίνησης για τη συγκρότηση νεότευκτων κοινωνικών συσχετισμών που θα θέσουν τη βάση μιας πραγματικά προοδευτικής διακυβέρνησης για να σπάσουν οι κρουνοί, και να ξεπηδήσουν οι πολιτικοί χυμοί που θα μας σύρουν πιο κοντά στοv ευκταίο δημοκρατικό σοσιαλισμό.
Επομένως, όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να παρουσιάζουν την ανανεωτική Αριστερά άγονη και αφυδατωμένη από πρωτοποριακές προτάσεις, αυτή έχει καί εμπνευσμένο όραμα καί επεξεργασμένες θέσεις! Όραμα που ναρκοθετεί αυτές τις ίδιες τις επιδιώξεις τους, και θέσεις που αντιστρατεύονται τις πολιτικές τους. Η αναγκαιότητα δραστικής παρουσίας του ΣΥΝ στην πολιτική ζωή του τόπου διαγράφεται αδήριτη, καθώς προβάλλει ως η εγγυήτρια δύναμη για μια προοδευτική διακυβέρνηση, ως ο καταλύτης για την απόδραση από το νεοφιλελεύθερο συντηρητισμό, για τη δημοκρατική ανατροπή.
Μολαταύτα, εξυπακούεται πως στο δρόμο της προσπάθειας για να κατορθώσει τη συναίνεση των προοδευτικών δυνάμεων, η ανανεωτική Αριστερά οφείλει να επιδείξει ανυπότακτο αριστερό φρόνημα και να διατηρήσει απαρασάλευτες τις ιδεολογικές της αναφορές. Ειδάλλως, λανθάνει ο κίνδυνος να ατροφήσει η αριστερή της δυναμική και υπόσταση, να καταστεί ενσωματώσιμη στην προοπτική του καπιταλισμού και της διαχείρισής του. Τότε, η εξέλιξη για αυτήν δεν θα είναι άλλη παρά να αποστερηθεί το λαϊκό της έρεισμα και να αναιρέσει την απολυτρωτική, αγωνιστική πολιτική της φύση. Ποικίλα είναι τα σχετικά παραδείγματα βλαβών και τραυμάτων που υπέστη διαχρονικά η Αριστερά σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Ξεκινώντας από τα ΚΚ Ιταλίας και Γαλλίας, έως την ιταλική Κομμουνιστική Επανίδρυση στις μέρες μας, που μετέχοντας ανυποψίαστα ή άκριτα και απερίσκεπτα σε «προοδευτικές» κυβερνήσεις υπέστησαν τη φθορά των κομμάτων εξουσίας που τα χρησιμοποίησαν και τα απονεύρωσαν.
Κατά συνέπεια, η ανανεωτική Αριστερά παραθέτει συγκεκριμένα σημεία ανάληψης κοινής δράσης, όπως αυτά προκρίνονται από τις κοινωνικές και κινηματικές δυνάμεις που εκπροσωπεί. Ψηλαφώντας την υπάρχουσα πολιτική πραγματικότητα, το ΠΑΣΟΚ από τη μία απευθύνει άτονες και αόριστες κλήσεις συνεργασίας στο ΣΥΝ, ενώ την ίδια στιγμή ακυρώνει και δυναμιτίζει το όποιο νόημά τους, μέσα από τη σκαιή τακτική της μονότονης διακήρυξης του απέλπιδος, μικροκομματικού και μυωπικού αιτήματος για την επίτευξη εκλογικής αυτοδυναμίας.
Η αφερεγγυότητα της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ που από χρόνια μένει παραδομένη στο νεοφιλελεύθερό της οίστρο, έχει οδηγήσει την ανανεωτική Αριστερά να πάψει να επιδεικνύει μεγαθυμία και γενναιοφροσύνη σε τέτοιες κενές προτάσεις. Άλλωστε, ο ΣΥΝ δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε ως το αριστερό πλυντήριο των νεοφιλελεύθερων λεκέδων του ΠΑΣΟΚ, ούτε ως το αριστερό εξαγνιστήριο των κυβερνητικών του ανομημάτων. Παρακάμπτοντας τις απρόθυμες ηγετικές ομάδες του ΠΑΣΟΚ που κινούνται σε πολιτικές διευθύνσεις ασύμβατες με τις δικές της, η ανανεωτική Αριστερά ας διατρανώσει τον επεξεργασμένο πολιτικό της λόγο για δημοκρατική διακυβέρνηση. Πολίτες με δημοκρατικές ευαισθησίες που αγανακτισμένοι από τη στρεβλή πλεύση του ΠΑΣΟΚ κατέστησαν απόλιδες και ανέστιοι του πολιτικού στερεώματος, συνειδητοποιώντας την υπεροχή των θέσεων της ανανεωτικής Αριστεράς, θα συμπαραταχθούν στον αγώνα για την οικοδόμηση του ρεύματος της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας για τη δημοκρατική αλλαγή και ρήξη.
Καταλήγοντας, ο Συνασπισμός, φέροντας το εξυψωτικό ιδεολογικό φορτίο των αξιών της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς οφείλει να συνεχίσει να εμπνέει τους νέους που ψάχνουν να βρουν ανταπόκριση στις ανάγκες και στις προσμονές τους, ζώντας μες σε ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα που καθημερινά και μεθοδικά μάς εξανδραποδίζει και μάς πατάσσει. Έχουμε τη δυνατότητα να το αποτινάξουμε, συστρατευόμενοι στην αριστερά του 21ου αιώνα, στο ΣΥΝ!

Γιάννης Δημητριάδης

1. Γιατί βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών αγώνων. Στο πλευρό των πιο αδύναμων, των ανέργων, της γενιάς των 700 ευρώ.

2. Γιατί υπερασπίστηκε τα δημόσια αγαθά, τις κοινωνικές υπηρεσίες και το περιβάλλον από την εμπορευματοποίηση.

3. Γιατί οι πολίτες δεν έχουν περιμένουν τίποτα άλλο από τη Νέα Δημοκρατία, ούτε από το ΠΑΣΟΚ. Μόνο εύκολες υποσχέσεις που διαψεύδονται όταν έρθουν στην εξουσία.

4. Γιατί η ψήφος στη Νέα Δημοκρατία είτε στο ΠΑΣΟΚ, είναι ψήφος για την διάλυση του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών σχέσεων. Είναι ψήφος στα golden boys του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του ΟΟΣΑ, που απαιτούν να καθορίζουν την οικονομική και κοινωνική πολιτική της χώρας.

5. Γιατί δεν γίνεται να βγούμε από την κρίση ενισχύοντας αυτούς που την προκάλεσαν: τις ανεξέλεγκτες αγορές, τις Τράπεζες, το μεγάλο κεφάλαιο και τα κόμματα που τους εκπροσωπούν.

6. Γιατί η κρίση αντιμετωπίζεται μόνο με νέες θέσεις εργασίας, προστασία από τις απολύσεις, στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων, βοήθεια στις μικρές επιχειρήσεις, αύξηση των κοινωνικών δαπανών.

7. Γιατί η χώρα μας δεν αντέχει άλλο να ξοδεύει δισεκατομμύρια ευρώ για Ατλαντικούς εξοπλισμούς και μίζες, την ώρα που το κοινωνικό κράτος εγκαταλείπεται στην τύχη του.

8. Γιατί η δημόσια δωρεάν παιδεία και η δημόσια υγεία είναι δικαίωμα για όλους. Και αυτό το δικαίωμα πρέπει να το υπερασπιστούμε.

9. Γιατί το όνειρο των νέων παιδιών, δεν χωράει στην ανεργία, τα προγράμματα stage, την επισφάλεια, τη μαύρη εργασία, τις δουλειές του ποδαριού.

10. Γιατί η δημόσια διοίκηση δεν είναι φέουδο της εκάστοτε κυβέρνησης, ούτε εργαλείο κομματικών πελατειακών σχέσεων.

11. Γιατί οι κυβερνήσεις των δύο μεγάλων κομμάτων, μας κληροδότησαν το πιο άδικο φορολογικό σύστημα της Ευρώπης.

12. Γιατί οι δημόσιες επιχειρήσεις πρέπει να λειτουργούν με κριτήριο την κοινή ωφέλεια και όχι την κερδοσκοπία.

13. Γιατί οι αγρότες χρειάζονται στήριξη ώστε να μπορέσουν να δουλέψουν και να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

14. Γιατί τα δάση, οι ακτές, τα ποτάμια, ο φυσικός πλούτος της χώρας δεν είναι για εμπορική εκμετάλλευση. Ανήκουν σε όλους και πρέπει να προστατεύονται.

15. Γιατί οι άφθονες διακηρύξεις περιβαλλοντικής ευαισθησίας δεν αρκούν για να προστατεύουν το περιβάλλον. Χρειάζονται αγώνες. Και σύγκρουση με συγκεκριμένα συμφέροντα.

16. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μοναδική πολιτική δύναμη που αντιστέκεται αποφασιστικά στην ξενοφοβία, τον ρατσισμό, τον ακροδεξιό λαϊκισμό.

17. Γιατί το μέλλον μας δεν είναι οι κάμερες, οι παρακολουθήσεις, τα υπερσύγχρονα και πανάκριβα όπλα της αστυνομίας. Είναι η δημοκρατία και ο σεβασμός στην ελευθερία και τα κοινωνικά δικαιώματα.

18. Γιατί η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ψήφος στον αγώνα των ανθρώπων για καλύτερη ζωή.

19. Γιατί κερδισμένοι είναι πάντα αυτοί που αντιστέκονται και διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Και τα δικαιώματα ολόκληρης της κοινωνίας.

20. Γιατί ψηφίζοντας αριστερά, δεν νοιώθεις εξαπατημένος την επόμενη ημέρα. Και ανοίγεις ένα παράθυρο στην ελπίδα για μια καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία.

Γιάννης Μπαλάφας, Κυριακάτικη Αυγή, 28/06/2009

Σοβαρή εκλογική υποχώρηση του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Κρίση στις σχέσεις Συνασπισμού – ΣΥΡΙΖΑ. Παραίτηση και ανάκλησή της από τον Αλέκο Αλαβάνο. Τα μέλη και οι φίλοι του κόμματος διερωτώνται, θυμώνουν, αναμένουν. Μέσα σ΄ αυτό το κλίμα, είμαστε αναγκασμένοι να δώσουμε πολιτικές απαντήσεις, να προχωρήσουμε σε μέτρα και ενέργειες. Γρήγορα, συντεταγμένα, με σκέψη και συλλογικότητα.

Άμεσα, να ολοκληρώσουμε τις συζητήσεις μας και να προχωρήσουμε σε συμπεράσματα με συνεκτίμηση όλων των απόψεων, χωρίς απολυτότητες, περιχαρακώσεις τασικές και υποκειμενισμούς. Να επιδιώξουμε μια σύνθεση προωθητική.

-Με συνείδηση της δυσκολίας να εντοπίσεις το κύριο, θα ξεχώριζα ως πρώτη προτεραιότητα, να γίνει πιο σαφές και πιο αναγνωρίσιμο το πολιτικό και προγραμματικό στίγμα με το οποίο απευθυνόμαστε στην κοινωνία. Το στίγμα μιας σύγχρονης αριστερής δύναμης, που είναι δημοκρατική και ριζοσπαστική, ανανεωτική και συνεχώς ανανεούμενη. Αυτό σημαίνει βελτιώσεις και προσαρμογές στην πολιτική μας, ώστε να απαντάμε πειστικά με όραμα και ρεαλισμό στα προβλήματα. Δεν μας ταιριάζει η μιζέρια και οι φραστικοί βερμπαλισμοί στο όνομα μιας θολής αντισυστημικότητας.

Θέσεις, προτάσεις, επεξεργασίες περιμένει από εμάς ο κόσμος, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες της οικονομικής κρίσης και αυτή η απαίτηση αναδεικνύει τη σημασία της αξιοποίησης του προγράμματός μας.

Παράλληλα, οφείλουμε να επαναβεβαιώσουμε τον χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ και τη σχέση του με το κόμμα μας. Με σοβαρότητα και χωρίς τετελεσμένα, με καθαρές, συντροφικές κουβέντες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε θα διαλυθεί, ούτε θα αναδειχθεί σε «νέο πολιτικό υποκείμενο», ερήμην του Συνασπισμού και των άλλων συνιστωσών που τον συγκροτούν. Μπορεί και πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί ως πολιτική συμμαχία, που τον απαρτίζουν αυτόνομες πολιτικές συλλογικότητες και στην οποία συμμετέχουν επίσης και ανένταχτοι/ες σύντροφοι/ισσες.

-Μεγάλη σημασία στην κρίσιμη μετεκλογική συγκυρία έχουν τα μέτρα και οι πρωτοβουλίες που πρέπει να προωθηθούν, αφορούν άμεσα το Κόμμα, όμως έχουν και γενικότερη σημασία.

-Ανάμεσα σε αυτά ιδιαίτερη σημασία έχει μια εκτίμηση που πρέπει να γίνει για τη λειτουργία των τάσεων στο πλαίσιο του πολυτασικού κόμματός μας. Η στεγανοποιημένη λειτουργία των τασικών μορφωμάτων και η περιχαράκωση δεν λύνεται με διοικητικά μέτρα, όμως η κατανόηση της ύπαρξης του προβλήματος αποτελεί το πρώτο βήμα για την αντιμετώπισή του.

-Μια επίσης σημαντική πλευρά είναι η αυθεντική, κάθε φορά, έκφραση της θέλησης των μελών και των οργανώσεων του κόμματος. Απαιτούνται μείζονες τομές στη λειτουργία των οργάνων με κριτήρια επάρκειας, με συνεννόηση και πλουραλισμό, πέρα και πάνω από παραλυτικές ισορροπίες.

Η κρισιμότητα της κατάστασης ας είναι η αφετηρία για υπεύθυνες και τολμηρές πρωτοβουλίες σε όλα τα επίπεδα, με πρώτη ευθύνη της ηγεσίας. Για να είναι η ήττα προσωρινή και η ανάκαμψη ορατή.

Η προσπάθεια να κατανοήσουμε την εκλογική μας αποτυχία απαιτεί να γυρίσουμε λίγους μήνες πίσω, τότε που εμείς βιώναμε την δημοσκοπική μας άνοιξη, ενώ ο δικομματισμός έπαιρνε την κατηφόρα. Τα στοιχεία που είχαμε από τότε στα χέρια μας έδειχναν ότι δύο κυρίως ομάδες στρέφονταν προς τον ΣΥΡΙΖΑ: απογοητευμένοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ και νέοι (από 18 έως 35 ετών). Και το ερώτημα που ζητούσε επειγόντως απάντηση ήταν: γιατί ο κόσμος αυτός κοιτούσε σχεδόν αποκλειστικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι προς το ΚΚΕ ή τους Οικολόγους;
Αντίθετα από την επίσημη άποψη που τότε είχε προβληθεί («πάμε καλά γιατί είμαστε οι αριστερότεροι όλων»), υποστηρίζουμε ότι η δημοσκοπική άνοιξη οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στα ιστορικά φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του Συνασπισμού, δηλαδή στο γεγονός ότι ο ΣΥΝ ήταν ένα κόμμα που συνδύαζε αφενός το αίτημα για κοινωνική αλλαγή, για το σοσιαλισμό, αφετέρου ένα σύνολο μεταρρυθμιστικών προτάσεων εφαρμόσιμων «εδώ και τώρα». Ήταν ο συνδυασμός της ανατροπής με τη μεταρρύθμιση που καθιστούσε τον ΣΥΝ δυνητικά τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που τον καθιστούσε επί σειρά ετών τη «δεύτερη επιλογή» πολλών. Αυτό που συνέβη ήταν η μετατροπή του δυνητικού σε πραγματικό.
Όμως οι άνθρωποι που συγκυριακά κοιτούσαν προς το μέρος μας δεν είχαν μετατραπεί σώνει και καλά σε ριζοσπάστες Αριστερούς. Η κρίση του δικομματισμού σήμαινε μια θετική προδιάθεση για αλλαγή και ενδιαφέρον για τον λόγο και τις προτάσεις της Αριστεράς. Εκείνη τη στιγμή λοιπόν, δίπλα στον οραματικό, χρειαζόταν να υπάρξει και ένας έντονα προγραμματικός λόγος, τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ ως συμμαχία ήταν αδύνατο να διατυπώσει (για πολλούς και διάφορους λόγους). Αυτός που θα μπορούσε να το κάνει σε ένα βαθμό ήταν ο Συνασπισμός, ο οποίος όμως δεν το έπραξε, γιατί δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί τις πολιτικές συνεπαγωγές μιας τέτοιας επιλογής. Έτσι το πρόγραμμα του ΣΥΝ γράφτηκε μεν και εγκρίθηκε πανηγυρικά, δεν αποτέλεσε όμως ποτέ οργανικό στοιχείο του λόγου των στελεχών του κόμματος. Πολλοί επικαλούνταν την ύπαρξη του, αλλά απειροελάχιστοι το περιεχόμενό του.
Σε άμεση συνάφεια με τα παραπάνω ήταν και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν οι νέοι. Σωστή η επιλογή να μετατραπεί ο ΣΥΡΙΖΑ στον κύριο εκφραστή των αιτημάτων και των ανησυχιών της νέας γενιάς, σωστή και η παρουσία μας στα νεολαιίστικα κινήματα (από το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης έως και το εκπαιδευτικό κίνημα και τη γενιά των 700€). Και τα δύο είχαν ως αποτέλεσμα την αύξηση της απήχησης μας στις νεότερες ηλικιακά ομάδες. Ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε να «διαβάσει» σε βάθος τη γενιά των 700€. Θεώρησε ότι είναι αποκλειστικά οι νέοι 18-24 ετών, ενώ στην πραγματικότητα είναι και οι νέοι 25-35 ετών. Θεώρησε ότι είναι μόνο φοιτητές, ενώ είναι και απόφοιτοι πανεπιστημίου που εργάζονται. Θεώρησε ότι είναι μόνο έφηβοι, ενώ πολλοί από αυτούς έχουν ήδη μικρά παιδιά. Με άλλα λόγια, δεν κατάλαβε ότι άνθρωποι που έχουν ενταχθεί στην παραγωγή, που εργάζονται, που πληρώνουν οι ίδιοι το νοίκι τους, κλπ χρειάζονται κάτι παραπάνω από αμυντικό καταγγελτικό λόγο και ρητορικά σχήματα περί ανατροπής. Αυτή η ανάγκη γινόταν ακόμη πιο πιεστική εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που ψαλίδιζε προσδοκίες και γεννούσε μεγαλύτερη ανασφάλεια. Το ποιος θα πληρώσει την κρίση τελικά όλοι το γνωρίζουν… Τίποτα το αισιόδοξο και προωθητικό δεν υπάρχει ούτε στο ερώτημα ούτε στην ευκόλως εννοούμενη απάντηση. Η Αριστερά έπρεπε να δείχνει το μέλλον («πώς θα βγούμε από την κρίση;»), τη λύση, όχι μόνο το ζοφερό παρόν.
Το δεύτερο καθοριστικό στοιχείο αφορά τη μνημειώδη αμηχανία μας ως προς τη διακυβέρνηση, δηλαδή ως προς το ποιος θα διαχειριστεί το αύριο. Εδώ βέβαια το πρόβλημα δεν είναι μόνο δικό μας αλλά πανευρωπαϊκό. Στην Ελλάδα όμως, λόγω της συγκυρίας, το ερώτημα έμπαινε πιεστικά. Αλλά ο μόνος τότε που στοιχειωδώς προσπαθούσε να κάνει πολιτική ήταν ο Αλαβάνος. Οι «προτάσεις συνεργασίας» στη βάση της «επικαιρότητας της προηγούμενης εβδομάδας» δεν στόχευαν στη συνεργασία αλλά στο να εκθέσουν το ΠΑΣΟΚ. Να πείσουν την κοινωνία ότι η προοδευτική αριστερή πλειοψηφία δεν είναι εφικτή όχι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται, αλλά γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει να υποστηρίξει προοδευτικές προτάσεις. Η θολή διατύπωση για «μια κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία με πυρήνα τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς» προφανώς δεν απαντούσε στο ερώτημα, έδινε όμως μια προσωρινή διέξοδο, μεταθέτοντας την απάντηση για αργότερα, όταν –πού ξέρεις;– τα ποσοστά ίσως επαληθεύονταν στις κάλπες και οι συσχετισμοί ήταν άλλοι. Ωστόσο η γραμμή Αλαβάνου «πάγωσε» το πολιτικό προσωπικό του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο δεν την υποστήριξε – την ανέχτηκε, αλλά δεν την υποστήριξε.
Δεν είναι λοιπόν ούτε «το σύστημα», ούτε η «πολιτική αρχών» που ευθύνεται για την καταρχήν δημοσκοπική κάμψη της συμμαχίας. Είναι το γεγονός ότι κάναμε πολιτική αποκλειστικά σχεδόν μέσω της διατύπωσης γενικών αρχών, είναι ότι δεν απαντήσαμε σε υπαρκτά ερωτήματα που έθετε η κοινωνία παρά το γεγονός ότι τα βλέπαμε να έρχονται (χαρακτηριστικό το παράδειγμα των μεταναστών). Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΝ όμηροι μιας υπέρ-ιδεολογικοποίησης πρότειναν στην κοινωνία έναν Τσε Γκεβάρα, τη στιγμή που η ίδια αναζητούσε έναν Αλιέντε (χωρίς τη χούντα) ή, ακόμη χειρότερα, τον Λαζόπουλο στις παραλίες.
Σε αυτά ήρθε να προστεθεί και η διολίσθηση του λόγου της συμμαχίας σε έναν έντονο ευρωσκεπτικισμό (σχεδόν αντιευρωπαϊσμό), ο οποίος αποτυπώθηκε και στις υποψηφιότητες των ευρωβουλευτών. Είναι προφανές ότι στην ΕΕ έχουν κυριαρχήσει στυγνές νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Είναι όμως επίσης προφανές ότι η οικονομική κρίση έθεσε νέα διλλήματα που απαιτούσαν απαντήσεις σε υπερεθνικό επίπεδο. Εκεί η Αριστερά μπορούσε να διατυπώσει εναλλακτική πρόταση, αλλά δεν το έκανε. Από την μια υποστηρίζαμε ότι είμαστε με την Ευρώπη των λαών, από την άλλη δεν προβάλαμε ούτε μια πρόταση για το πώς η Ευρώπη των λαών αποτυπώνεται και στο θεσμικό οικοδόμημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υποστήριξε ότι διεκδικεί τη διάλυση της ΕΕ, δεν διατύπωσε όμως ούτε μια θετική προγραμματική πρόταση για αυτή, περιορίστηκε απλά στην κριτική. Τα μηνύματα που στέλναμε ήταν αντιφατικά, και πάντως όχι πειστικά για ένα μεγάλο τμήμα των παραδοσιακών ψηφοφόρων του ΣΥΝ. Και βέβαια, εν μέσω εκλογών, η ασάφεια έστειλε την ψήφο του κόσμου παντού αλλού. Θυμηθείτε πόσο αφόρητα σαφείς ήταν οι αντίπαλοί μας: «να φύγει η ΝΔ» έλεγε το ΠΑΣΟΚ, «να φύγουμε από την Ε.Ε.» το ΚΚΕ, «να φύγουν οι μετανάστες» το ΛΑΟΣ, «να έρθει η οικολογία» οι Οικολόγοι Πράσινοι.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι ο ΣΥΝ, το κόμμα μας, αποτυγχάνει στο να δώσει μια συλλογική ερμηνεία του αποτελέσματος. Τελικά στο ερώτημα «γιατί πήγαμε τόσο χάλια στις εκλογές» η ηγεσία απάντησε με ένα τετριμμένο «φταίνε παραλείψεις και χρόνιες αδυναμίες», χωρίς να λέγεται ποιες είναι αυτές, χώρια που συνήθως εννοούνται γνωστά οργανωτικά προβλήματα. Ταυτόχρονα στο περιθώριο των συζητήσεων οι ένοχοι αναζητούνται σε μοχθηρούς εσωτερικούς εχθρούς. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι σήμερα έχει διαρραγεί η πολιτική και ψυχική ενότητα του ΣΥΝ. Δεν υπάρχει ενιαία αντίληψη για το μέλλον του, δεν υπάρχει από κοινού υπεράσπιση τού όλου και των μερών του. Ο ΣΥΝ ως κόμμα και ως πολιτικός-ιδεολογικός χώρος δεν διευρύνεται σε ΣΥΡΙΖΑ, αλλά διαλύεται και μαζί φεύγουν και αρκετοί άνθρωποί του. Επείγει η ηγεσία να επιβεβαιώσει την απόφασή μας να πορευόμαστε όλοι μαζί, να βρει μια κοινή συνισταμένη ως προς τα αίτια του κακού αποτελέσματος, την στρατηγική του κόμματος μας και τον τρόπο με τον οποίο θα την υπηρετήσει, προκειμένου να πετύχουμε την ανατροπή που θέλουμε τώρα, όχι κάποτε στο μακρινό μέλλον, όταν η κοινωνία από μόνη της «καταλάβει το ορθόν των προτάσεών μας». Μακροπρόθεσμα δεν μας ενδιαφέρει η δικαίωση, γιατί μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι νεκροί. Η Αριστερά ούτε ξεκίνησε με εμάς, ούτε θα τελειώσει με εμάς. Ωστόσο όσον αφορά εμάς, ας είναι η θνητότητά μας το όριο της πολιτικής μας στρατηγικής.

Γιώργος Ιωαννίδης (μέλος της ΠΚ Αμπελοκήπων)
Ιουλία Σκουνάκη (μέλος ΠΚ Αμπελοκήπων και της ΚΠΕ του ΣΥΝ)

Στις 6/7 ζήτησα από γνωστούς, συντρόφους και φίλους να στοιχηματίσουν για το αποτέλεσμα των εκλογών. Δεν βρέθηκε κανείς να μου απαντήσει κάτω από 5%. Αν κάποιος τολμούσε να το κάνει, χωρίς δεύτερη σκέψη θα τον χαρακτήριζα ως τρελό, εμπαθή, κομπλεξικό κ.ο.κ. Το αποτέλεσμα σόκαρε τους πάντες. Για όσους δεν έχουν εμπειρία εσωκομματικών εντάσεων και άσχημου κλίματος η εικόνα του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ το λιγότερο ως μελαγχολική χαρακτηρίζεται.
Η κοινωνία βιώνει την επόμενη μέρα των ευρωεκλογών. Η εκλογική επιτυχία του ΛΑΟΣ του δίνει την δυνατότητα να διαμορφώνει την πολιτική ατζέντα και να σύρει όχι μόνο την ΝΔ αλλά δυστυχώς και το ΠΑΣΟΚ. Ζούμε την ιδεολογική ηγεμονία ακραίων συντηρητικών θέσεων, που σε συνθήκες γενικευμένης οικονομικής κρίσης διαμορφώνουν ασφυκτικές συνθήκες για την αριστερά. Αποτύχαμε ν αλλάξουμε το τοπίο. Αυτή τη δουλεία την κάνει ο Καρατζαφέρης. Το μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο. Η πιθανή συγκυβέρνηση της ΝΔ-ΛΑΟΣ από την μια  και στον αντίποδα αυτής της πραγματικότητας, μόνη ρεαλιστική προοδευτική διέξοδος η αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ(δυστυχώς).
Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να επανέλθει; Ναι! Για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζονται αλλαγές και διαφοροποιήσεις στο εσωκομματικό πεδίο, στον ΣΥΡΙΖΑ και στην άσκηση αντιπολιτευτικής τακτικής.
Το φαινόμενο ΝΔ ΛΑΟΣ δεν αντιμετωπίζεται με συνεργασία ΠΑΣΟΚ ΣΥΡΙΖΑ αλλά με πιο έξυπνη-ανοιχτή κριτική στο ΠΑΣΟΚ. Ένας ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μετατοπίσει την πολιτική ατζέντα προς τ αριστερά. Να συνεχίσουμε να την ουσία των καλεσμάτων και των προτάσεων του Αλέκου Αλαβάνου στην πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στόχος να βρεθεί σε διάσταση με τον  προοδευτικό κόσμο της βάσης η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Αν προκύψουν συγκλίσεις; Δεν το πιστεύω ότι θα προκύψουν σημαντικές αλλά καλοδεχούμενες (άλλωστε  βγάλαμε και πρόγραμμα πριν 3 μήνες)! Αν είναι επικοινωνιακή καταιγίδα του ΠΑΣΟΚ; Θα την αποκρούσουμε. Είναι βασικό να δείξουμε ότι η αποτυχία της συγκρότησης προοδευτικού μπλοκ δυνάμεων ανήκει στο ΠΑΣΟΚ που έχει μπατάρει με στον νεοφιλελευθερισμό και όχι σε εμάς που είμαστε (πρέπει να είμαστε) ταυτόχρονα κινηματική και προοδευτική δύναμη της αριστεράς.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να διαλυθεί πρέπει να αλλάξει. Να εκδημοκρατιστεί και να σταματήσουν οι αποκλεισμοί. Να ισχυροποιηθεί η θέση του ΣΥΝ μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Η θέση του Προέδρου του ΣΥΝ ως επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ (ιδρυτική συμφωνία) είναι αδιαπραγμάτευτη. Ο ΣΥΝ να έχει πλουραλιστική και φερέγγυα εκπροσώπηση στη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ (εκπρόσωπος της μειοψηφίας). Δεν μπορεί να γίνει και κόμμα. Έχουμε κόμμα τον ΣΥΝ πρέπει επιτέλους να μάθουμε να βάζουμε το όριο κόμματος και συμμαχικού σχήματος.
Οι σχέσεις με το ΚΚΕ! Έλεος πια! δεν μπορούμε να κουκουλώνουμε τις θέσεις για τα περιβαλλοντικά, τον Στάλιν, την διασπαστική τακτική, την διάλυση της ΕΕ κοκ και να ανοίγουμε πάλι την ιστορία της άδειας καρέκλας μιας ιστορίας που έχει ηττηθεί από την ιστορία…
Ο λόγος του κακού αποτελέσματος  οφείλεται στο ότι δεν απαντήσαμε καθαρά στις προκλήσεις όχι μόνο του 18% αλλά και του 8% που δημιουργούσε μεγάλη αστάθεια στο πολιτικό σκηνικό αλλά και στο θολό στίγμα που εξέπεμψε ο χώρος μας προεκλογικά. Δεν ήταν καθαρό αν στις Βρυξέλλες οι αντιπρόσωποι μας θα πάνε για να υπηρετούν τις προγραμματικές θέσεις μας , τις αποφάσεις του κόμματος της ευρωπαϊκής αριστεράς, αν επιθυμούμε μια ριζοσπαστική μεταρρυθμιστική πολιτική για μια άλλη Ε.Ε. ή αν θα πάμε για ελεύθερο κάμπινγκ έξω από το ευρωκοινοβούλιο.  Γίναμε κλειστή αριστερά,  σε κάθε δυσκολία ανακαλύπταμε (η πλειοψηφία) ότι φταίει είτε ο εσωτερικός εχθρός που την υπονομεύει ή το σύστημα που βάζει στο στόχο το κόμμα μας {ας μην ξεχνάμε βέβαια και τις χυδαιότητες που ακουστήκαν περί συγκοινωνούντων δοχείων μειοψηφίας και συστήματος}. Όπως αποδείχτηκε τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Έγιναν λάθη τα οποία όμως μπορούν να διορθωθούν αρκεί να υπάρξει η πολιτική βούληση. Σε τέτοιες  ώρες  πρέπει να μιλάμε ανοιχτά μεταξύ μας αλλά και με την κοινωνία .Να κάνουμε απολογισμό. Χωρίς προκάτ απαντήσεις. Είναι απαράδεκτο να ανασύρονται απαντήσεις από το σεντούκι της αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος σχεδόν 100 ετών .

Υ.Γ.1 Εξαιρετικά θετική η απόφαση του γραφείου σπουδάζουσας Αθήνας της Νεολαίας Συν να διαφοροποιήσει την θέση της για την συμμετοχή στις εκλογές με καθολική ψηφοφορία των φοιτητών για ανάδειξη προέδρων κοσμητόρων πρυτάνεων στα πανεπιστήμια από αποχή, σε συμμετοχή και στήριξη αριστερών και προοδευτικών υποψηφίων.

Υ.Γ.2 Ενδιαφέρουσα η κριτική που έκανε ο Αλέκος Αλαβάνος για τα αίτια που μας οδήγησαν ως εδω. Αν την είχε κάνει και στην ώρα της μάλλον δεν θα φτάναμε ως εδω.

Κώστας Ζαχαριάδης
Μέλος Κ.Σ. Της Νεολαίας ΣΥΝ

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους χιλιάδες ψηφοφόρους που τίμησαν με την επιλογή τους τον ΣΥΡΙΖΑ. Τους χιλιάδες αριστερούς και αριστερές που δούλεψαν σε αυτές τις εκλογές, σε όλη την Ελλάδα για την ενίσχυση της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Στις προηγούμενες εκλογές είπαμε ότι η επιλογή των πολιτών στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια δοκιμή. Όσα ακολούθησαν, από τότε μέχρι σήμερα, ήταν για εμάς μια δοκιμασία.

Δοκιμαστήκαμε στον πειρασμό να στρογγυλέψουμε τα λόγια μας και τις επιλογές μας για να τους χωρέσουμε όλους και ακόμα περισσότερους.

Δοκιμαστήκαμε σε δύσκολές αποφάσεις που μπορεί και να απομάκρυναν πολλούς.

Δοκιμαστήκαμε σε κοινωνικά μέτωπα και συγκρούσεις που ήθελαν τόλμη και γενναιότητα.

Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν στον κόσμο της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά ούτε και στους δικούς μας στόχους.

Σε όλο το προηγούμενο διάστημα βρεθήκαμε πολλές φορές κόντρα στον καιρό και κόντρα στα κύματα. Δεν μετανιώνουμε γι’ αυτό. Δώσαμε, όμως, και σκληρές μάχες ενάντια στις δικές μας αδυναμίες και πολλές φορές δεν τις υπερβήκαμε.

Είναι η στιγμή, με ανοιχτή συζήτηση και με δημοκρατικό και συλλογικό τρόπο, να δούμε πώς θα υπερβούμε τις αδυναμίες αυτές.

Είναι η στιγμή να αποτιμήσουμε τις ευθύνες του καθενός και της καθεμιάς από εμάς και να πάρουμε αποφάσεις για να συνεχίσουμε προς τα εμπρός.

Δεν χάνουμε την ελπίδα μας.

Η εκλογική ήττα της κυβέρνησης και τα συνολικά χαμηλά ποσοστά του δικομματισμού δημιουργούν ακόμα τις προϋποθέσεις για την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού.

Αρκεί οι δυνάμεις της αριστεράς και της οικολογίας να καταφέρουν να συντονίσουν τον βηματισμό τους και να συγκροτήσουν έναν νέο ισχυρό ενωτικό πόλο στα αριστερά του πολιτικού συστήματος που μπορεί να αποτελέσει την ελπίδα για την έξοδο από την κρίση.

Η συντηρητικοποίηση του εκλογικού σώματος αποτελεί αναμφίβολα μια αρνητική εξέλιξη.

Απάντηση στην κρίση δεν μπορεί να είναι η καταστολή, η περιχαράκωση και η ξενοφοβία.

Η εκρηκτική αύξηση της αποχής είναι, επίσης, μια αρνητική εξέλιξη.

Επιμένουμε, όμως, να μη σταματάμε να απευθυνόμαστε και σε όλους εκείνους που συνειδητά επέλεξαν να γυρίσουν την πλάτη στο πολιτικό σύστημα.

Από αύριο κιόλας θα συνεχίσουμε να είμαστε στην πρώτη γραμμή των αγώνων, ξέροντας ότι εκφράζουμε τις υπαρκτές αγωνίες και τις ανησυχίες τους. Και έχουμε τη βεβαιότητα ότι μπορεί να μην συναντηθήκαμε μαζί τους στην κάλπη, αλλά θα ξανασυναντηθούμε μαζί τους σε αγώνες.

Αύριο είναι μια καινούργια μέρα. Και θα είμαστε όλοι και όλες μαζί για να συνεχίσουμε το ταξίδι.

To Γραφείο Τύπου

Ένα μικρό κόμμα που αρνήθηκε να γίνει μεγάλο, που φοβήθηκε να βγει από το περιθώριο. Ένα κόμμα που μόλις έφτασε «…με Τσίπρα (να) διεμβολίζει τον δικομματισμό (Αυγή, 12/03/2008), τρόμαξε με την επιτυχία του και έσπευσε να «αυτοενοχοποιηθεί» τον Δεκέμβρη, μη τυχόν και, γκρεμίζοντας τον δικομματισμό, βρεθεί ενώπιον διλημμάτων που δεν ήξερε πώς να τα διαχειριστεί. Με ένα 18,4% που «έπαιρνε» (12/3/2008, «Βήμα», σε έρευνα της Κάπα Research), έφτασε 14 μήνες μετά, όχι μόνον να έχει μηδενίσει τις εισροές αλλά να χάσει και από το ποσοστό τόσο του 2007, όσο και των προηγούμενων ευρωεκλογών!

Ένα κόμμα που βολεύτηκε στη διαχρονική πνευματική οκνηρία αρκούμενο στα έτοιμα της παλαιοκομμουνιστικής ρητορείας ή στα εκτός χρόνου και ανεπαρκή πια, ανανεωτικά της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου.

Η διαχρονική παρουσία του χώρου μαζί με μια ευνοϊκή συγκυρία που προέκυψε μετά τις εκλογές του 2007, κατέστησαν τον χώρο αυτό προνομιακό αποδέκτη μιας διάχυτης δυσαρέσκειας που από χρόνια περιφέρεται από αποδέκτη σε αποδέκτη. Κάποια στιγμή, πριν από 12-14 μήνες, ο ένας στους 5 ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ επένδυσε στον ΣΥΡΙΖΑ (τελικά προχθές τον ψήφισε μόλις ο 1 στους 50 και μάλιστα σε ευρωεκλογές!). Προφανώς, κάπου υπήρξε λάθος.

Γιατί ο κόσμος αυτός, όχι μόνον από το ΠΑΣΟΚ βέβαια, στράφηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ; «Γι’ αυτό που είμαστε», ήταν η κυρίαρχη απάντηση. «Γι’ αυτό που θα μπορούσαμε -ή ελπίζανε ότι μπορούσαμε- να γίνουμε», ήταν μια πιο προσγειωμένη. Η προφανής συνέπεια της πρώτης ερμηνείας ήταν: «καλά είμαστε, να μην αλλάξουμε τίποτα, ομάδα που νικάει δεν αλλάζει». Η δεύτερη προσέγγιση οδηγούσε στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα: «ριζικές αλλαγές μήπως και καταφέρουμε να συναντηθούμε με τις προσδοκίες όλου αυτού του κόσμου».

Πλησιάζοντας προς τις ευρωεκλογές, καταφέραμε να εξανεμίσουμε οτιδήποτε «ευρωπαϊκό» υπήρχε στην ταυτότητα αυτού του χώρου. Ο «ευρωπαϊσμός» του περιορίστηκε αποκλειστικά στο ότι δεν ζητούσε την έξοδο από την Ε.Ε. Η Ε.Ε. αντιμετωπίστηκε -ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ- ως μια πηγή δεινών τα οποία εμείς ταχθήκαμε να αντιμετωπίσουμε. Πώς να κάνεις κριτική στον αντιευρωπαϊσμό του ΚΚΕ όταν αυτό θα έθιγε ένα τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ, για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Πώς να πείσεις ότι ο ευρωπαϊσμός του Παπαγιαννάκη έχει οποιαδήποτε σχέση ή αποτελεί κάποιου είδους συνέχεια με αυτό που εκπροσωπεί η δεύτερη στη λίστα.

Το προηγούμενο διάστημα γίναμε σοφότεροι και για το είδος του σοσιαλισμού που πρεσβεύει το ΚΚΕ. Εν μέσω της προεκλογικής περιόδου μας βροντοφώναξε ότι ο σοσιαλισμός σταμάτησε στο Στάλιν. Και εμείς του προτείναμε συνεργασία για να συγκροτήσουμε τον τρίτο πόλο! Αυτό το «κόμπλεξ» να συναγωνιστούμε το ΚΚΕ σε επαναστατικότητα, οδήγησε στην απουσία οποιασδήποτε κριτικής, ούτε καν συζήτησης, για όσα πιστεύει το κόμμα αυτό για το σοσιαλισμό, τη δημοκρατία, τον πολυκομματισμό, την ελευθερία έκφρασης κομμάτων, συλλόγων, συγγραφέων καλλιτεχνών στην εποχή του σοσιαλισμού, την αυτονομία των συνδικάτων και της Τ.Α., την αντίληψη για την εσωκομματική δημοκρατία και βέβαια για την Ε.Ε. και μέλλον της Ευρώπης. Οι μονότονα επαναλαμβανόμενες προτάσεις -στρατηγικής- συνεργασίας, εκτός από τη συσκότιση των τεράστιων διαφορών που -νομίζω ότι- υπάρχουν, καταντούν και πολιτικά αναξιοπρεπείς.

Όταν οι Οικολόγοι Πράσινοι άρχισαν να απειλούν τα ποσοστά του χώρου, ανακαλύψαμε τη «συγκρουσιακή οικολογία» έναντι της «λάιτ» που χρεώναμε σε αυτούς. Πού ήταν, λέει, στις μεγάλες συγκρούσεις; Ψυχραιμία, σύντροφοι! Όταν στη δεκαετία του ’70 κάποιοι αντιδρούσαν στην εγκατάσταση πυρηνικού εργοστασίου στην Ελλάδα, μεγάλο μέρος του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ πίστευε όχι μόνον στην «ειρηνική» αξιοποίηση της πυρηνικής ενέργειας αλλά και στη στρατιωτική. Την εκτροπή του Αχελώου την υποστήριζε με φανατισμό επίσης μεγάλο μέρος του χώρου. Η αξία της μη βίας που χαρακτηρίζει τον οικολογικό προβληματισμό (ναι, ναι με σοβαρές παραβιάσεις από κάποιους πράσινους Ευρωπαίους στην τελευταία δεκαετία), δεν υπονοεί άρνηση σύγκρουσης και άρα κάτι μεμπτό και μειωμένης συγκρουσιακής λογικής. Αντιθέτως η «σύγκρουση» πολλών τοπικών οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ με τα αιολικά πάρκα δεν μπορεί να εγγραφεί στην οικολογική αγωνιστικότητα του χώρου. Τη μη ταύτιση των φουγάρων με την ανάπτυξη και την πρόοδο δεν την ανακάλυψε η καθ΄ ημάς αριστερά πρώτη. Σίγουρα όλοι αυτοί οι οικολόγοι δεν συμμετείχαν στους Οικολόγους Πράσινους, αλλά σίγουρα ήταν και εκεί.

Καμιά φορά η δικαιολόγηση μιας πράξης είναι χειρότερη από την ίδια την πράξη. Και η δικαιολόγηση της σημερινής επίδοσης του ΣΥΡΙΖΑ, ας μην είναι χειρότερη από το ίδιο το κακό αποτέλεσμα. «Δεν πήγαν οι ανανεωτικοί να ψηφίσουν», «τρομάξαμε το κατεστημένο και μας πολέμησε», «τα διάφορα κέντρα πριμοδότησαν τους οικολόγους» και άλλα ανάλογα επιχειρήματα είναι αντάξια του εκλογικού αποτελέσματος.

Και ένα επιχείρημα επί του πιεστηρίου: «η απόλυτη άρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ νοθεύτηκε από κάποιες προτάσεις του τελευταίου καιρού, λέει, και αυτό επίσης μας κόστισε». Δηλαδή, το 1/5 των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που στράφηκε για ένα διάστημα στο ΣΥΡΙΖΑ και τώρα επέστρεψε στο ΠΑΣΟΚ, ενοχλήθηκε που ο ΣΥΡΙΖΑ άφησε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να συνεργαστεί μαζί του. Και αυτήν την υποψία «φιλοπασοκισμού» δεν την άντεξαν και για να μας τιμωρήσουν… ξαναψήφισαν ΠΑΣΟΚ.

Και εμείς, άντε πάλι το γνωστό τροπάρι. Βοηθήστε αριστεροί να μπούμε στην επόμενη βουλή για να υπάρχει αυτός ο χώρος από τον οποίο ενδεχομένως θα μπορούσε να προκύψει μια αριστερά πέραν της «παλαιο-σοσιαλδημοκρατίας και του παλαιο(και νεο)-κομμουνισμού.

«Σε πιάνει μελαγχολία. Μελαγχολία όμως που αγγίζει τα όρια της κατάθλιψης…» (Α. Μανιτάκης, «Αυγή», 29/3/2009)

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης, μιλώντας στην πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ «Πρώτη Γραμμή», υπογράμμισε:

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Λοιπόν καλημερίζουμε τον κ. Κουβέλη, εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ.

Πολλοί εκτιμούν ότι το αποτέλεσμα που πήρατε που δεν είναι καλό το θεωρείτε ήττα;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Για μένα είναι πολύ κατώτερο των προσδοκιών, αλλά και των στόχων που είχαν τεθεί. Θεωρώ ότι είναι ένα αποτέλεσμα το οποίο πρέπει να μας δημιουργήσει, την υποχρέωση να δούμε ποια ήταν εκείνα τα στοιχεία τα οποία οδήγησαν σε αυτό το εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Δεν θέλω να συνδυάσω το αποτέλεσμα που πήρατε με τα δημοσκοπικά ευρήματα του περασμένου χρόνου που σας έδιναν 15, 17, 18%. Θέλω να μου εξηγήσετε γιατί, κατά τη δική σας εκτίμηση, αφού έχει ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος, γιατί ενώ για πρώτη φορά ο χώρος σας είχε ένα τόσο ευρύ ακροατήριο που φάνηκε και από τα δημοσκοπικά ευρήματα, αλλά που φάνηκε περισσότερο και από το αποτέλεσμα των εκλογών καθώς τα δύο μεγάλα κόμματα δεν συγκέντρωσαν ποσοστά θηριώδη αλλά και καθώς υπήρχε ένας πολύ μεγάλος αριθμός πολιτών που δεν πήγε καν να ψηφίσει, γιατί λοιπόν το κόμμα σας γιατί ενώ είχε ένα τόσο μεγάλο ακροατήριο και δεν πιεζόταν να σώσει την ψήφο του δεν κατόρθωσε να πείσει αυτό τον κόσμο;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Έχω την εκτίμηση ότι ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν υπηρέτησε σε τούτη εδώ την εκλογική μάχη όσο και αναμέτρηση βασικά στοιχεία της πολιτικής φυσιογνωμίας που όφειλε να αναδείξει. Για παράδειγμα δεν υπηρέτησε τον αριστερό ευρωπαϊσμό. Δεν είχε ένα σαφές στίγμα σε ό,τι αφορά άλλα πολιτικά ζητήματα τα οποία αφορούν την εσωτερική πολιτική ζωή της χώρας όσο και την κοινωνική ζωή σε συνάρτηση και με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα η οποία αναμφισβήτητα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την εσωτερική πολιτική κατάσταση.

Όλα αυτά ήσαν θέματα τα οποία οδήγησαν σε μία ασάφεια του πολιτικού στίγματος με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εκφρασθεί η αναγκαία όσο και χρήσιμη πρόσληψη από τη μεριά του ελληνικού λαού.

ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: O ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κάτι ενιαίο από ό,τι έχουμε καταλάβει, κύριε Κουβέλη. Βέβαια εσείς μιλάτε τώρα για την ευρωπαϊκή πρόταση της Αριστεράς. Αυτό είναι ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξάλλου αυτό είναι. Γι αυτό σας έθεσα το ερώτημα Συνασπισμός ή ΣΥΡΙΖΑ.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Θεωρείτε δηλαδή ότι η πολιτική συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ αλλοιώνει την φυσιογνωμία του Συνασπισμού;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Δημιουργεί προβλήματα, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα συνεργατικό σχήμα, αναζητείται κάθε φορά ο κοινός πολιτικός τόπος ο οποίος προσδιορίζει και την πολιτική παρουσία του συνεργατικού σχήματος του ΣΥΡΙΖΑ. Ε, λοιπόν, αυτό το πολιτικό στίγμα του συνεργατικού σχήματος που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ νομίζω ότι ήταν εκείνο το οποίο δεν επέτρεψε να διαμορφωθεί μία ουσιαστική σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Θα πρέπει να επανεξεταστεί κατά τη γνώμη σας κύριε Κουβέλη;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Εκείνο το οποίο για μένα τίθεται είναι ο ανακαθορισμός της πολιτικής του Συνασπισμού σε σχέση και με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ο ανακαθορισμός βασικών στοιχείων της πολιτικής του συνεργατικού σχήματος.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Αυτός ο επανακαθορισμός της πολιτικής του περιλαμβάνει επανακαθορισμό και σε ηγετικό πεδίο;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Όχι, δεν τίθεται για μένα, εγώ δεν θέτω τέτοιο θέμα. Για μένα το ζητούμενο είναι να εξασφαλιστεί η σαφήνεια των σύγχρονων ανανεωτικών ριζοσπαστικών χαρακτηριστικών.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Κύριε Κουβέλη, θα έλεγε κανείς, τα πρόσωπα είναι φορείς ιδεών. Μπορεί κάποιος να εξυπηρετεί ιδέες τις οποίες δεν πιστεύει ή πιστεύει κάτι διαφορετικό;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Η συλλογικότητα είναι εκείνη που διαμορφώνει σ’ ένα κόμμα, όπως είναι ο Συνασπισμός και κατ΄ επέκταση στο ΣΥΡΙΖΑ, την πολιτική παρουσία, την πολιτική πρόθεση και την προγραμματική διεκδίκηση . Κατά συνέπεια το ζητούμενο είναι οι προγραμματικές θέσεις, το πολιτικό στίγμα, η πολιτική φυσιογνωμία του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ να ανακαθοριστεί στη βάση των σύγχρονων στοιχείων μιας Αριστεράς.

ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ : φαίνεται ότι υπήρχε πρόβλημα και στην ηγεσία, μια και το λέμε, διότι λίγες μέρες πριν από τις εκλογές δημιουργήθηκε ένα μεγάλο θέμα, ακόμα και το ποιός θα πάει στο Debate. Θα πάει ο κος Τσίπρας ή ο κος Αλαβάνος. Θέλω να πω λειτούργησε το σχήμα αυτό;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Εγώ δεν θέλω να υποτιμήσω και επιμέρους τέτοια ζητήματα τακτικών χειρισμών, όσο και διαδικαστικά θέματα. Αλλά νομίζω ότι πρέπει να δεχθείτε ότι το πολιτικό πλαίσιο είναι που διαμορφώνει και τους τακτικούς χειρισμούς και τα διαδικαστικά ζητήματα. Επομένως το μεγάλο θέμα για ‘μενα, αξιολογώντας και θεωρώντας στην ουσία του το εκλογικό αποτέλεσμα, είναι ο ανακαθορισμός της πολιτικής του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ σε βασικά, εξαιρετικά όμως κρίσιμα, στοιχεία της πολιτικής του.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ. Ένα από αυτά τα στοιχεία την τελευταία βδομάδα προβλήθηκε πολύ κε Κουβέλη, ήταν η δημιουργία του τρίτου πόλου στ’ αριστερά του πολιτικού συστήματος με ανοιχτή πρόταση στο ΚΚΕ και τους Οικολόγους. Εσείς εκτιμάτε ότι σ’ αυτή τη γραμμή θα πρέπει να συνεχίσει ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ την πολιτική του, δηλαδή τις προσπάθειες της ευρύτερης ενότητας του χώρου της ευρύτερης Αριστεράς για τη διαμόρφωση αυτού του πόλου; Περιλαμβάνεται το ΚΚΕ στους εν δυνάμει συμμάχους σας;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Κανένας δεν μπορεί να μη δεχτεί ότι η συμπόρευση με δυνάμεις της πολιτικής οικολογίας, η κοινή δράση, είναι αναγκαίο στοιχείο και χρήσιμο. Όμως όσο σημαντικό είναι να βλέπει κανείς το μεγάλο θέμα του πολυκερματισμού των δυνάμεων της Αριστεράς, άλλο τόσο σημαντικό όσο και πολιτικά υπεύθυνο είναι να ξέρουμε ότι η ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί ερήμην και μακριά από τις υπαρκτές μεγάλες διαφωνίες. Το ΚΚΕ έχει τη δική του πολιτική με την οποία διαφωνώ. Έχει διαφορετικούς στρατηγικούς στόχους. Έχει διαφορετική αντίληψη για ζητήματα μεταρρυθμίσεων, αλλαγών, για τον δημοκρατικό δρόμο για το Σοσιαλισμό. Επομένως η γενικόλογη αναφορά σε μια ενότητα με το ΚΚΕ, χωρίς την αναζήτηση αυτών των στοιχείων όσο και την αξιολόγησή τους, νομίζω ότι γίνεται ευχή, γίνεται εξαγγελία και εγκυμονεί και τον κίνδυνο αφομοίωσης από μια πολιτική η οποία εντέλει αλλοιώνει τα σύγχρονα ριζοσπαστικά και ανανεωτικά χαρακτηριστικά μιας Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπως τουλάχιστον την διεκδικούμε και την θέλουμε.

ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ:. Με το ΠΑΣΟΚ που είναι σ’ αυτό το μήκος κύματος, που λέτε τώρα της Ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς ας πούμε ανοίγει νέος δρόμος μετά από αυτό το αποτέλεσμα; Τι λέτε;

ΛΥΡΙΤΖΗΣ. Επειδή έχουμε ακούσει πολλές φορές στελέχη του Συνασπισμού, ν΄ απευθύνονται στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, και τον κο Τσίπρα, στη λεγόμενη Σοσιαλιστική Συνιστώσα όχι όμως ως πολιτικό μόρφωμα αλλά ως πολίτες και ως ψηφοφόροι, θεωρείτε ότι θα έπρεπε ο Συνασπισμός ή ο ΣΥΡΙΖΑ να προχωρήσουν σε μια προγραμματικού τύπου πρόταση προς το ΠΑΣΟΚ;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις αυτή την ώρα. Εκείνο το οποίο πρέπει να υπηρετήσει ο Συνασπισμός όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι η διαμόρφωση στοιχείων για την εναλλακτική πολιτική πρόταση εξουσίας, η οποία δεν μπορεί ν’ αναπτυχθεί δεν μπορεί να προωθηθεί ερήμην μιας εναλλακτικής προγραμματικής πρότασης αναφορικά με τα μεγάλα πολικά ζητήματα των πολιτών, της κοινωνίας και της χώρας . και όπως η παρουσία της χώρας προσδιορίζεται στο υπό διαμόρφωση πολιτικό και οικονομικό ολοκλήρωμα της Ευρώπης.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Κε Κουβέλη, ακούγοντας και σήμερα είναι φανερό ότι υπάρχουν σημαντικές διαφορές , πολιτικών απόψεων εννοώ και προτάσεων στο εσωτερικό του Συνασπισμού. Εκτιμάτε ότι υπό το βάρος του εκλογικού αποτελέσματος και με βάση αυτές τις διαφορές των απόψεων υπάρχει θέμα ενότητας στο Συνασπισμό; Κινδυνεύει η ενότητα του Συνασπισμού;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Η ενότητα μπορεί να σφυρηλατείται, να αναδεικνύεται, ως πολύ σημαντικό στοιχείο στη βάση της συνεργασιών των ιδεών και των απόψεων . Γι’ αυτό το ζητούμενο, κατά τη γνώμη μου είναι αξιολογώντας το 4,7% των ευρωεκλογών, να υπάρξει αυτός ο χρήσιμος διάλογος στο εσωτερικό του κόμματος, βεβαίως και μπροστά στην κοινωνία, διότι τίποτα δεν γίνεται κεκλεισμένων των θυρών, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί ο χρήσιμος δρόμος, η χρήσιμη πορεία που κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να είναι άλλος αυτός ο δρόμος παρά ο δρόμος που ενισχύει που οδηγεί στη σύγχρονη Αριστερά.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Οργανωτικά πώς μπορεί να γίνει αυτό; Πώς θα γίνει αυτός ο διάλογος;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Ο διάλογος μπορεί να γίνει σε πολλά όσο και σε πολλαπλά επίπεδα. Ο διάλογος στη βάση, ο διάλογος στα όργανα, ο διάλογος στην Κεντρική Επιτροπή, ο διάλογος μπροστά στην κοινωνία.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Χρειάζεται Συνέδριο ο Συνασπισμός;

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Κατά τη γνώμη μου όχι. Εκείνο το οποίο χρειάζεται είναι οι ανοικτές διαθέσεις. Χρειάζονται οι ανοικτές συνειδήσεις, η μη οχύρωση πίσω από απολυτότητες και από την υπεράσπιση ενός εκλογικού αποτελέσματος, το οποίο είναι αποτέλεσμα ήττας.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Η Τρίτη θέση για τον κ. Παπαδημούλη, κύριε Κουβέλη ήταν λάθος, έστω και αν προβλέπεται από τις διαδικασίες και όλα αυτά που λέμε.

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Και αυτό έπαιξε ρόλο. Έπαιξε ρόλο, αλλά επαναλαμβάνω, απαντώντας στο ερώτημά σας, όλα αυτά θα πρέπει να τα δει κανείς και να τα αξιολογήσει σε συνάρτηση με το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο προέκυψαν αυτές οι επιλογές και αυτές οι αποφάσεις.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ξέρετε, κύριε Κουβέλη, από τους συντρόφους σας που κρατήσατε μία διαφορετική κατεύθυνση, φωνές κριτικής για να το πω έτσι για την Ανανεωτική Πτέρυγα της Αριστεράς του Συνασπισμού ότι με έναν τρόπο απείχατε από την προεκλογική διαδικασία –δεν το λέω για εσάς προσωπικά- αλλά υπονόμευσε και με την εσωστρέφεια και με την γκρίνια και με το διάλογο κλπ., την δουλειά του Συνασπισμού.

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Όχι είναι άδικος και εύχομαι να μην είναι και προσχηματικός αυτός ο λόγος. Στελέχη της ανανεωτικής πτέρυγας κινητοποιήθηκαν στο βαθμό που θέλησε η πλειοψηφία να αξιοποιηθεί η παρουσία τους. Σε ό,τι αφορά τον ομιλούντα πρέπει να σας πω ότι έδωσα με όλες μου τις δυνάμεις τη μάχη του προεκλογικού αγώνα, γυρίζοντας σε ολόκληρη την Ελλάδα, πηγαίνοντας σε χώρους δουλειάς. Κατά συνέπεια οτιδήποτε αντίθετο λέγεται φοβάμαι ότι αποτελεί μια εύκολη δικαιολογία η οποία θέλει να προστεθεί –εύχομαι να μη συμβαίνει αυτό – σε μία επιχειρηματολογία η οποία ενδεχομένως να θελήσει να δικαιολογήσει το εκλογικό αποτέλεσμα.

ΛΥΡΙΤΖΗΣ: Μάλιστα, σαφές. Κύριε Κουβέλη, σας ευχαριστούμε πολύ.

ΔΗΛΩΣΗ Γ. ΜΠΑΛΑΦΑ, ΜΕΛΟΥΣ ΤΗΣ Π.Γ. ΤΟΥ ΣΥΝ

Το εκλογικό αποτέλεσμα, που είναι πολύ κατώτερο από τις προσδοκίες και τους στόχους μας, πρέπει να γίνει αφορμή για μια συντεταγμένη και υπεύθυνη μελέτη για έναν σοβαρό προβληματισμό σε όλο το κόμμα.

Οφείλουμε να αναζητήσουμε, να αναδείξουμε και να διορθώσουμε πολιτικά και επικοινωνιακά λάθη και αδυναμίες που εξηγούν το πολύ χαμηλό εκλογικό ποσοστό.

Αυτό που πρέπει να αποφύγουμε είναι να κλείσει η συζήτηση πριν ακόμα αρχίσει. Να περιχαρακωθεί, δηλαδή, ο καθένας και η καθεμιά από εμάς στις δικές του βεβαιότητες, στις δικές του ερμηνείες. Αντίθετα, πρέπει να συζητήσουμε για όλα χωρίς προκαταλήψεις και καχυποψίες.

Έτσι, θα μπορέσουμε να επανασυνδεθούμε με όσους απομακρύνθηκαν, να πείσουμε. Μπορούμε να επανακάμψουμε.

ΤηςΛΩΡΗΣΚΕΖΑ | Σάββατο 6 Ιουνίου 2009

O Αλέξης Τσίπρας κατηγορήθηκε για την τεχνική εταιρεία του. Ως πτυχιούχος του Πολυτεχνείου, τι έπρεπε να κάνει, να ανοίξει φαρμακείο; Επειδή λοιπόν δεν έστεκε και πολύ η επίθεση, υπογραμμίστηκε ότι στη σύσταση της εταιρείας αναφέρεται ότι αναλαμβάνει δημόσια έργα. Παρουσιάστηκε σαν να λειτουργεί μια κρυφο-κατασκευαστική και να χτίζει γέφυρες Πάτρα- Πρίντεζι. Δεν είπε κανείς ότι στην Ελλάδα υπάρχουν άλλες 30.000

τέτοιες εταιρείες ούτε ότι δεν υπάρχει ασυμβίβαστο. Αυτά βέβαια γίνονταν τότε. Την εποχή του διψήφιου. Τώρα ο πρόεδρος του Συνασπισμού δεν δέχεται και πολλές επιθέσεις. Τα ποσοστά κατακάθισαν και τα μίντια βρήκαν νέο παιχνιδάκι. Κανακεύουν αλλού, στον ιδεολογικά ασαφή χώρο των Πρασίνων. Ετσι, αν ο κ. Τσίπρας ως πολιτικός μηχανικός ήξερε ότι δεν χτίζονται κάστρα στην άμμο, ως πολιτικός έμαθε ότι δεν αλλάζει ο τόπος με κάποιες δημοσκοπήσεις. Το πολιτικό σκηνικό δεν ανατρέπεται ούτε χτυπιέται ο δικομματισμός. Δεν είναι κάτι που γίνεται εύκολα ούτε συμβάλλει σε αυτό η εύνοια των δημοσκόπων.

Τις τελευταίες ημέρες ο κ. Αλέξης Τσίπρας επανέφερε εμφατικά την προοπτική μιας τρίτης δύναμης. Απηύθυνε έκκληση σε όσους θεωρεί δυνητικούς συνεργάτες. Πόσο μάταιο μπορεί να είναι το σχέδιό του; Οι Οικολόγοι- Πράσινοι, αν δεν ξεφουσκώσουν όπως η ΠολΑν (που χτύπησε εννιάρι στις ευρωεκλογές αλλά έμεινε απέξω στις εθνικές), θα διαπραγματεύονται υπουργεία. Το έχουν πει, δεν θα τους κακόπεφτε μια συνεργασία, πόσο μάλλον με τους ταγούς της πράσινης ιπποτροφίας. Τι έχει να προσφέρει ο νεαρός πρόεδρος στο νεαρό κόμμα, πέρα από σχέδια επί χάρτου και αντιπολίτευση; Αξιολόγησε όμως το φαινόμενο: «Εχουν επιλέξει να μαζέψουν ψήφους χαλαρής συμπάθειας και χαλαρής διαμαρτυρίας. Αλλά έτσι πολύ λίγα μπορούν να καταφέρουν για την περιβαλλοντική υπόθεση». Το αριστερό προσκλητήριο αφορούσε και το ΚΚΕ, παρά το γεγονός ότι «περιχαρακώνεται και εξαντλεί τη ρητορική του στην προσπάθεια να αποδείξει ότι είναι η μοναδική Αριστερά στον τόπο» . Επέμεινε στην πρόταση συσπείρωσης σε τρίτο πόλο παρ΄ ότι ήξερε πως κάτι τέτοιο θα ήταν δύσκολο. Είχε πει πέρυσι: «Το ΚΚΕ είναι ένα βαθύτατα εγωκεντρικό κόμμα. Η ηγεσία του δεν καταδέχεται ούτε να διαδηλώσει με άλλους, ακόμα κι αν αυτοί οι άλλοι είναι κοινωνικοί φορείς».

Το πιο εύκολο θα ήταν να κατηγορήσουμε τον κ. Αλέξη Τσίπρα για επικοινωνιακό τρικ, ότι δηλαδή δεν τον ενδιαφέρει ο τρίτος πόλος αλλά πάει να κλέψει κουκιά από συγγενικά κόμματα (έστω με μακρινή συγγένεια, τριτοξάδελφα). Αν είχε ταλέντο στα τρικ, θα είχε ρίξει νερό στο κρασί του στα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Την ώρα που οι μαγαζάτορες θρηνούσαν για τζαμαρίες, ο κ. Τσίπρας τσάτιζε τον φιλήσυχο, αποχαυνωμένο τηλεθεατή με τις φράσεις: «Ενα πρωτόγνωρο κύμα οργής και αγανάκτησης πλημμυρίζει δρόμους, πλατείες, σχολεία και σχολές. Μια ιδιότυπη αυθόρμητη νεανική εξέγερση μετασχηματίζει σε κραυγή τα λόγια που τούτες τις ώρες είναι στο στόμα κάθε σκεπτόμενου δημοκρατικού πολίτη. Δεν πάει άλλο. [...] Είμαστε όλοι κομμάτι αυτής της αυθόρμητης εξέγερσης που ζητά αξιοπρέπεια και δικαίωμα στη ζωή». Αυτά έλεγε ο κόκκινος Αλέξης, όταν ο μέσος Ελληνας έλεγε πως θέλει να πιάσει τους πιτσιρικάδες και να τους αστράψει δυο χαστούκια. Την ίδια ανθρωποδιωκτική στάση είχε και με το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Εχει κόστος να τα βάζεις με τους οπαδούς και με τους μεγαλοεργολάβους. Εχει όμως μεγαλύτερο κόστος, ακόμη κι αν δεν είναι ορατό, να επιτρέψεις να χτιστεί κάθε εκατοστό γης και να γίνει η πόλη ένα απέραντο εμπορικό κέντρο.

Με αφορμή το ντιμπέιτ ειπώθηκε ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας είναι κάτι σαν «αρχηγός demisec». Τον έχουν δηλαδή εκεί για να τον μοστράρουν ως νέο πρόσωπο αλλά δεν του έχουν εμπιστοσύνη στα δύσκολα. Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από μια τηλεοπτική εμφάνιση, για να προβληθεί κάποιο εσωκομματικό δημοκρατικό έλλειμμα. Εκεί βρίσκεται το έλλειμμα ή στα άλλα κόμματα, όπου οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές διορίζονται από τον πρόεδρο και ο πρόεδρος κληρονομεί την καρέκλα του; Βάλτε ένα επιπλέον μειονέκτημα: ο κ. Τσίπρας χρησιμοποιεί δευτερεύουσες προτάσεις, πιάνει πολλές οπτικές, ζυγίζει τα πράγματα. Χωρίς τσιτάτα δεν πιάνεται ο πολύς ο κόσμος. Το πρόβλημα λοιπόν του προέδρου είναι το πρόβλημα εν γένει της εναλλακτικής Αριστεράς. Ασκεί πολιτική, δεν κάνει σόου.

Αποστάσεις από τους Οικολόγους Πράσινους, με σκληρή κριτική στην ηγεσία τους, παίρνει ο ποιητής και επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου Επικρατείας των “Πράσινων” το 2007, Νάνος Βαλαωρίτης.

Συγκεκριμένα, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “Αριστερά!” της ΚΟΕ, που κυκλοφορεί σήμερα και αποσπάσματα της οποίας δημοσίευσε χτες με ανακοίνωσή της η εφημερίδα, εκφράζει την πικρία του για τον τρόπο που τον αντιμετώπισαν οι Οικολόγοι Πράσινοι, υπογραμμίζοντας ότι χρησιμοποίησαν το όνομά του για να μαζέψουν ψήφους και μετά μεθόδευσαν τον παραγκωνισμό του: “Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα προσωπικά – αυτά θα γίνονταν σε οποιοδήποτε κόμμα. Το ζήτημα είναι αν τελικά ένα τέτοιο κόμμα θα ωφελούσε την υπόθεση. Αν οι Οικολόγοι Πράσινοι θα γίνονταν -σε περίπτωση που έπαιρναν περισσότερες ψήφους- ένα παίγνιο των μεγάλων κομμάτων, όπως έγινε παλιότερα και διαλύθηκαν, όταν η τότε βουλευτίνα προσχώρησε αμέσως σε ένα μεγάλο κόμμα”.

Δεν βλέπω σκοπιμότητα δημιουργίας ενός κόμματος υποχείριου άλλων κομμάτων

Αναφερόμενος δε στο γεγονός ότι η οικολογία έχει αρχίσει να απασχολεί με ουσιαστικούς όρους όλο και περισσότερο κόσμο, σημειώνει ότι «αυτό πρέπει οπωσδήποτε να γίνει, αλλά δεν βλέπω τη σκοπιμότητα δημιουργίας ενός κόμματος υποχείριου άλλων κομμάτων. Αυτό έγινε και στη Γερμανία, όπως ξέρουμε, όπου οι Πράσινοι με τους Σοσιαλδημοκράτες συμψήφισαν βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία και έκαναν φοβερά πράγματα».

Απαντώντας στην ερώτηση πόσο οικολογικό είναι ένα κόμμα εάν δεν βάζει συνολικά το ζήτημα του μοντέλου ανάπτυξης, λέει ότι «δεν γίνεται διαφορετικά. Αυτά είναι αξεχώριστα. Γι’ αυτό άλλωστε αρχίζουν και τα μεγάλα κόμματα να το συνειδητοποιούν» και σε άλλο σημείο επισημαίνει ότι «πιστεύω πως όλα τα κόμματα πρέπει να ασχοληθούν σοβαρά με αυτή την υπόθεση, η οποία δεν μπορεί να αφεθεί σε μια ομάδα ανθρώπων που, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι κατάλληλοι».

Η συνέντευξη κλείνει με την ερώτηση του δημοσιογράφου εάν “με δεδομένους, λοιπόν, τους αγώνες που έχει δώσει για το περιβάλλον, το οποίο βρίσκεται στις βασικές του προτεραιότητες, ο ΣΥΡΙΖΑ σας πείθει να τον στηρίξετε;” και την απάντηση, από την πλευρά του Νάνου Βαλαωρίτη, πως “βεβαίως με πείθει, όπως θα στήριζα και άλλους αν με έπειθαν ότι δίνουν πραγματικά μια μάχη…”.

…Ανώριμη η ηγεσία

Οι Οικολόγοι Πράσινοι δημοσιοποίησαν χθες μια ιδιόχειρη δήλωση του κ. Βαλαωρίτη “προς τους φίλους και συντρόφους των Οικολόγων Πράσινων”, στην οποία δηλώνει ότι παραμένει μέλος στην κίνηση, αφήνοντας να εννοηθεί πως είναι η απάντηση του ποιητή στην ανακοίνωση της εφημερίδας. Παρ’ όλα αυτά, ο κ. Βαλαωρίτης επιβεβαίωσε στην «Α» πως η δήλωση έχει γίνει πριν από περίπου δυόμιση εβδομάδες. Στο ιδιόχειρο σημείωμα άλλωστε επισημαίνει τις κακές σχέσεις του με την ηγεσία των «Πράσινων»: “Διαπιστώνω ότι δυστυχώς υπάρχουν προβλήματα με την σημερινή εκλεχθείσα ηγεσία – ίσως λόγω ανωριμότητας κατ’ αρχήν και διαφορετικών μεθόδων επιλογής ανάμεσά μας”. Και συμπληρώνει: “Όμως επειδή επίσης διαπιστώνω ότι υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός μελών του που σκέπτονται διαφορετικά θα συνεχίζω να υποστηρίζω τις θέσεις του καταστατικού της κίνησης για τα ειδικά και γενικά θέματα στο σύνολό τους”.

πηγή «Η ΑΥΓΗ»

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΑ»

Ο Νάνος Βαλαωρίτης
στηρίζει το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ

Τη στήριξή του στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει σε μεγάλη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Αριστερά!» (κυκλοφορεί αύριο -Παρασκευή 5 Ιουνίου) ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης.

Ο κ. Βαλαωρίτης, που σημειωτέον στις εθνικές εκλογές του 2007 ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας των Οικολόγων Πράσινων αφήνει σαφείς αιχμές για την πορεία και στόχευση του συγκεκριμένου πολιτικού σχηματισμού, που τις τελευταίες μέρες βρίσκεται στο επίκεντρο της (δημοσκοπικής) επικαιρότητας και περιγράφει αναλυτικά το δικό του όραμα για την οικολογία, η οποία θα απαντά με ουσιαστικούς όρους στις πιεστικές ανάγκες του σήμερα.

Πιο συγκεκριμένα, μιλώντας για τη δική του εμπλοκή με τους Οικολόγους Πράσινους, εκφράζει την πικρία του για τον τρόπο που τον αντιμετώπισαν, υπογραμμίζοντας ότι χρησιμοποίησαν το όνομά του για να μαζέψουν ψήφους και μετά μεθόδευσαν τον παραγκωνισμό του και τονίζει χαρακτηριστικά ότι «το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα προσωπικά -αυτά θα γίνονταν σε οποιοδήποτε κόμμα. Το ζήτημα είναι αν τελικά ένα τέτοιο κόμμα θα ωφελούσε την υπόθεση. Αν οι Οικολόγοι Πράσινοι θα γίνονταν -σε περίπτωση που έπαιρναν περισσότερες ψήφους- ένα παίγνιο των μεγάλων κομμάτων, όπως έγινε παλιότερα και διαλύθηκαν, όταν η τότε βουλευτίνα προσχώρησε αμέσως σε ένα μεγάλο κόμμα».

Σε άλλο σημείο και αναφερόμενος στο γεγονός ότι η οικολογία έχει αρχίσει να απασχολεί με ουσιαστικούς όρους όλο και περισσότερο κόσμο, σημειώνει ότι «αυτό πρέπει οπωσδήποτε να γίνει, αλλά δεν βλέπω τη σκοπιμότητα δημιουργίας ενός κόμματος υποχείριου άλλων κομμάτων. Αυτό έγινε και στη Γερμανία, όπως ξέρουμε, όπου οι Πράσινοι με τους Σοσιαλδημοκράτες συμψήφισαν τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία και έκαναν φοβερά πράγματα».

Απαντώντας στην ερώτηση πόσο οικολογικό είναι ένα κόμμα εάν δεν βάζει συνολικά το ζήτημα του μοντέλου ανάπτυξης λέει ότι «δεν γίνεται διαφορετικά. Αυτά είναι αξεχώριστα. Γι’ αυτό άλλωστε αρχίζουν και τα μεγάλα κόμματα να το συνειδητοποιούν» και σε άλλο σημείο επισημαίνει ότι «πιστεύω πως όλα τα κόμματα πρέπει να ασχοληθούν σοβαρά με αυτή την υπόθεση, η οποία δεν μπορεί να αφεθεί σε μία ομάδα ανθρώπων, που κατά τη γνώμη μου δεν είναι κατάλληλοι».

Τέλος, η συνέντευξη του Νάνου Βαλαωρίτη κλείνει με τον εξής χαρακτηριστικό διάλογο:

Με δεδομένους, λοιπόν, τους αγώνες που έχει δώσει για το περιβάλλον, το οποίο βρίσκεται στις βασικές του προτεραιότητες, ο ΣΥΡΙΖΑ σας πείθει να τον στηρίξετε;

«Βεβαίως με πείθει, όπως θα στήριζα και άλλους αν με έπειθαν ότι δίνουν πραγματικά μια μάχη…»

4 Ιουνίου 2009

http://www.youtube.com/watch?v=0Eb66fv20Dc

του Γιάννη Μπαλάφα
μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ

Από τρεις αφετηρίες οφείλει να ξεκινά όποιος θέλει να προσεγγίσει, από πολιτική και αριστερή σκοπιά, τη συγκυρία.

Η πρώτη, είναι οι Ευρωεκλογές. Η μάχη των Ευρωεκλογών, η οποία θα είναι μια σκληρή δοκιμασία για το Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Η δεύτερη, είναι η προγραμματική θωράκιση, το πρόγραμμα, που συνιστά το βασικό εφόδιο στην προεκλογική αντιπαράθεση. Tο Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που διαμορφώθηκε συλλογικά, είναι ένα συνεκτικό σύνολο ουσιαστικών αλλαγών και ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων. Είναι η προγραμματική πρόταση της πολιτικής συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ. Μιας συμμαχίας συλλογικοτήτων αυτόνομων, από οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική άποψη, που μέσα από τη διαφορετικότητά της αναζητούν, κάθε φορά, τη συνισταμένη, τη σύνθεση, τον προωθητικό συμβιβασμό. Και αυτό εκφράζει και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Η τρίτη αφετηρία, αναμφισβήτητα η πιο σημαντική, είναι η κρίση. Η παγκόσμια κρίση της νεοφιλελεύθερης μορφής του καπιταλισμού. Μια κρίση που σηματοδοτεί  μια νέα ιστορική φάση, μια κρίση που τα αλλάζει όλα, που αλλάζει και εμάς.

Το κεντρικό ερώτημα της παρούσας και της επόμενης φάσης είναι πώς απαντά η Αριστερά στην κρίση!

Θεωρώ ότι η απάντηση της Αριστεράς για την αντιμετώπιση της κρίσης συγκροτείται από τρία αλληλένδετα και επάλληλα επίπεδα:

Το πρώτο, είναι η απόκρουση των συνεπειών της κρίσης. Είναι τα μέτρα που προτείνει η Αριστερά ενάντια στις απολύσεις, για την προστασία των ανέργων, για την αύξηση μισθών και συντάξεων, για την προστασία του κοινωνικού κράτους, για την επισφαλή εργασία, κ.λ.π. κ.λ.π. Πρόκειται για μέτρα – προτάσεις που διαμορφώνουν μια «ασπίδα κοινωνικής αλληλεγγύης» και καταγράφονται αναλυτικά στους 19 προγραμματικούς στόχους του Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Το δεύτερο επίπεδο, αφορά στην ιδεολογική αντιπαράθεση με τους απολογητές του νεοφιλελευθερισμού. Από την πλευρά μας προβάλλουμε το κοινωνικό και το συλλογικό ενάντια στο ατομικιστικό και το εγωιστικό, προβάλλουμε το δημόσιο χώρο ενάντια στον αγοραίο οικονομισμό, όπου όλα ιδιωτικοποιούνται, ξεπουλιούνται και εξαγοράζονται.
Σήμερα, προβάλλουμε την ανάγκη και τη δυνατότητα για πολιτικές στην κατεύθυνση μιας δημοκρατικής – σοσιαλιστικής αλλαγής. Σήμερα μπορείς να προπαγανδίζεις πολιτικές που εκπέμπουν άρωμα ενός σοσιαλισμού του 21ου αιώνα, ενός σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία, για όλους και πάντα. Και το νέο και εντυπωσιακό είναι ότι σήμερα πια, που τα νεοφιλελεύθερα δόγματα απέτυχαν, κατά γενική ομολογία, σε ακούνε, προσέχουν τι λες, προβληματίζονται.

Το τρίτο επίπεδο περιλαμβάνει όλα όσα αφορούν σε μια «θετική διέξοδο από την κρίση». Δηλαδή, παράλληλα με τις επιπτώσεις της κρίσης και την προοπτική, οφείλουμε να υποδεικνύουμε και μια στρατηγική διεξόδου από την κρίση και μάλιστα θετικής διεξόδου.
Η δικιά μας Αριστερά δεν αδιαφορεί για το πώς πάει η οικονομία και η χώρα συνολικά. Ο ρόλος μας δεν εξαντλείται απλά να παρακολουθούμε την απαξίωση και την καταστροφή του παραγωγικού δυναμικού της χώρας σε συνθήκες γενικευμένης ύφεσης. Δεν θέλουμε να φτάσουμε στον «πάτο» και τότε να ξαναρχίσει η ανάκαμψη του παραγωγικού κύκλου με τους όρους του κεφαλαίου. Εμείς δεν είμαστε οπαδοί του «όσο χειρότερα, τόσο καλύτερα»! Ούτε θεωρούμε ότι η κρίση είναι μόνο μια αφορμή για την ανατροπή του καπιταλισμού (στα λόγια, φυσικά!).

Γι΄αυτό αναζητούμε και προτείνουμε πολιτικές που οδηγούν στην ανάσχεση της κρίσης και την ανάκαμψη, μέσα από την αύξηση της ζήτησης με όρους πραγματικής οικονομίας.

Ορισμένοι διερωτώνται αν μπορεί να είναι «θετική» για τους πολλούς μια διέξοδος από την κρίση. Και τι σημαίνει «θετική διέξοδος».

Κατά τη γνώμη μου «θετική» μπορεί να χαρακτηρισθεί μια έξοδος από την κρίση, εφόσον, από τη μια πλευρά, μέσα από τη συνολική διαπάλη, έχουν κερδηθεί συνειδήσεις με τις ιδέες της Αριστεράς, έχουν κάνει βήματα μέσα στον κόσμο οι ιδέες και οι πρακτικές του κοινωνικού και του δημόσιου, της αλληλεγγύης και της αγωνιστικής αντιμετώπισης των προβλημάτων και ταυτόχρονα, από την άλλη πλευρά, έχει γίνει κατορθωτό να προωθηθούν διαδικασίες και θεσμοί, μέτρα και πολιτικές αντινεοφιλελεύθερης λογικής, που – και αυτό είναι το πιο σημαντικό – δεν θα είναι αντιστρέψιμα, ή, τουλάχιστον, εύκολα αντιστρέψιμα.

Αναφέρομαι, εδώ, σε γενικευμένα και στοχευμένα επενδυτικά προγράμματα από πλευράς δημοσίου, σε διαμόρφωση πόλου χρηματοπιστωτικού που θα λειτουργεί με νέα κριτήρια και θα βρίσκεται υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, σε πέρασμα υπό δημοκρατικό και κοινωνικό έλεγχο, δηλαδή εθνικοποιήσεις, φορέων που σχετίζονται με κοινωνικά αγαθά, όπως ενέργεια, νερό, επικοινωνίες κ.λ.π.

Αυτή η λογική, που σε ένα βαθμό εκφράζεται και στο Πρόγραμμα του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, συνιστά, κατά τη γνώμη μου, τη διαλεκτική ενός δρόμου για ουσιαστικές αλλαγές, για τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό. Αυτός είναι ο δημοκρατικός δρόμος για την πολιτικοκοινωνική αλλαγή, που θεωρεί τη δημοκρατία όχι μόνο μέσο αλλά και σκοπό.

Έτσι μπορείς να κερδίσεις κόσμο, να αντιπροσωπεύσεις, πολιτικά, σημαντικά τμήματα πολιτών, μπορείς να συμβάλλεις στην ανάπτυξη αγώνων, μπορείς να κερδίσεις και εκλογικά.

Έτσι διαμορφώνεται, μέσα στην κοινωνία, ένα ρεύμα πλειοψηφικό, αντινεοφιλελεύθερο και αντιδικομματικό, έτσι συγκροτείται μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία με κεντρικό το ρόλο της Αριστεράς.

Αλλιώς δεν γίνεται, δεν θέλουμε να γίνει. Δρόμοι που δεν αναφέρονται ρητά στη δημοκρατική πλειοψηφική έγκριση, σε ένα πλαίσιο πολυκομματικό, δημοκρατίας και ελευθερίας για όλους, δεν πρέπει να μας συγκινεί, δεν πρέπει να είναι η επιλογή μας.

Η προώθηση του στρατηγικής σημασίας στόχου της νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας, σχετίζεται άμεσα με τις σχέσεις της Αριστεράς με τον λεγόμενο «σοσιαλιστικό χώρο», δηλαδή με τον κόσμο που μέχρι σήμερα καλύπτει η σοσιαλδημοκρατία. Πρόκειται για τους πολίτες που, όπως είπε στην εισήγησή του ο Αλ. Τσίπρας, «βλέπουν την ηγεσία τους να πατάει σε δύο βάρκες».

Είναι περιττό, ίσως, να επαναλάβουμε ότι η σοσιαλδημοκρατία, ιδιαίτερα τις τελευταίες 2-3 δεκαετίες, έχει «μπατάρει» δεξιά, ότι προώθησε νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ιδιαίτερα όταν ανέλαβε κυβερνητικούς ρόλους, ότι έχει υποστεί σημαντική μετάλλαξη.

Όμως, σήμερα, υπάρχει μια αλλαγή. Σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη μια μεγάλη κρίση αυτών ακριβώς των νεοφιλελεύθερων δογμάτων.

Τι θα πούμε, εμείς; Ότι καλώς όλος αυτός ο κόσμος βρίσκεται εκεί, δηλαδή στο σοσιαλδημοκρατικό χώρο; Ότι εκεί μέσα, παρά την κρίση, δεν συμβαίνει τίποτε; Πώς θα εξηγήσουμε τότε την περίπτωση Λαφονταίν στη Γερμανία; Την περίπτωση Μελανσόν στη Γαλλία. Ανάλογες διεργασίες στην Ιταλία;

Οι αντιφάσεις διαπερνούν, δεν γίνεται αλλιώς και αυτόν τον χώρο. Ας αφήσουμε, λοιπόν τους αφορισμούς. Αυτός ο χώρος μας ενδιαφέρει. Από αυτήν την άποψη συμφωνώ με την πρόταση των 5 σημείων που απηύθυνε ο Αλ. Αλαβάνος προς το ΠΑΣΟΚ, την ηγεσία, αλλά και τη βάση του, για κοινές δράσεις ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό  σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Συμφωνώ, γιατί οι προτάσεις αυτές προσκαλούν και προκαλούν από θέσεις ηγεμονίας, αυτοπεποίθησης, αυτονομίας και προγραμματικής επάρκειας. Και επομένως, ορθώς γίνονται.

Και μια  τελευταία αναφορά, για το «σοσιαλισμό».

Στις προγραμματικές μας επεξεργασίες είναι παρόν το όραμα, αυτή η νοσταλγία του μέλλοντος. Συγκεκριμενοποιείται, μάλιστα, αυτή η οραματική θεώρηση. Μιλάμε για τη σοσιαλιστική προοπτική. Για το σοσιαλισμό.

Συχνά, πολύ σωστά κατά τη γνώμη μου, γίνεται αναφορά στο «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα». Και αυτό σε αντιδιαστολή με πολλές από τις εμπειρίες του 20ου αιώνα.

Δεν αναφερόμαστε, φυσικά, σε άρνηση των μεγάλων κατακτήσεων και της μεγάλης συνεισφοράς των σοσιαλιστικών εγχειρημάτων του προηγούμενου αιώνα. Δεν σβήνεται αυτή η έφοδος στον ουρανό, στο όνομα των πιο ευγενών στόχων για την ανθρώπινη εξέλιξη.

Σήμερα, όμως, στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα, πρέπει και μπορούμε να μιλάμε για υπέρβαση της παράδοσης και της Δεύτερης και της Τρίτης Διεθνούς και των επιγόνων τους.

Και αυτό σημαίνει αντίθεση στον κρατισμό, σημαίνει δημοκρατία και ελευθερία για όλους και όχι εργαλειακή χρήση τους, σημαίνει, παράλληλα, τάση για ισότητα και όχι εξισωτισμός στο κατώτερο σημείο, σημαίνει αξιοποίηση της ρυθμιζόμενης αγοράς ως χρήσιμο εργαλείο και όχι εξοβελισμός της, σημαίνει επιλογή της μη βίας για την προώθηση των κοινωνικοπολιτικών μας στόχων.

Σοσιαλισμός, λοιπόν, του 21ου αιώνα! Στους στόχους, στο περιεχόμενο, στα μέσα. Και ας μην αντιγράφουμε αποτυχημένα εγχειρήματα. Ας αναζητήσουμε το νέο, το ρηξικέλευθο, το πραγματικό επαναστατικό για την εποχή μας!

(*) Το άρθρο αυτό είναι, ουσιαστικά, η ομιλία του Γ.Μπ. στην Πανελλαδική Σύσκεψη του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (10-11-12 Απριλίου 2009).

http://vimeo.com/4103101

http://vimeo.com/4165348

Σε ενάμιση μήνα έχουμε ευρωεκλογές. Πρόκειται για μια κρίσιμη πολιτική και κοινωνική μάχη για τον ΣΥΡΙΖΑ.Η επιλογή των συλλογικών μας διαδικασιών είναι να είμαι στη τρίτη θέση του ευρωψηφοδελτίου και είναι απολύτως σεβαστή. Η δική μου προσωπική επιλογή, είναι να είμαι στην πρώτη γραμμή του αγώνα με όλες μου τις δυνάμεις, για να πάει καλά το συλλογικό μας εγχείρημα στη μάχη των ευρωεκλογών. Με απόλυτο σεβασμό και δέσμευση στο συνασπιστικό κεκτημένο, στις θέσεις του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Με απόλυτη συνέπεια σε όσα έκανα και κάνω ως ευρωβουλευτής που εκλέχτηκε με το ΣΥΝ, αλλά προσπάθησε όλα αυτά τα χρόνια να λειτουργήσει ως ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Από αύριο και μέχρι τις ευρωεκλογές ξεκινάμε όλοι και όλες μαζί ένα συλλογικό αγώνα. Με ενότητα, με αλληλεγγύη, με σεβασμό και αξιοποίηση της πολυχρωμίας του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των δυνάμεων της πολιτικής μας συμμαχίας. Ο κεντρικός στόχος είναι δημοκρατία παντού. Δημοκρατία στην Ευρώπη, που πρέπει να αλλάξει ριζικά, με μια στρατηγική ήττα του νεοφιλελευθερισμού. Δημοκρατία στη χώρα, που υποφέρει, όχι μόνο από καταπατήσεις δημοκρατικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και από μεγάλες κοινωνικές ανισότητες. Περισσότερη δημοκρατία μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ.

Σας μίλησα λίγο πριν για τον αριστερό ευρωπαϊσμό που είναι γερά κλειδωμένος ομόφωνα στις συλλογικές αποφάσεις του κόμματός μου. Αριστερός ευρωπαϊσμός σημαίνει μαχητική αντιπαράθεση στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, για να αλλάξουμε ριζικά την πορεία της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης. Δεν σημαίνει παθητική αποδοχή. Δεν σημαίνει μοιρολατρία. Δεν σημαίνει όμως και δραπέτευση. Σημαίνει την ήττα αυτών που θέλουν την Ευρώπη μια κοινή αγορά, όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Που προωθούν τον Μπολκενστάιν, το 65ωρο, τη flexicurity, τη στρατηγική της Λισσαβόνας. Η απάντηση της αριστεράς μέσα από την ευρωομάδα της αριστεράς, είναι ο αγώνας να αλλάξουμε την Ευρώπη.  Ισχυρότερο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, διαφορετικές προτεραιότητες με επαναθεμελίωση της ευρωπαϊκής οικοδόμησης. Περισσότερα χρήματα για την κοινωνική συνοχή, για την προστασία του περιβάλλοντος, την προστασία των μεταναστών και όχι περισσότερα χρήματα στους τραπεζίτες. Σημαίνει πολιτικό έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Σημαίνει το να μην μπορεί να αποφασίζει το Συμβούλιο ή η Κομισιόν, χωρίς να λέει «ναι» το Ευρωκοινοβούλιο. Σημαίνει αγώνα και μέσα και έξω από το Ευρωκοινοβούλιο. Και στις συνεδριάσεις και στους δρόμους. Για να δώσουμε μια αριστερή και προοδευτική διέξοδο.

Όσοι πιστεύουν ότι η κρίση οδηγεί νομοτελειακά προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά, είναι δογματικοί και μοιρολάτρες. Η κρίση του μεσοπολέμου οδήγησε τη Γαλλία στο Λαϊκό Μέτωπο της Αριστεράς, τις ΗΠΑ στο new deal και τον Ρούσβελτ, τη Γερμανία στον Χίτλερ. Επομένως, επειδή ζούμε κρίσιμες στιγμές και έχουμε μια δυνατότητα για μια στρατηγική ήττα του νεοφιλελευθερισμού, η αριστερά θα αποδείξει ότι είναι γνήσιος εκπρόσωπος των κοινωνικών συμφερόντων και των οραμάτων που θέλει να εκπροσωπεί, αν μπορέσει να οργανώσει τις νίκες του σήμερα και του αύριο. Θα το καταφέρουμε αυτό αν βάλουμε στόχους αριστερούς και προοδευτικούς στους οποίους θα μπορέσουμε να συγκεντρώσουμε νικηφόρες πλειοψηφίες.

Πρέπει να πρωτοστατήσουμε και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη για να ηττηθεί ο νεοφιλελευθερισμός στο πρόσωπο αυτού του ανεκδιήγητου λιμοκοντόρου που λέγεται Μπαρόζο, ο οποίος θέλει να κάνει και δεύτερη θητεία ως Πρόεδρος της Κομισιόν. Πρέπει να στριμώξουμε το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα και τους ευρωσοσιαλιστές στο θέμα αυτό. Να μη φοβόμαστε ότι, αν υιοθετήσουμε αυτό το στόχο, υιοθετούμε διαχειριστικές λογικές. Διότι οι μισοί σοσιαλιστές –ο θεός να τους κάνει σοσιαλιστές- ο Μπράουν, ο Θαπατέρο, ο Σόκρατες, λένε «ναι» στον Μπαρόζο, γιατί συμβολίζει τη συμφωνία τους σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές, τις οποίες αντιπάλεψε η ευρωπαϊκή αριστερά. Να διεκδικήσουμε να αντικατασταθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας από ένα σύμφωνο για την ανάπτυξη, την απασχόληση, την κοινωνική συνοχή. Είναι ένας «νεοφιλελεύθερος κορσές» που φτιάχτηκε από την Κομισιόν και το Συμβούλιο, με τη σύμφωνη γνώμη της συντηρητικής πλειοψηφίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο οποίος την ώρα που καλπάζει η ύφεση, η ανεργία, κοιτάει μόνο να μην ξεφύγει το έλλειμμα, ο πληθωρισμός και το χρέος. Πρέπει να παλέψουμε γι’ αυτό, γιατί έχουμε ένα συμφέρον επιπλέον. Η Ελλάδα, λόγω και των άθλιων δημόσιων οικονομικών της, καθώς και των τεράστιων ευθυνών της κυβέρνησης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, δανείζεται με επιτόκιο τρεις φορές μεγαλύτερο από τους Γερμανούς. Θα πει κανείς «και τι μας νοιάζει αυτό;». Μας νοιάζει, γιατί είναι οι αυριανοί φόροι, οι δικοί μας και των παιδιών μας. Γι’ αυτό είναι αριστερός στόχος το να εκδοθεί ένα ευρωομόλογο, για να μπορούν να δανείζονται με την εγγύηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας οι χώρες που έχουν υψηλά χρέη και ελλείμματα, έτσι ώστε να μην επιβαρύνονται οι μισθωτοί, οι άνεργοι, οι αγρότες από ακόμη πιο σκληρά, νεοφιλελεύθερα και αντιλαϊκά μέτρα.

Μετά τις ευρωεκλογές πρέπει να οργανώσουμε μια συζήτηση για το πώς θα τα αντιμετωπίσουμε, όλα αυτά που εκφράστηκαν εδώ ως γκρίνια και κριτική. Χρειάζεται χωρίς επανάπαυση, χωρίς στρουθοκαμηλισμούς, χωρίς αυταρέσκειες, να πούμε «ναι πετύχαμε αρκετά, οι δημοσκοπήσεις μας δίνουν αρκετά πάνω απ’ ότι είχαμε στις προηγούμενες εκλογές, αλλά μας δίνουν πολύ κάτω από αυτό που μας έδινε για μήνες ο κόσμος της αριστεράς πριν από ένα χρόνο». Να ψάξουμε να δούμε τι φταίει και χάθηκε ένα σημαντικό μέρος από τα κέρδη μας. Να μην φοβηθούμε αυτόν τον διάλογο. Χωρίς να κρύψουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί και χωρίς ενοχοποίηση απόψεων.

Είπα και πριν: περισσότερη δημοκρατία στο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί σήμερα, η δεύτερη πανελλαδική μας συνάντηση, θα κληθεί να επικυρώσει απλώς αποφάσεις που πάρθηκαν στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Είμαστε και πρέπει να παραμείνουμε μια πολιτική συμμαχία. Μια συμμαχία που πρέπει να διευρυνθεί και προς τον οικολογικό χώρο και προς τον σοσιαλιστικό χώρο και προς το μεγαλύτερο χώρο της αριστεράς, που είναι οι ανένταχτοι της αριστεράς. Για να πετύχουμε αυτή την διεύρυνση, διατηρώντας τον χαρακτήρα της πολιτικής συμμαχίας, που είναι ουσιαστικά μια ομοσπονδία δυνάμεων σε ένα κοινό πρόγραμμα, σε μια κοινή προοπτική, πρέπει να βρούμε τρόπους δημοκρατικής εκπροσώπησης. Τρόπους που να είναι αποτελεσματικοί και διαφανείς, έτσι ώστε κάθε άποψη να ζυγίζει μέσα στη λειτουργία μας όσο ζυγίζει και στην κοινωνία.

Επιτρέψτε μου και μια προσωπική αναφορά. Ανήκω και μετέχω σταθερά στην αριστερά από τα 18 μου χρόνια, στο ανανεωτικό ρεύμα της αριστεράς και νοιώθω υπερήφανος γι’ αυτό. Νοιώθω υπερήφανος, για τις ιδέες αυτού του ρεύματος της αριστεράς: για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, για μια διαφορετική πορεία της Ευρωπαϊκής ενοποίησης, για την Ευρώπη των λαών και όχι των μονοπωλίων και των τραπεζιτών, για την κατηγορηματική απόρριψη της βίας ως μέσου πολιτικής δράσης, για δημοκρατικό δρόμο προς το σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, για τον έντονο οικολογικό χαρακτήρα που θα έπρεπε να έχει μια σύγχρονη αριστερά που ψάχνει και ψάχνεται. Οι ιδέες αυτές, έχουν μπολιάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις θέσεις του κόμματός μου τον Συνασπισμό και σε σημαντικό βαθμό και τις θέσεις της πολιτικής μας συμμαχίας. Από αυτή μου την κοινωνική και πολιτική δράση επί 35 χρόνια με την Αριστερά, έχω μάθει δυο πράγματα: Το πρώτο είναι να είμαι υπερήφανος για τις ιδέες μου, ακόμη και αν αυτές είναι μειοψηφικές. Επειδή, όλοι και όλες ως σύνολο, είμαστε μειοψηφία στην κοινωνία, αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε και να το περιφρονούμε. Που σημαίνει, να σταματήσουν οι επιθέσεις, οι βολές, οι δίκες προθέσεων, η ενοχοποίηση απόψεων μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι αντίπαλοι είναι απ’έξω.

Το δεύτερο που έχω μάθει είναι να σέβομαι τις συλλογικές μας αποφάσεις, ακόμη και αν ορισμένες από αυτές δεν με βρίσκουν σύμφωνο, εφόσον έχουν ληφθεί με δημοκρατικούς κανόνες και διαδικασίες. Αυτό θα κάνω και τώρα. Αυτό ζητάω και από όσους συμμερίζονται αυτές τις απόψεις.

Είναι πάρα πολλοί αυτοί και μέσα στον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ και μέσα στους εκατοντάδες χιλιάδες αριστερούς πολίτες που θα ζητήσουμε την ψήφο τους στις κάλπες στις 7 Ιουνίου.